The Diary of a Teenage Girl

Ergens halverwege de jaren 70. Dat is duidelijk af te lezen aan de broek met olifantenpijpen waarin de vijftienjarige Minnie Goetze zich slungelachtig en euforisch door het Golden Gate Park beweegt. Euforisch, want, zo zegt haar stem in voice-over: ze heeft seks gehad – met Monroe, de vriend van haar moeder. Maar ook al woont ze in San Francisco, de stad van de vrije liefde, waar al wat makkelijker met seks en drugs werd omgesprongen dan in de rest van de VS (lees er Armistead Maupins in 1978 verschenen heerlijke ‘Tales of the City’ maar op na, als miniserie verfilmd in 1993), toch blijkt Minnie onder al de bravoure een gewoon tienermeisje te zijn, met alle twijfels en zorgen die horen bij het opgroeien.

Daarbij blijkt Monroe al snel een nogal slappe figuur te zijn en de droom toch niet zo mooi als Minnie gedacht had. Aan haar jongere zusje heeft ze niets, en op veel steun van haar moeder hoeft ze niet te rekenen; zij wil niet zien wat er gebeurt, ze gaat vaak vroeg naar bed, dronken misschien of high. Ook toont ze zich nogal eens afgunstig op de jeugd en het lijf van haar dochter. Minnie heeft dus alleen haar audiodagboek om haar verhaal aan kwijt te kunnen.

THE DIARY OF A TEENAGE GIRL is gebaseerd op het gelijknamige boek van Phoebe Gloeckner, die daarvoor weer van haar eigen tienerdagboeken vertrok. De roman heeft een bijzondere vorm: hij begint met proza, afgewisseld met paginagrote tekeningen (Gloeckner vond de geïllustreerde Victoriaanse romans erg mooi, en ze wilde hetzelfde effect bereiken met haar eigen boek). Maar na een tijdje begon ze dat kunstmatig te vinden, de afbeeldingen haalden de vaart uit het verhaal, en ze laste stukken stripverhaal in, waarin ook de seksscènes zonder enige gêne worden afgebeeld.

Actrice Marielle Heller kreeg het boek cadeau en was meteen razend enthousiast. De openhartige beschrijving van de prille seksuele gevoelens van een meisje was iets dat ze tot dan toe gemist had in verhalen over vrouwen. Ze kon Gloeckner overtuigen haar de rechten te verkopen voor een toneelstuk, waarin ze zelf Minnies rol voor haar rekening nam. Nu, acht jaar later, heeft ze het hoofdstuk afgesloten met de verfilming, haar debuutfilm, die er net zoals het boek in slaagt om in zijn eerlijkheid tegelijkertijd grappig, ontroerend en soms hartverscheurend te zijn.

De twintigjarige Bel Powley (die wel wat lijkt op de tekeningen van Minnie in Gloeckners boek) overtuigt als Minnie, soms zo volwassen en dan ineens weer heel kinderlijk in haar reactie. Ook Alexander Skarsgård maakt van Monroe een heel gelaagd personage. Ondanks zijn slapte, zijn leugens en manipulaties soms, kun je niet anders dan een vage sympathie voor hem voelen. Skarsgård weet dat dubbele goed over te brengen. Gloeckner zelf is te zien in een kleine cameo. De gebeurtenissen in de film worden becommentarieerd door de gevarieerde seventiessoundtrack, met bijvoorbeeld ‘A Fool in Love’ van Frankie Miller of ‘Roll Away the Stone’ van Mott the Hoople, maar ook Nico’s ‘Wrap Your Trouble in Dreams’.

Zeker zo belangrijk als de ontdekking van de seksualiteit is voor Minnie de exploratie van haar artistieke talent. Haar audiodagboek is niet haar enige uitlaatklep: ze tekent ook en wil daar graag iets mee bereiken. Daarvoor gaat ze te rade bij haar idool Aline Kominsky, feministische striptekenaar met veel gevoel voor (zwarte) humor (ooit nog getrouwd met Robert Crumb, jawel, van American Splendour), die (als cartoonfiguur) Minnie met haar adviezen terzijde staat. Er verschijnen nog andere geanimeerde tekeningen – hoewel ze op die van Gloeckner lijken, zijn ze niet van haar, maar van de IJslandse Sara Gunnarsdottir.

De animaties brengen hoop. Ze vertellen ons dat wat er ook gebeurt, hoe Minnie ook behandeld wordt, haar creativiteit – en daarmee haar diepste kern – onverwoestbaar is.

Geschreven door EVELIEN VAN VESSEM

The Diary of a Teenage Girl

21/10/2015
Regisseur: 
Genre: 
Productiejaar: 
2015
Distributeur: 
Lumière

Media: