Like Father, Like Son

Toen Kore-eda Hirokazu vijf jaar geleden vader werd, zette het hem aan het denken. Die reflectie mondt nu uit in LIKE FATHER, LIKE SON. De Japanse titel Soshite chichi ni naru betekent letterlijk: ‘en dan word je vader’, en Kore-eda lijkt zich af te vragen hoe dat in zijn werk gaat. Is de biologische band doorslaggevend of telt veeleer de tijd die je met je kind doorbrengt?

Ryota en Midori zijn gelukkig getrouwd en hebben een zesjarig zoontje. Vader, een ambitieuze company man die zich een weg naar de top baant, zou willen dat zijn zoon wat assertiever was, maar goed. Op een blauwe maandag komt er een telefoontje. Dat er destijds in het ziekenhuis een vergissing is gebeurd, dat hun zoon is verwisseld met een andere boreling. Samen met de ouders van het andere gezin moeten ze nu beslissen over de toekomst van hun respectieve zonen.

Meteen het begin van een emotionele zoektocht die door Kore-eda met veel pudeur en zin voor nuance in beeld wordt gebracht. Tegenover het klassieke Japanse gezin, met een hardwerkende vader en een thuisblijvende moeder die zowat in haar eentje voor de opvoeding van hun zoon instaat, staat de onconventionele andere familie. Vader is een levensgenieter die een gezapig elektrowinkeltje uitbaat, moeder staat aan de kassa in een fastfoodrestaurant. Ook de twee zonen zijn bepaald verschillend; met zijn bedeesde zachtaardigheid steekt de ene schril af tegen zijn guitige, niet op zijn mond gevallen lotgenoot.

Gaandeweg krijgt het verhaal steeds emotioneler boventonen, bijvoorbeeld wanneer blijkt dat achter het harde uiterlijk van Ryota onverwerkte gevoelens tegenover zijn eigen vader schuilgaan. De twee gezinnen groeien naar elkaar toe en op het einde lijkt een soort oplossing gevonden, al kun je het bezwaarlijk een happy end noemen. Eens te meer gaat Kore-eda gemakkelijk gemoraliseer en drammerige conclusies uit de weg. Nergens wordt hij metafysisch of tracht hij te definiëren wat een gezin precies is. Veeleer stelt hij vragen. En dat doet hij als geen ander. Hij registreert de emotionele zoektocht van een man die veel voor zijn carrière heeft opgeofferd, maar een onzichtbare rugzak vol onverwerkte frustraties meezeult. Hij laat de ontreddering zien van een handvol mensen die hun leven opnieuw moeten bekijken.

De kinderen blijven wat op de achtergrond en ondergaan het gebeuren dat hen door de volwassenen wordt opgedrongen. Bij alle vanzelfsprekende natuurlijkheid waarmee Kore-eda dit verhaal vertelt, zou je bijna uit het oog verliezen hoe secuur zijn film ook op vormelijk vlak wel is. In de fotografie valt het sobere kleurenpalet op. Ryota wordt telkens weer geassocieerd met staalblauw en zwart, terwijl de andere familie met veel bontere kleuren wordt afgebeeld.

Kore-eda doet ook twee zaken die in de dominante Hollywoodcinema worden vermeden. Hij laat personages vaak van de rugzijde zien (als wilde hij hun intimiteit respecteren) en hij filmt vaak in tegenlicht. Een mooi voorbeeld van zijn visuele aanpak is de DNA-test in het ziekenhuis. In een Amerikaanse prent zou die scène worden uitgelicht en bulken van blinkende hightechapparatuur. Kore-eda filmt ze in een donker clair-obscur, de gezichten van de acteurs blijven grotendeels in de schaduw. Het resultaat is eens zo pakkend. De pianomuziek op de soundtrack (met onder meer de ‘Goldbergvariaties’ van Bach) geeft de film auditief een aparte, intimistische sfeer. Opvallend is dat Kore-eda vaak het natuurlijke geluid uitschakelt zodra er op de soundtrack muziek te horen is.

Het zijn evenzovele uitingen van Kore-eda’s onnadrukkelijke meesterschap. Intussen kocht het DreamWorks van Steven Spielberg de rechten voor een Amerikaanse remake. We houden ons hart al vast, want in LIKE FATHER, LIKE SON schitteren sentiment en suikerspin door afwezigheid.

Geschreven door GORIK DE HENAU

Like Father, Like Son

18/12/2013
Regisseur: 
Genre: 
Productiejaar: 
2013
Distributeur: 
Lumière

Media: 

Trailer: 

E-w4d_O9wvI