Her

Spike Jonze illustreert een bijna-toekomst waarin technologie de menselijke communicatie penetreert en verandert. Geen apocalyptisch statement, noch een verheerlijking ervan. HER vertelt een persoonlijk verhaal, dat van een kleine schakel in een vele grotere wereld.

Joaquin Phoenix is Theodore, een wat einzelgänger personage dat, na een pijnlijke relatiebreuk, verliefd wordt op een operating system: Samantha. In een wereld waar dat niet zo verbazingwekkend is, moeten Theodore én Samantha zelf uitzoeken of zo’n relatie mogelijk is. Is fysieke aanwezigheid een vereiste voor een geslaagde liefdesrelatie? Kan Samantha een eigen (lichaams)bewustzijn creëren? Wat we voorgeschoteld krijgen is een lichte drama met een komisch sausje: hartverwarmend, dynamisch en zelfs wat magisch.

Romantische drama’s succesvolle formule van beats en tricks voor het alledaagse cliché personage lijkt hier van toepassing te zijn: een antiheld met een gevoelig karakter die eenzaam is en moet kampen met onbereikbare liefde. Maar zowel Theodore als de nevenpersonages voelen zuiver authentiek aan. Van Joaquin Phoenix verwachten we niet meteen deze vertolking van een grijze muis, maar hij speelt de rol met een zekere gevoeligheid die geloofwaardig is en zijn excentriciteit als acteur snel doet vergeten.

Verrassend is hoe de relatie tussen een man en een computer zeer tastbaar wordt. Wat eerst vreemd aanvoelt, wordt later ‘acceptabel’. Samantha wordt door Theodore en de kijker imaginair vormgegeven doordat we Samantha’s luchtledigheid opvullen met onze eigen fantasieën. Daardoor is Scarlett Johansson een volwaardig castmember zonder ooit fysiek op het scherm te verschijnen. Het verhaal mag dan bizar lijken op papier, op het scherm wordt het al gauw een liefdesrelatie even tastbaar als een ander.

De technologisering van menselijke interactie is misschien wel een personage an sich. Het krijgt een beduidende plaats en biedt voor de kijker reflexieve ruimte in de vraag hoe ver technologie werkelijk mag gaan. Theodore leeft in een wereld waarin de mensen meer met een klein schermpje praten dan met elkaar, maar de film verduidelijkt dat dat niet noodzakelijk een impact heeft op de kwaliteit van een vriendschaps- of liefdesrelatie. Zelfs Theodore, de eenzaat, heeft een handje vol vrienden en familieleden. Zijn luisterend oor is Amy. De twee lijken in vele manieren op elkaar en het leven van beiden wordt uit de dagdagelijkse sleur gehaald door hun operating system.

Uiteindelijk is dat misschien ook het enige statement dat Jonze werkelijk maakt. Samantha helpt Theodore in het uitdrukken van zijn gevoelens, de grote boosdoener waardoor zijn vorige relatie op de klippen ging. Technologie kan dus misschien niet vervangen, maar wel helpen. Zoals Samantha het zegt: “Now we know how."

Geschreven door JULIE MISTIAEN

Her

19/03/2014
Regisseur: 
Scenario: 
Muziek: 
Genre: 
Productiejaar: 
2013
Distributeur: 
Warner

Media: 

Trailer: 

ne6p6MfLBxc