Réparer les vivants

In haar derde speelfilm, na Suzanne en Un poison violent, bewijst de cineaste Katell Quillévéré dat ze de taal van cinema meester is. Twee verhalen komen in RÉPARER LES VIVANTS samen door de bijna mechanische maar bijzonder gevoelige harttransplantatie. Simon is een zeventienjarige surfer die hersendood wordt verklaard na een auto-ongeluk. In het tweede verhaal worstelt een vijftigjarige ex-violiste en moeder van twee kinderen met een degeneratieve hartziekte. Dergelijke ziekenhuisdrama’s balanceren nogal vaak op de grens met makkelijke tranentrekkers.

Deze film is echter een aangrijpende trip langs morele dilemma’s en persoonlijke trauma’s voor twee families die elkaar nooit ontmoeten, maar verbonden zijn via Simons vitale orgaan. RÉPARER LES VIVANTS is een adaptatie van het gelijknamige boek van Maylis De Kerangal. Een drama zonder afgelijnde hoofdrolspelers, maar met een cast die nauwkeurig gechoreografeerd in interactie gaat. Elk personage beweegt zich vanuit zijn oogpunt rond het hart. Door een naadloze montage en beredeneerd script verweeft Quillévéré twee persoonlijke drama’s tot een universele illustratie van hoe delicaat orgaandonatie is. Dialogen zijn tot de essentie gestript en de film schuwt karakterontwikkeling. Het resultaat is een ongekunstelde observatie van mensen in een hartverscheurende situatie. Dat maakt zelfs zonder voorgeschiedenis of plotwending elk personage levensecht. Emoties worden geëvoceerd door de intelligente omgang met beeld en dialoog. Daardoor is RÉPARER LES VIVANTS een sterk staaltje vertelkunst: zich beperken tot puur tonen en toch een krachtig verhaal vertellen. Maar op de momenten waarop Quillévéré niet vertrouwt op haar vaardigheid als filmmaker en kunstmatig emotie in de film wil proppen, verliest de film aan kracht.

Zo zijn de flashbacks nogal melig dan wel onnodig. Verteltechnische ingrepen doen oneer aan het organische gevoel van de film. Wat wel werkt, is het bijna symbolistische camera- en montagewerk dat vooral in het eerste deel tussen de realiteit door glipt. Het contrast tussen die dromerige beelden en de zakelijk vlekkeloze hartdonatie staat garant voor een film die beklijft en veel dramatischere ziekenhuisfilms in de schaduw plaatst.

Geschreven door JONAS BRUYNEEL

Réparer les vivants

09/11/2016
Regisseur: 
Genre: 
Productiejaar: 
2016
Distributeur: 
Cinéart

Media: 

onomatopee