L’hermine

Cineast Christian Vincent (°1955) erfde van Eric Rohmer de liefde voor het literaire discours en voor taal als sociale code. Niet toevallig draagt het hoofdpersonage uit L’HERMINE de naam van Michel Racine. Van Claude Sautet kreeg hij de filmdrang mee om mensen geduldig te L’HERMINE, ronduit zijn beste film sinds zijn debuut La discrète uit 1990.  

In L’HERMINE schetst hij het portret van een raadsheer in het assisenhof  in Saint-Omer nabij Calais, tijdens de zitting gehuld in een hermelijnen vacht. Het is een theater, zegt de tienerdochter die met haar smartfoon filmpjes maakt van haar moeder in de rechtszaal als een van de gezworenen uit de volksjury. Dat is het ook wel in de visie van Christian Vincent met zijn aandacht voor de rituelen en de kostumering van de rechters, de vaste tekst van het juridische discours, de bel in de coulissen die de start van de zitting aankondigt en de juryleden en de beklaagde op vaste plaatsen op het podium. Als theater filmt en vertelt de cineast het ook met zijn plotse wendingen (“coup de théâtre”), de carrièrespanningen tussen de rechters en vooral de sociale kloof tussen het rechtsapparaat en de bevolking, met name de beklaagde en de juryleden van kansarme komaf. Tegen het decor van de elitaire rechtspraak schetst de cineast een beeld van de Franse multiculturele en door de economische crisis ontwrichte samenleving.  

L’HERMINE is een knap geschreven film (scenarioprijs op het filmfestival van Venetië) met rake sociale observaties. Maar het is vooral ook een gevoelige film over de schuchterheid van de mens om over zijn gevoelens te praten en zich voor anderen open te stellen.  In L’HERMINE maakt raadsheer Michel Racine (eveneens in Venetië bekroonde rol van Fabrice Luchini) zich op voor zijn zoveelste assisenzaak. Deze keer staat een jonge vader terecht uit Boulogne-sur-Mer voor doodslag op zijn dochtertje. Racine heeft de reputatie een président à deux chiffres te zijn: bij hem kom je niet weg met minder dan 10 jaar. Maar dat proces evolueert anders. De raadsheer heeft de griep, is koortsig, loopt gebukt onder zijn echtscheiding en ontdekt onder de juryleden de anesthesiste die hem ooit verzorgd heeft en op wie hij bij het ontwaken verliefd werd. Het geheel van deze factoren maakt dat hij minder misantroop is dan gewoonlijk en waakzamer en alerter, bijna lucide en minzaam, de wendingen van het proces bestuurt. Niet toevallig is het centrale jurylid (vertolkt door Borgen-actrice Sidse Babett Knudsen) buitenlandse en anesthesist van beroep. Ze verlicht niet alleen de pijn van de zieke Racine, maar verzacht ook het oordeel op het proces. Op het einde van de getuigenverhoren geeft de voorzitter de  juryleden de raad om mild  te oordelen en zich niet blind te staren op onopgeloste feiten maar te aanvaarden dat de ‘echte’ waarheid  wellicht nooit aan het licht zal komen. 

De combinatie van rechtsfilm, sociale microcosmos en voorzichtig ontluikend liefdesverhaal maakt L’HERMINE heel bijzonder. Christian Vincent introduceert menselijke gevoeligheid  in een milieu waar doorgaans berekende rationaliteit heerst. Met de steun van zijn eloquente hoofdacteur Luchini toont Christian Vincent hoe een verstarde maatschappij kan openbloeien door mild te zijn. Wenkt hier geen César?

Geschreven door DIRK MICHIELS

L’hermine

09/12/2015
Regisseur: 
Genre: 
Productiejaar: 
2015
Distributeur: 
Gaumont

Media: