Halfweg

Het zit Stef, een interieurarchitect van 35, even niet mee. Een echtelijk ‘nevenproject’ heeft tot een scheiding geleid en ook op het werk heeft hij de bons gekregen. Gelukkig heeft hij midden in het groen voor geen geld een mooi huis kunnen kopen en daar wil hij een nieuwe start maken. Maar eenmaal goed en wel verhuisd, blijkt hij niet de enige bewoner te zijn. Hoewel technisch gezien overleden kan de vorige eigenaar maar geen afscheid nemen van zijn omgeving en hij blijft rondhangen. Alle pogingen van Stef om hem zijn huis uit te werken falen en al snel begint de buitenwereld te geloven dat hij ze niet alle vijf meer op een rij heeft.

Oppervlakkig gezien hoort HALFWEG thuis in het fantastische genre, in de vaderlandse cinema een vrij ondergewaardeerde discipline. Maar veeleer over het feit of de spookverschijning nu echt is, gaat de film over spaak lopende communicatie. Stef is een egoïstische etter en zijn rivaal een piekerende misantroop. Op alle mogelijke manieren trachten ze elkaar te dwarsbomen en er ontstaat een klassieke territoriumstrijd die nergens heen leidt. Wanneer ook nog eens de jonge Julie (een verwijzing naar Strindbergs ‘Freule Julie’?) in het zomerse landhuis verschijnt, gaan de poppen pas goed aan het dansen. De twee kemphanen moeten naar elkaar leren luisteren en bondgenoten worden, dat is zowat de moraal van deze tegendraadse buddy movie.

Regisseur Geoffrey Enthoven (Hasta la vista, Vidange perdue) haalt het maximum uit de fraaie locatie, een art-nouveauhuis ergens in de Vlaamse Ardennen. De film speelt zich grotendeels binnenskamers af, maar door het dynamische camerawerk voelt dat nooit als een beperking aan. In de vele nachtelijke scènes doet de fotografie wonderen met kaarslicht. Er wordt ook aardig geacteerd door een reeks bekende namen. Vooral het centrale duo is goed op dreef. Koen De Graeve is de lijzig-kolerieke Stef en een laconieke Jurgen Delnaet geeft hem lik op stuk in de gedreven dialogen. Toch treedt na een tijdje een zekere dreinerigheid op.

De makers kunnen niet goed kiezen tussen een zwarte komedie en een realistische thriller, en opteren dan maar voor een onderhoudende, ietwat vrijblijvende tragikomedie. Door die lauwheid wordt het veelbelovende verhaal nergens echt aangrijpend.

Geschreven door GORIK DE HENAU

Halfweg

26/02/2014
Regisseur: 
Genre: 
Productiejaar: 
2014
Distributeur: 
KFD

Media: 

Trailer: 

_508M8Rk--8

onomatopee