Marina

Naarmate de Italiaanse gastarbeider Salvatore Granata in de mijn van Waterschei woester het stof uit zijn longen hoest, bijt zoon Rocco zich nog hardnekkiger vast in zijn accordeon. Om er uiteindelijk anno 1959 wanhopig een wereldhit uit te persen: Marina, de B-kant van zijn eerste 45-toerenplaatje. Dat is de anekdote. We schrijven de blanke jaren vijftig.

Stijn Coninx gaat verder op het pad van sociaal engagement en stille hoop dat hij ruim twintig jaar geleden insloeg met die andere biografie, Daens. Hij grijpt dat deel van het levensverhaal van Rocco Granata aan om te vertellen welke tragiek er kan schuilen achter de gordijnen van de rijen woningen waar families van een heel andere cultuur, van een andere religie huizen. MARINA is anders dan de tragikomische roadmovie La Sicilia van Luc Pien, het ontroerende verhaal van een migrantengezin dat eind de jaren 40 Calabrië ruilt voor Limburg, de zon voor de kou, de armoede voor een betere toekomst.

In het echte leven van de Granata’s dreigt het familiale geluk hier te worden gedwarsboomd door de penibele leef- en werkomstandigheden, het alomtegenwoordige racisme en de generatiekloof tussen vader en zoon. Een wat in zichzelf gekeerde vaderfiguur die zichzelf én als gezinshoofd, én als vader, én als echtgenoot, én als kostwinner mislukt ziet maar diep in zijn binnenste apentrots is wanneer zijn zoon zijn droom in vervulling ziet gaan.

De romanticus in Coninx laat MARINA intussen graag afdwalen naar een fictieve Romeo & Julia-love story waarin Rocco zich de benen onder het lijf loopt om de blonde kruideniersdochter het hof te maken. Van een trieste schoonheid is de scène waarin een hopeloos aarzelende Rocco met een pover ruikertje bloemen om de hoek minutenlang treuzelt om naar het eenzaam in het desolate voetbalstadion van wijlen Thor Waterschei tevergeefs op hem wachtende meisje toe te stappen. Bijna krijgt Rocco de zwartepiet toegespeeld: o no-no-no-no-no! Of wanneer het stel later samen het water van het kanaal zal inspringen, Léos Carax’ ultieme liefdesfilm Les amants du Pont-Neuf indachtig?

Stijn Coninx vermaalt al deze elementen knap tot een (h)echt menselijk eigentijds (!) retroverhaal met een zalig slotakkoord dat in de eerste plaats het gezin Granata respectvol benadert, zonder de sociale context uit de weg te gaan. Guido Henderickx, Patrick le Bon en Robbe de Hert konden dat, Stijn drukt hun voetsporen. Mooi.

Geschreven door FREDDY SARTOR

Marina

06/11/2013
Regisseur: 
Genre: 
Productiejaar: 
2013
Distributeur: 
KFD

Media: 

Trailer: 

EA_gOlS3ZJI

onomatopee