The Red Turtle

Met twee van zijn kortfilms heeft de in Londen werkende Nederlander Michael Dudok de Wit de belangrijkste animatiefilmprijzen gewonnen. Een lange auteursfilm, daar durfde hij niet aan te denken. Tot er in november 2006 een e-mail kwam waarin Ghibli-bazen Toshio Suzuki en Isao Takahata zich als coproducent aanboden.

Wie Takahata’s poëtische lange tekenfilm Prinses Kaguya (2013) en Michael Dudok de Wits met een Oscar bekroonde Father and Daughter (2000) gezien heeft, weet dat beide kunstenaars in de animatiefilm zielsgenoten zijn. De Nederlander kreeg alle vrijheid. Ruim 9 jaar na de mail is zijn film er. Isao Takahata staat op de aftiteling vermeld als artistic producer.

Het in Cannes op het Filmfestival in de sectie Un Certain Regard bekroonde THE RED TURTLE is een filosofische vertelling over de mens en zijn plaats op aarde, binnen de natuur. Een lesje in bescheidenheid en in harmonieus samenleven. Een gestrande schipbreukeling poogt van zijn onbewoonde eiland weg te komen, maar een grote rode schildpad verhindert dat. Woedend gaat de man op het strand de schildpad met een stuk hout te lijf … Naderhand keert hij terug om het dier te verzorgen. Stilaan zal hij zich ook verzoenen met zijn lot. Hij ontmoet een vrouw en leert de liefde kennen. Zoals de ongrijpbare vis die in Dudoks The Monk and the Fish (1994) door een monnik wordt achternagezeten een metafoor is voor Christus, zijn ook in THE RED TURTLE sommige elementen symbolisch te duiden. De rode schildpad staat voor het tijdloze oerelement natuur.

En dan is er de sleutelscène met een gedaanteverwisseling. Metamorfoses zijn typisch in Japanse verhalen en in de tekenfilms van die andere Ghibli-meester Hayao Miyazaki (Spirited Away). Maar het past ook in dit sprookje voor volwassenen, dat behoorlijk bevreemdend is, omgeven met mysterie, maar tegelijk ook pakkend, rustgevend en bevrijdend. Dudok de Wit ruilde zijn typische penseeltekeningen in zwarte inkt in voor sobere ‘klare lijn’-tekeningen en nam in de decors ballast weg zonder in schraalheid te vervallen. Hij weet waar en hoe hij kleur subliem kan gebruiken. De droomscènes zijn - net zoals de louter door de maan verlichte nachtscènes - in zwart-wit getekend en werken hypnotiserend. De film zonder dialoog wordt gedragen door schitterende muziek van Laurent Perez del Mar.

Voor het interview met maker Michael Dudok de Wit, zie ons gedrukte juli/augustusnummer

Geschreven door LUK MENTEN

The Red Turtle

29/06/2016
Genre: 
Productiejaar: 
2016
Distributeur: 
Lumière

Media: 

onomatopee