FIFF focust op traditie en traditionele waarden

Vele gasten maakten het voorbije weekend hun opwachting in Namen op het FIFF, waar de Franstalige film thuis is.

Sergi Lopez en Oliver Gourmet stonden broederlijk op het podium samen met hun regisseur Marion Hänsel, die haar film EN AMONT DU FLEUVE speciaal voor hen bedacht had, en met de makers van de pittige animatiefilm MA VIE DE COURGETTE, waar tien jaar aan is gewerkt. En onder anderen ook de populaire Parijse rapper Sadek die als tegenspeler Gérard Depardieu naast zich kreeg (maar die laatste paste even en was dus niet present in de hoofdstad van Wallonië) voor TOUR DE FRANCE van Rachid Djaïdani. Alledrie films die in het najaar in de bioscoop komen.

Na enkele dagen (intensief) filmkijken – hoewel het nog wat vroeg is misschien om al van een centraal thema te gewagen – blijkt dat een hoog aantal films traditie en culturele of traditionele waarden als onderwerp hebben. Het is de vrij ongebruikelijke insteek evenwel die ervoor zorgt dat dat thema, zoals facetten van een diamant, vanuit verscheidene oogpunten wordt belicht.

De meest opvallende film binnen die groep is de documentaire ZAINEB N'AIME PAS LA NEIGE van de Tunesische Kaouthar Ben Hania, die met haar vorige fake docu Le challat de Tunis al van zich deed spreken. Haar nieuwste film wordt ervaren door de ogen van een kind, dat haar vader verloor, zich van de camera bewust is, en via de nieuwe relatie van haar moeder naar Canada verhuist. De daarmee gepaard gaande cultuurshock is stof om over na te denken, zeker in de context van inburgering. Tussen de – zowel Arabische als Franse – begin- en eindgeneriek bevindt de toeschouwer zich in de rozige leefwereld van het meisje Zaineb; haar frisse kijk op de vreemde wereld van de volwassenen blijft verbazen.

Hoezeer traditionele gebruiken voor problemen kunnen zorgen in onze veranderde samenleving wordt duidelijk in L'ÂME DU TIGRE van Zwitser François Yang wanneer een dertiger uit vakantie in de bergen wordt teruggeroepen na de plotse dood van zijn broer. Het rouwproces vindt plaats volgens de eeuwenoude Chinese ritus, wat voor Alex even vreemd is als voor de modale toeschouwer. Ook de moeder staat dicht bij een zenuwcrisis, want de uit China overgekomen familieleden vormen de woonst in een mum van tijd om tot een bistro, naar haar eigen zeggen, omdat de gebruiken het zo willen. Het inbouwen van een thrillerelement – een oude vete stamt uit de tijd van de Chinese culturele revolutie – weet het geheel te behoeden voor een al te triest slot. Een sterk en mooi uitgewerkt debuut.

Dat is AKHDAR YABES (Whitered Green) van Egyptenaar Mohammed Hammad ook, met de bedrieglijke traagheid van een schildpad zelfs, volkomen terecht omdat het de toeschouwer zo de kans geeft om op de kleinste details te letten. “De muren zijn moe”, is een van de spaarzame zinnetjes die de oudere zus tegen de jongere zegt. Die laatste staat op het punt om te trouwen, maar volgens de gebruiken dient daar een mannelijk lid van de familie bij aanwezig te zijn. En daar knelt nu net het schoentje. Hun ouders zijn overleden en de ooms hebben weinig interesse. Poëzie is constant present en zelden is eenvoud bij gewone mensen zo trefzeker in beeld gebracht, zeker in schril contrast met de rijke ooms. Zelfs de winkel waar zoete pasteitjes worden verkocht, ademt een sfeer van vergane glorie, met spiegels die er nog wel zijn maar hun glans verloren en nu nog slechts een soort schimmige reflectie bieden. Of het roestige versleten treinstel dat dient als vehikel voor transport; het loopt over twee sporen die elkaar aan … de einder raken.

Er werd al enkele edities naar uitgekeken, maar dit jaar was het dan eindelijk zover: de volledig vernieuwde Cinema Cameo in Namur biedt met zijn vier piekfijne zalen het festival opnieuw onderdak. 

Foto: Still uit AKHDAR YABES. Bron: mubi.com

Geschreven door ZENO CORNELIS