Rotterdam (3)

Zonder vernieuwing zou film als piepjong medium (want ocharme pas 120 jaar jong) niet kunnen natuurlijk, doch zonder beelden bestond films niet eens en bijgevolg is 'hoe mooier hoe liever' zeker geen loze slagzin. Zeker niet in Rotterdam want het filmfestival geniet op dat vlak wel enige reputatie. Het mag dan ook niet verbazen dat er in Rotterdam een aantal uitmuntende films worden vertoond, die misschien wat dun van verhaal zijn, doch dat ruimschoots weten te compenseren met beeldenpracht.

Neem bijvoorbeeld LAMPEDUSA van Oostenrijker Peter Schreiner. Het verhaal kan makkelijk op de achterkant van een bierviltje: een oudere actrice vertoeft op het eiland – vaak in het nieuws wegens de toestroom aan vluchtelingen – om daar met haar verleden in het reine te komen en ontmoet er een Afrikaanse vluchteling op zoek naar een betere toekomst. Tussen hen staat evenwel een David Crosby-look-alike, walrussnor bij inbegrepen. Tot hier niks apart zal je denken, maar het erg contrastrijke zwart-wit met erg veel zorg voor een zo perfect mogelijke scherpstelling is een lust voor het oog van elke cinefiel.

Nog een juweel (en weer afkomstig uit Japan): THE SHELL COLLECTOR van de jonge Tsubota Yoshifumi gehuld in een paradijselijke setting, met weer een doodeenvoudig verhaal van een blinde eenzaat die op een onbewoond eiland schelpen verzamelt. In een daarvan huist een weekdier dat zowel giftig is, hallucinaties opwekt als geneeskrachtig blijkt te zijn. Dat laatste is voldoende om het paradijs in een bedevaartsoord te doen veranderen. Hebzucht is maar een van de onderliggende thema's die de dunne verhaallijn sieren. Onthou de naam van deze filmmaker!!

Afgezien van de mooie beelden zijn er soms ook cameralui/DOPs die de kijker in een roller coaster stoppen om op die manier een erg veelzijdig verhaal te vertellen. Voor LES OGRES (foto) vervulde chef foto Julien Poupard met glans die rol en dat in een regie van Léa Fehner die in Rotterdam bereid was tot een gesprekje dat zal nog lang heugen.

FILMMAGIE- Welke band heb je met het circus ?
Léa FEHNER - Het is helemaal geen circus, wel een rondtrekkende theatergroep. Er zijn geen wilde dieren bijvoorbeeld, wel wordt er een theaterstuk opgevoerd. Dat gebeurt al zo al sinds Moliére. Mijn ouders hadden 20 jaar lang een gelijkaardig gezelschap; ikzelf ben erin opgegroeid. Het verschil met een circus wou ik al meteen duidelijk maken, van in het begin: het gebrachte theaterstuk is "l'ours et la noce" van Anton Tsjechov...

Fm - Mijn favoriete schrijver...
LF - Tsjechov is wereldniveau en daarbuiten nog erg geschikt omdat het zowel acrobatie als burleske dingen bevat, en de trouwscène is zonder meer iets dat toch iedereen kan aanspreken...

Fm - LES OGRES zijn er geen reuzen maar wel mythische figuren...
LF - De leden van de groep zijn wildebrassen, die aan de ene kant blaken van levenslust, doch soms ook mensen kwetsen en pijn doen. Ze zijn sterk en krijgen zo ongeveer alles geregeld, ook op theatraal vlak. Hun eigen leven is meestal geen succesverhaal. Men moet soms ook eens buiten de groep kunnen zijn, om op adem te komen, wanneer de sfeer te drukkend is. Dat heb ik in de film duidelijk willen aantonen...

Fm - Dat valt drie keer voor...
LF – Het lijkt me verstandiger voor jonge mensen die niet weten wat met hun leven aan te vangen, dat het beter is om bij een dergelijke groep aan te sluiten, dan bij het leger te gaan om mensen te doden. Dat gebeurt ook wel al in de praktijk omdat deze joie de vivre en het exuberante natuurlijke aantrekkingspolen zijn. Maar kandidaten moeten daartoe bereid zijn om de bluts met de buil te nemen. Soms speel je voor een volle tent, soms voor een handvol mensen, doch tekens moet je het beste van jezelf geven en dat is vermoeiend, net zoals films maken overigens...

Fm - De kinderen stelen handtassen...
LF - Gedurende de optredens en de repetities hebben de kinderen veel vrije tijd en natuurlijk halen ze kattenkwaad uit. In dat opzicht verschillen ze niet van andere kinderen. En een van die stunts was het stelen van handtassen. Doch er gebeuren zoveel dingen dat het kiezen was welke anekdotes we zouden gebruiken. Wanneer men ook goed kijkt tijdens de bruiloftscéne zie je hun hoofden trouwens tussen de benen van de toeschouwers soms. Het is een wissel tussen zeer actieve - het gooien met voedsel in perfecte Laurel & Hardy-stijl – en rustige momenten: de bevalling en de romantische balkonscéne, gespeeld door mijn moeder.

Fm - Die heel discreet, puur en sereen in beeld is gebracht. De climax van de film wat mij betreft.
LF - Ik ben blij dat ik deze "hommage"aan mijn ouders heb kunnen maken, tevens aan alle andere reizende theatergroepen.

Geschreven door ZENO CORNELIS
 
onomatopee