Filmfestival Rotterdam (2)

Na enkele dagen films kijken in Rotterdam (IFFR) dringt alvast het thema zich op van die films die het hebben over de toekomst, eigenlijk over het bange uitkijken naar de toekomst.

Bijvoorbeeld de Tijger Award kandidaat HISTORY'S FUTURE van de Nderlandse Fiona Tan. Geen onbekende voor wie af en toe eens in een museum de tijd neemt om een installatie te bekijken. Haar film probeert een antwoord te formuleren op de vraag : Wat zou jij doen indien je je naam niet meer kent en je herinnering gewist ? Geeft die volledige vrijheid (!) extra rechten of helemaal niet ? Fiona heeft die vrijheid in elk geval benut om met verscheidene visuele dragers  en een clipachtige montage een experimenteel werk op het doek te toveren. Niet voor iedereen even eenvoudig om te volgen zo bleek tijdens de zeer geanimeerde discussie achteraf.

SAYNARA van Japanner Fukada Koji is zeer aan te bevelen. Fukushima indachtig is het een vertelling over de wereld na een kernramp. De natuur ligt er winters en verlaten bij en de schaarse overlevenden zijn meestal te moe om veel te bewegen. De huiselijke taken werden overgenomen door robots, die tevens goed gezelschap blijken voor een vereenzaamde vrouw. Van een maatschappij is geen sprake meer en de enkele individuen moeten uitkijken voor dodelijke straling. Niet eens zo ver in de toekomst lijkt dat, behalve de epiloog dan, na een zwart beeld, waar de maker met een verbluffende climax komt aanzetten.

Meer van deze tijd is THE IDOL (foto) van de Nederlands-Palestijnse filmmaker Hany Abu-Assad, een film die zo voorspelbaar lijkt als Titanic, ware het niet dat de cineast heel wat te vertellen heeft. Enkele vragen leken bijgevolg op zijn plaats voor de film die op dit moment de publieksenquête aanvoert.

FILMMAGIE: Be je niet vergeten de songs te ondertitelen?
Hany Abu-Assad - Er zit al veel dialoog in de film dus vond ik het verstandiger om het niet te doen en de melodieën voor zich te laten spreken. Men voelt toch bijna aan wat er gezongen wordt, je hebt zelf intuïtief aangevoeld wat de betekenis was.
FM - De film begint met een soort rondleiding door de bezette gebieden met jou als gids
H A-A - Dat zeg je heel correct. Na de achtervolgingsscène weet de toeschouwer waar hij is, hoe het er daar uitziet en waarom men vecht en vlucht.
FM - Je werkte met jonge, niet-professionele acteurs, één van hen een meisje, was het moeilijk om toestemming van de ouders te krijgen ?
HA-A - Vreemd want inderdaad de ouders van het meisje waren tegen het project, de vader is namelijk lid van de Hamas-beweging, en lagen dwars, maar met doorzettingsvermogen kan men veel bereiken.
FM - Hoeveel van jou zit er in de hoofdacteur ?
H A-A - Vreemde vraag, in het begin van de film weinig, doch naar het einde toe alsmaar meer. Bij elk succes wordt de lat namelijk weer een beetje hoger gelegd, doch op een gegeven moment kan je die verwachtingen niet langer inlossen en dan komt de twijfel, net zoals in de film overigens.
FM - Hij vindt kracht om door te gaan door zijn overleden zus?
H A-A – Hoe iets lelijks zoals onderdrukking tot iets kunstzinnigs maken, iets moois. Dat is de basisgedachte achter de film. Hoe kunst er in lukt om mensen te verrijken.
FM - Een mooie zin om mee af te sluiten, dank je.

Geschreven door ZENO CORNELIS
 
onomatopee