Les premiers les derniers

Wat is er toch aan de hand met Waalse cineasten, die god op elke hoek van de straat menen tegen het lijf te lopen? Na God (alias Benoît Poelvoorde) in Le tout nouveau testament van Jaco Van Dormael ontmoeten we in LES PREMIERS LES DERNIERS Jezus (Jésus) die een ronddwalend koppel bevestigt in hun intuïtie dat het einde van de wereld eraan komt.

Hoewel dat einde van alles en de religieuze connotaties die ermee gepaard gaan alomtegenwoordig zijn in de nieuwste van Bouli Les géants Lanners, blijft het metafysische ondergeschikt aan het menselijke en het filosofische. Lanners zou Lanners niet zijn als de dunne verhaallijn in zijn film niet als kapstok zou dienen om op zoek te gaan naar ‘de mens’ aan de hand van zoekende, dolende zielen in een onvriendelijke, maar op een vreemde manier zeer herkenbare omgeving. Twee premiejagers, Cochise (Albert Dupontel) en Gilou (Bouli Lanners zelf, laten we niet vergeten dat hij in de eerste plaats acteur is en blijft) hebben de opdracht gekregen om een telefoon terug te vinden met bezwarend materiaal. Tijdens deze zoektocht ontmoeten ze een Willy en Clara, een koppel dat schippert tussen zwerven en zoeken – naar Esther, de dochter van de vrouw. Zo wordt uiteindelijk duidelijk. Blijkt verder dat Willy de bewuste telefoon in zijn bezit heeft, maar geen flauw benul heeft van de gewichtigheid ervan.

De onvolprezen Lanners maakt met zijn vierde langspeler zijn meest abstracte en tactiele film tot nog toe. Het decor van een verlaten monorail (in werkelijkheid een lijn die eind jaren 60 tussen Parijs en Orléans werd) vormt de perfecte achtergrond voor een reflectie over de mens die op zichzelf wordt teruggeworpen in het aanschijn van een mogelijk einde van de wereld. Dat klinkt te tarkovskiaans om waar te zijn, want met het gegeven van de premiejagers en de monorail door desolate Franse bossen en velden wordt een ondubbelzinnige update gegeven van archetypes uit klassieke westerns. Het maakt Lanners tot wat hij is: een filmmaker die op zoek gaat naar de drijfveren van de mens, maar deze lyrische zoektocht – zoals DOP Jean-Paul de Zaeytijd het winterse landschap laag in beeld brengt – altijd tastbaar en verhalend genoeg maakt om ook een ruimer publiek aan te spreken. Knap werk.

Geschreven door MIK TORFS

Les premiers les derniers

24/02/2016
Regisseur: 
Scenario: 
Muziek: 
Genre: 
Productiejaar: 
2016
Distributeur: 
O’ Brother Distribution

Media: 

onomatopee