Mon ange

De onmogelijke liefde tussen een onzichtbare jongen en een blind meisje, dat is in een notendop het verhaal van MON ANGE. De engelachtige titel is ook de naam van een jongen, meer bepaald de zoon van een fragiele moeder en een vader-illusionist die zijn verdwijningsact letterlijk toepast door ervandoor te gaan. We bevinden ons duidelijk in fantasyland, het vaderland van alle filmische creaties.

MON ANGE is een van die films waarbij je aan het begin een sprong moet maken. Wie niet over de drempel van de narratieve premisse raakt, blijft buiten voor de deur staan. Maar wie het erop waagt, wacht een ongemeen rijke audiovisuele ervaring. De Waalse cineast Harry Cleven draaide na zijn debuut Abracadabra (1992) nog twee speelfilms, maar de laatste jaren beperkte hij zich noodgedwongen tot televisiewerk. MON ANGE werd geproduceerd door Jaco Van Dormael en geschreven door Cleven en Thomas Gunzig, coscenarist van Le tout nouveau testament.

Bijzonder is dat je een film lang in het standpunt wordt gedwongen van een personage dat je nooit te zien krijgt. Via een combinatie van klassieke en digitale effecten slagen Cleven en zijn team erin dit gegeven geloofwaardig te maken. Opvallend is ook het gebruik van subjectieve camera, waarbij je als toeschouwer via de ogen van een personage kijkt. Deze verteltechniek kent een lange voorgeschiedenis in de cinema, van film noirs als Dark Passage en The Lady in the Lake tot het recente Hardcore Henry. En de manier waarop onzichtbaarheid wordt gevisualiseerd roept herinneringen op aan de klassieke horrorfilm The Invisible Man van James Whale.

De echte ster van de film is evenwel de prachtige, lumineuze fotografie van Juliette Van Dormael, dochter van ... jawel. De film baadt in een sprookjesachtig licht. Van Dormael maakt gebruik van spiegels, sluiers en voiles, filmt door vensters heen. Ze speelt met wisselende scherptediepte en soft focus om een dromerige, irreële sfeer te creëren, nog versterkt door de vele scènes in tuinen en bossen. De camera staat geen seconde stil en draait vaak een kwartslag of 180 graden. Het leidt tot een lyrische vervoering die uitstekend geschikt is voor een verhaal waarin het kijken zelf een thema is. Want zien of gezien worden, daar draait het om.

Ook de muziek helpt om een emotioneel klimaat neer te zetten. George Alexander van Dam, violist bij het hedendaagse-muziekensemble Ictus, tekent voor de dramatische soundtrack, die wordt aangevuld met strategisch gekozen standards. Het van Frank Sinatra bekende ‘All the Way’ en Cole Porters ‘So in Love’ zijn een en al broeierige sensualiteit en keren herhaaldelijk terug. Zoals in Oscarwinnaar Moonlight wordt het verhaal verteld in drie tijdvakken, waardoor je de protagonisten op drie verschillende momenten te zien of te horen krijgt. Maar door een naadloze overgang tussen de segmenten voelt dit procedé nooit artificieel aan.

MON ANGE is een klein mirakel. Het is een filosofische bespiegeling die tegelijk een lyrische, zinnelijke trip is. Het is een poëtisch kleinood, een film om te koesteren en aan je hart te drukken. Je moet het zien om het te geloven.

De vertoningen van MON ANGE vind je terug op cinenews.be

Geschreven door GORIK DE HENAU

Mon ange

03/05/2017
Regisseur: 
Genre: 
Productiejaar: 
2016
Distributeur: 
Imagine Film Distribution

Media: 

onomatopee