My Friend Dahmer

In ‘One Shot Cinema’ selecteren Film Fest Gent en de Gentse arthousebioscoop Sphinx maandelijks een film die in Vlaanderen niet in reguliere distributie komt. Elke donderdag van januari is dat MY FRIEND DAHMER van Marc Meyers, een tienerportret vervuld van naderend onheil.

Stille jongen Jeffrey loopt met gebogen schouders. Zijn bril met groot seventiesmontuur, lege blik en halflange blonde haren vormen een masker voor een jongeman die nergens zijn draai vindt, niet in de high school waar hij in zijn laatste jaar zit, niet in zijn gezin uit de lage middenklasse dat op barsten staat. Zijn pillen slikkende moeder en sullige vader roepen zich een weg naar een echtscheidingsadvocaat. Leeftijdsgenoten negeren hem. Als een geslagen hond loopt Jeffrey rond op zoek naar road kill, aangereden dieren, waarvan hij in een boshut met zuur het vlees afweekt en de beenderen bijhoudt. Jeffrey is gefascineerd door biologie, vooral ingewanden. "Hebben jouw ingewanden dezelfde kleur als de mijne", vraagt hij aan een zwarte medescholier.

Vreemde kerel, die Jeffrey. Maar is hij echt vreemder dan anderen? De eenzaat wordt opgenomen in een vriendenkliek van drie klasgenoten wanneer hij vanuit het niets doet alsof hij spastische aanvallen krijgt. Het nerdy trio ziet in hem een clowneske figuur die even kan aanschoppen tegen het saaie schoolsysteem en de populaire jongens en meisjes die ook hen amper zien staan.

Deze onaangepaste, zoekende tiener is echter – zoals Amerikaanse kijkers maar al te goed weten – de kannibalistische seriemoordenaar Jeffrey Dahmer, die begin jaren 90 werd veroordeeld voor een reeks moorden en verminkingen vanaf eind jaren 70. Regisseur-scenarist Marc Meyers heeft MY FRIEND DAHMER gebaseerd op de gelijknamige graphic novel van John Backderf. Die begon al tekenend in zijn jeugd te graven toen hij vernam dat de klasgenoot aan wie hij destijds geld had toegestopt om een aanval te faken vervolgens een beruchte seriemoordenaar was geworden.

Portret van een killer in wording MY FRIEND DAHMER drijft op de fundamentele spanning tussen wat de kijker weet en wat de personages nog moeten ontdekken. Als psychologisch portret stelt het de vraag over 'nature versus nurture', zonder buitensporige sympathie voor de jonge Jeffrey en zijn macabere fascinaties, maar ook met oog voor de rol die zijn omgeving zou kunnen hebben gespeeld. Hoewel de setting doet denken aan high school slasher-films laat MY FRIEND DAHMER met een ingehouden tempo en afstandelijke beeldvoering de onrustwekkende dreiging insijpelen zonder voor de expliciete horror te kiezen.

Wie recent de Netflixserie Mindhunter zag, over hoe enkele FBI-agenten in de jaren 70 het fenomeen van de seriemoordenaar voor het eerst proberen te analyseren, weet dat er heel wat broeide in de samenleving, in een tijd waarin trouwens de serial killer-film definitief doorbrak. Meyers heeft van MY FRIEND DAHMER een onheilspellende biografische film en tijdsdocument gemaakt. De blijvende Amerikaanse fascinatie voor seriemoordenaars wordt niet openlijk in vraag gesteld, maar MY FRIEND DAHMER gaat wel terug naar zowel de voedingsbodem voor die ene beruchte moordenaar als de sfeer in de late jaren 70 waarin klassieke killerfilms als Halloween konden bloeien. Het kwade kwam onherroepelijk de huiskamer in.

Geschreven door BJORN GABRIELS

My Friend Dahmer

04/01/2018
Regisseur: 
Genre: 
Productiejaar: 
2017
Distributeur: 
One Shot Cinema

Media: 

onomatopee