Zoeken

Jusqu'à la garde

4

Met zijn langspeelfilmdebuut JUSQU’À LA GARDE, een ondraaglijk echte afdaling in de emotionele en gewelddadige hel die een vechtscheiding is, won de Franse filmmaker Xavier Legrand in 2017 de regieprijs op het festival van Venetië. Zijn slimme mix van docudrama en thriller, van Depardon en Kubrick, is een filmische mokerslag die blijft nazinderen.

Mommy

4

“Na vijf films heb ik al een soort oeuvre,” zegt de altijd nog maar 25-jarige Canadese wonder boy Xavier Dolan, “maar dat was nooit de bedoeling. Alles loopt veel instinctiever, ik maak films wanneer ik voel dat ik ze moet maken.

L'apparition

3

De Franse cineast Xavier Giannoli werkt aan een consistent oeuvre. Zoals zijn vorige films is L’APPARITION een aanklacht tegen de nepwaarheden en de ongecontroleerde berichtgeving van een hypergemediatiseerde wereld.

Les gardiennes

4

Hoe fatsoenlijk kunnen fatsoenlijke mensen blijven onder druk? Hoezeer vreet een crisis aan de ziel? Met LES GARDIENNES, het portret van Franse boerinnen die tijdens de Eerste Wereldoorlog even bevrijd zijn van het patriarchale juk, toont Xavier Beauvois hoe menselijkheid onder vuur komt. Daarbij sluit hij aan bij het humanistisch realisme van Jean Renoir en Maurice Pialat.

La rançon de la gloire

2

Op kerstdag 1977 stierf Charlie Chaplin in het Zwitserse Vevey, aan het meer van Genève. Enkele maanden later werd de wereld opgeschrikt door de roof van zijn kist – lijk incluis. Filmmaker Xavier Des hommes et des dieux Beauvois is losjes met dat wrange verhaal aan de slag gegaan en houdt al meteen halt bij de daders.

Juste la fin du monde

4

Xavier Dolan is een fenomeen. De nog altijd maar 27-jarige Canadese wonderboy is al aan zijn zesde langspeelfilm toe, maar ook na J'ai tué ma mère, Laurence Anyways en Mommy filmt hij nog altijd met de intensiteit en het aanstekelijke enthousiasme van een debutant. Getuige de hysterische toon van JUSTE LA FIN DU MONDE, een huis clos gedreven door verbale duels van langs elkaar heen pratende familieleden. Toch is Dolans adaptatie van Jean-Luc Lagarces gelijknamige toneelstuk, een hedendaags 'A la recherche du temps perdu', ook een erg volwassen en evenwichtige film die tragedie en komedie verstrengelt. Net zoals pijn en levenslust, melancholie en uitbundigheid

Pagina's

onomatopee