Zie mij doen

Gisteren liep het Leuvense documentairefestival DOCVILLE ten einde met een mooi afscheidscadeau voor ZIE MIJ DOEN. Klara Van Es mocht de Juryprijs in ontvangst nemen voor haar subtiele zwart-witportret over mensen met een verstandelijke beperking in zorgcentrum Monnikenheide.

Klara Van Es maakt films die omzwachteld kijken, naar het frêle falen van het geheugen in 'Verdwaald in het geheugenpaleis' en bij 'Carnotstraat 17 ' naar de multiculturele wrijvingen nabij een tot appartementsgebouw omgevormde voormalige bioscoop in Antwerpen. Een van haar grote bekommernissen is hoe we ons verhouden tot mensen aan wie we nauwelijks een eigen stem toeschrijven. Als we al luisteren, doen we dat slechts naar de woorden die we hen voorkauwen. Haar nieuwe film portretteert mensen met verschillende soorten verstandelijke beperkingen in een zorgcentrum. Sommige zeggen geen woord en zijn immobiel, andere ratelen aan één stuk door en zijn hyperactief. Zoals de titel aangeeft, thematiseert ZIE MIJ DOEN onze blik in verhouding tot hoe zij in het leven staan. “Ik voel de mensen soms staren”, zegt een van hen. Als het haar te veel wordt, kijkt ze gewoon terug. Op een ander moment zijn enkele bewoners van zorgcentrum Monnikenheide zich bewust van de aanwezige camera en het feit dat ze “op televisie” zullen komen. Wat niet voor iedereen een prettig vooruitzicht is. Van Es zet daarmee de eigen positie even tussen aanhalingstekens. Die bewuste en tegelijk terughoudende aanwezigheid waait de film ook binnen wanneer af en toe haar stem off-screen weerklinkt. ZIE MIJ DOEN maakt niet de radicale keuze om het gewicht van de film helemaal te leggen bij de observatie en de handelingen van de personages. Sturende, betuttelende vragen van de begeleiders, hoe goedbedoeld en professioneel ook, hangen soms als een sluier tussen kijker en de gefilmde mensen. En beantwoorden de muzikale optredens van Wannes Capelle (‘Naar de wuppe’) en Milow (‘You Don’t Know’) of ‘Afscheid’ van Clouseau niet vooral aan onze verwachtingen om deerniswekkende personages te zien? Ook al zijn die momenten uit hun leven gegrepen. Maar net wanneer de zachte zwart-witfotografie, een zonnig strandbezoek of de softjazz van Jef Neve voor een al te gelikte sfeer dreigen te zorgen, horen we een getuigenis of zien we een handeling die direct binnenkomt. Dan staren we niet, maar zien we hen echt doen.

Geschreven door BJORN GABRIELS

Zie mij doen

29/03/2018
Regisseur: 
Muziek: 
Genre: 
Productiejaar: 
2018
Distributeur: 
Dalton Distribution

Media: