In UNCLE BOONMEE WHO CAN RECALL HIS PAST LIVES (‘Lung Boonmee Raluek Chat’) vertrekt Apichatpong Weerasethakul vanuit een eenvoudig gegeven: oom Boonmee ligt op sterven en wordt in zijn laatste dagen verzorgd door zijn neef Tong en zijn schoonzus Jen. Op de vooravond van zijn dood krijgt hij bezoek van de geest van zijn verloren zoon, die een aapmens is geworden, en van de geest van zijn vrouw. Samen begeleiden ze Boonmee naar zijn levenseinde terwijl de man herinneringen aan zijn vorige levens ophaalt. Het typeert de verdiende winnaar van de Gouden Palm in Cannes 2010.

Voor haar nieuwste film THE TREE, een innig mooie lyrische parabel, naar de roman ‘Our Father who art in the Tree’ van Julie Pascoe, reisde de Franse cineaste Julie Bertucelli helemaal naar de andere kant van de wereld: Australië

Snel- en veelfilmer Michael Winterbottom zigzagt van het ene filmgenre naar het andere. THE KILLER INSIDE ME is documentaire (In this world, ‘02, The road to Guantanamo, ‘06), sciencefiction (Code 46), noch politiek (Welcome to Sarajevo, ‘97) of psychologisch geïnspireerd (Genova, ‘08), wel een allegaartje van genres: horror, western, thriller en psychodrama.

“Soms volstaat één moment om een leven te vergeten, maar soms is een levensduur niet genoeg om een moment te vergeten”. Zo orakelt Anna’s vriend Alessio uit een Jim Morrisson-biografie tijdens zijn passieloze leesritueel voor het slapengaan in Soldini’s jongste film COSA VOGLIO DI PIU.

TEZA van de in Venetië, op het filmfestival van 2009 gelauwerde Ethiopische cineast Haïlé Gerima - hij kreeg net niet de Gouden Leeuw - is een historisch epos over de ontwrichting van de Afrikaanse ziel in de geglobaliseerde wereld.

Wanneer Hollywood 170 miljoen dollar uittrekt voor een zomerblockbuster verwacht je superhelden, vervolgverhalen of pretparkactie maar nooit een hersenknedende thriller gebaseerd op een origineel idee. Zeker niet wanneer die doolhofrit surrealistisch oogt en de kijker als een intelligent individu behandelt. Maar sinds ‘The Dark Knight’ weten we dat de Britse cineast zowel een groot publiek als fijnproevers kan betoveren.

Acht jaar na de schandaal- én cultfilm ‘Irréversible’ jaagt de in Argentinië geboren auteur Gaspar Noé ons via een hallucinante filmtrip door de tunnel tussen leven en dood. Het in Tokyo opgenomen ENTER THE VOID oogt zoals een verbluffende comateuze odyssee.

En heel bijzondere vader-zoonrelatie. En nog meer bijzonder door de locatie, een koraalrif voor de kust van Mexico. Om maar te zeggen dat ALAMAR, op het voorbije festival van Rotterdam goed voor een Tiger Award en erg sfeerrijk qua fotografie, het exotisme ver overstijgt.

De historische achtergrond waartegen CE QU’IL FAUT POUR VIVRE van de Canadese filmer Benoît Pilon zich afspeelt, is de tuberculose-epidemie die in de jaren 40-50 van de vorige eeuw de Inuit-bevolking in het Canadese Hoge Noorden zwaar trof. En toch is het niet zomaar een docudrama.

Woody, Buzz en de rest van de speelgoedbende worden in TOY STORY 3 geconfronteerd met de harde realiteit waarin speelgoed gedijt. Eigenaar Andy is hen ontgroeid, en staat op het punt naar de universiteit te vertrekken. Het lot van zijn oude speelkameraden lijkt bezegeld wanneer ze door een misverstand bij het huisvuil terecht komen.

De begenadigde Chinese filmmaker Lou Ye heeft een turbulente geschiedenis met de censoren van zijn land achter de rug. En aan dat leed wil maar geen einde komen, ook niet met zijn nieuwste film: SPRING FEVER.

Filmregisseur Antoine Fuqua zoekt opnieuw het politiegenre op dat hij zo subliem bespeelde in Training Day. Debuterend scenarist Michael Martin versnippert het verhaal in BROOKLYN’S FINEST tussen drie New Yorkse politieagenten die stuk voor stuk met persoonlijke demonen worstelen.

Een artikel in de New Yorker trekt de aandacht van een sombere Paul Giamatti, een rasacteur die in COLD SOULS van Sophie Bartjes een sympathieke parodie van zichzelf speelt, volop worstelend met zijn donkere rol in de theaterklassieker ‘Oom Vanja’.

De Toubou-stam, die in de woestijn verspreid leeft over Libië, Nigeria en Tsjaad, bestaat uit veehouders, de Daza, en een nomadenleven leidende kamelenfokkers, de Teda. Bij deze laatsten, meer bepaald bij de vrouwen, heeft de documentariste Nathalie Borgers inspiratie gezocht.

Alles is zwart voor onze ogen... In zeer mooie verzen zingt een vrouw van vernedering, over doodslag en verkrachting. Dan pas doemt de close-up van het gerimpelde hoofd van een oude vrouw uit de duisternis op. De ogen gesloten en met bevende stem zingt ze wat haar aan ellende is overkomen. Zo begint het onthutsende LA TETA ASUSTADA van de Peruviaanse cineaste Claudia Llosa, vorig jaar goed voor de Gouden Beer op het Filmfestival van Berlijn.

Het boeleke ofte prutske - een vrije vertaling van de titel LA PIVELLINA, niet echt Italiaans maar een soort Bargoens - dat in een parkje in een buitenwijk van Rome door Patti in een schommel wordt aangetroffen noemt zichzelf “Aia” wanneer de vrouw met de vuurrode haardos naar haar naam vraagt.

De naam van filmregisseur Tony Gatlif is vergroeid met het beeld van zigeuners. Sinds het onvolprezen Latcho Drom geldt de in Algerije geboren Franse filmer met zigeunerbloed als de onvermoeibare pleitbezorger van de meest romantische beeldvorming van de Roma-zigeuners. Telkens opnieuw bezingt hij de drang naar vrijheid, de liefde voor muziek en de hunkerende passie van het volk dat overal bij naam gekend is, maar nergens thuishoort.

“Ik geloof in de filosofie”. Met deze uitspraak neemt Hypatia van Alexandrie (circa 370-415) in de nieuwste film AGORA, de duurste Spaanse film aller tijden, stelling tegen het escalerende godsdienstconflict tussen het oude Grieks-Romeinse polytheïsme, de Joodse minderheid en het zich uitbreidende Christendom.

Een film met Matt Damon in de hoofdrol en geregisseerd door Paul Greengrass? Dat moet wel ‘Bourne in Irak’ voorstellen. Althans, zo wordt GREEN ZONE in de VS ‘verkocht’.

Twee dertigers, de Jood Yaron Shani en de Palestijn Scandar Copti, allebei Israëlische staatsburgers, sloegen de handen in elkaar voor het door hen geschreven, geregisseerde en gemonteerde speelfilmdebuut. AJAMI, waarnaar de titel verwijst, is een verscheurde, kosmopolitische wijk van de Israëlische stad Jaffa, met verschillende culturen, nationaliteiten en etnische groepen, waar joden, moslims en christenen samenleven.

Al haast Werner Herzog (Fitzcarraldo en Grizzly Man) zich om te benadrukken dat deze in de VS opgenomen film géén remake is van Abel Ferrara’s BAD LIEUTENANT toch zijn beide films enigszins familie van elkaar. BAD LIEUTENANT: PORT OF CALL NEW ORLEANS van Herzog is een moderne film noir. Ferrara en Herzog delen eigenzinnigheid en een passie voor verhalen gesitueerd in een door God verlaten universum. Alleen is Herzog een humanist met gevoel voor humor en Ferrara een katholiek met schuldgevoelens.

Roman Polanski is terug, de oude Polanski is weliswaar terug of het scheelt niet veel. Ook al is hij dan lijfelijk niet vrij want nog altijd huisarrest in Zwitserland. Met THE GHOST WRITER tekent hij voor een politieke thriller waarin de ironie voor een pittig draagvlak zorgt. En dat kan het verhaal best gebruiken...

Met zijn kritische toon neemt de huidige Israëlische filmproductie, genre Walz with Bashir, afstand van de zionistische retoriek van de Israëlische natie. Met Gouden Leeuw LEBANON, een autobiografische ‘oorlogsfilm’ van Samuel Maoz als voorlopig jongste exponent.

Toch in de bioscoop deze nieuwe versie van de Amerikaanse fantast Tim Burton, binnenkort juryvoorzitter van het Filmfestival van Cannes? In 3D, met Johnny Depp in een van de hoofdrollen en met Mia Wasikowska als Alice.

De verfilming van dichteres Sapphire’s controversiële - want snoeihard realistische - roman ‘Push’ had nogal wat voeten in de aarde. Na een triomfantelijke Sundance-première werden PRECIOUS én actrices Mo’Nique en Gabourey Sidibe ook nog overladen met lof en prijzen in Cannes, Deauville en Toronto. Het beenhard maar steengoed drama laat niemand onverschillig, ook al zagen sommigen er een weinig flatterend en te clichématig beeld van de ‘zwarten’ in de VS in.

Hoe het metafysische, het bovennatuurlijke, incorporeren in een ogenschijnlijk verhaal van alledag? Het blijft de Noord-Franse filmer, Bruno Dumont (‘La vie de Jésus’, ‘L’Humanité’, ‘Flandres’), prof filosofie, die zich meestal door zijn Vlaamse wortels laat inspireren, intrigeren. Met elke keer opnieuw ontregelende verhalen over liefde en pijn als resultaat.

De discussies rond de films van Wes Anderson hebben zich altijd in uitersten opgesplitst. Rabiate tegenstanders zullen opnieuw huivermomenten beleven bij de typische Anderson-situaties en bij wat zijn interpretatie van Roald Dahls boek betreft. Toch lijkt het er deze sterk op dat vriend en vijand worden verenigd dankzij deze sprankelende ...animatiefilm.

“Laat ‘The Imaginarium of Doctor Parnassus’ uw verbeelding openen!” roept de jonge aankondiger van een reizend theatergezelschap om volk te lokken voor hun ouderwets maar interactief spektakel gedreven door een onsterfelijk medium. Met dat aanbod begint de nieuwste van Terry Gilliam, meteen ook de laatste film van acteur Heath Ledger.

De nieuwste telg van de Walt Disney Animation Studios moet ons doen denken aan een tijdperk waarin de animatiefilms van Disney symbool stonden voor tijdloze charme, en dat zal u geweten hebben.

Zo energiek deze in 17 dagen opgenomen NO ONE KNOWS ABOUT PERSIAN CATS is, een unieke brok docufictie over de leden van een indierockband in Teheran die paspoorten en visa nodig hebben om in het buitenland te kunnen optreden, zo lyrisch waren de sociaalgeëngageerde prachtfilms van de Iraans-Koerdische cineast Bahman Ghobadi: A Time for Drunken Horses (Caméra d’Or, 2000) en Turtles Can Fly (2004).

Na 25 jaar lang vooral stijlvolle films zoals ‘Blood Simple’, ‘Barton Fink’ en ‘No Country for Old Men’ gemaakt te hebben keert Ethan samen met zijn broer Joel Coen terug naar hun Joodse Midwestroots voor een autobiografische fabel. A SERIOUS MAN houdt, zoals de andere Minnesota-film ‘Fargo’, het midden tussen een existentieel drama en een zwarte komedie.

Jaco Van Dormael maakt weinig films maar het zijn er telkens markante. Zowel ‘Toto le héros’ (Caméra d’Or in Cannes, César beste buitenlandse film, Plateau-prijzen) als ‘Le Huitième jour’ werden wereldwijd bekroond. En na een wonderlijk parcours is er nu het verbluffende MR. NOBODY, Jaco’s meest ambitieuze project ooit en waarschijnlijk ook van de Belgische cinema tout court. Gewaagd qua budget en gedurfd qua stijl, inhoud en complexiteit.

Rachel! Bedolven en dan verstikt onder een berg bulldozerzand in de Gazastrook? Platgewalst door de Caterpillar van 9 ton, terwijl ze als menselijk schild een Palestijns huis in Rafah beschermde? Belemmerde opgedolven zand het zicht van de Israëlische chauffeur? Of Verborg het huis een wapentunnel, zoals de Israëlische autoriteiten beweerden?

In zijn derde speelfilm waagt de Noorse filmregisseur Erik Poppe (Hawaii, Oslo) zich aan een delicaat thema: de zoektocht van een vermeende kindermoordenaar naar het hoe om in het reine te komen met zijn verleden, naar verlossing én een nieuw leven.

3D is zonder meer het nieuwste bioscoopfenomeen. Maanden al wierp het megaproject AVATAR van ‘Terminator’-bedenker en ‘Titanic’-hitkanon James Cameron zijn schaduw vooruit. Vanaf nu is de film er.

In Cannes sprong de jongste film van de Nieuw-Zeelandse cineaste Jane The Piano Campion, ogenschijnlijk een kostuumfilm over de laatste jaren van de Britse romantische dichter John Keats (1796-1821), niet echt in het oog. BRIGHT STAR komt traag op gang en is dodelijk klassiek. Maar dan wel klassiek in de beste betekenis van het woord.

“Als je de bioscoop verlaat, hoop ik dat je even een beetje anders naar de dingen kijkt: een kop koffie op een tafel, of het wisselende licht in een kamer”. Getekend Jim Jarmusch. Merkwaardige ambitie voor een thriller, zij het een “zonder vuurwapens, gsm’s en seks”. Maar dit is werk van Jarmusch, die films knutselt met ‘Broken Flowers’ en ‘Coffee and Cigarettes’ in een wereld ‘Stranger than Paradise’.

Eerst won de Britse Andrea Arnold een Oscar. Dan tweemaal de Juryprijs in Cannes, voor de kortfilm ‘Wasp’ en de langspelers ‘Red Road’ en FISH TANK. Ondanks de reputatie van grootste filmtalent op het schiereiland krijgen haar sterk poëtisch-realistische eigentijdse portretverhalen in eigen land slechts beperkte releasekansen.

Na jaren als natuurfotograaf bij National Geographic richtte Louie Psihoyos in 2005 de Oceanic Preservation Society op, een non-profit organisatie die in foto en film de pracht én de ondergang van de oceanen aan een groot publiek wil tonen. De actiedocumentaire THE COVE is zijn eerste bioscoopfilm, die je van de eerste tot de laatste seconde de adem beneemt.

KAN DOOR HUID HEEN, het langspeelfilmdebuut van de talentrijke Nederlandse cineaste Esther Rots won drie Gouden Kalveren (Speciale Juryprijs, Beste Acrice, Beste Montage) ophet jongste Nederlandse Film Festival. Eerder was ze met een kortfilm van haar al in Cannes op het Filmfestival.

Vijftig jaar na de cinematografische atoombom ‘Hiroshima mon amour’ - voor Eric Rohmer “de eerste moderne film van de geluidscinema” - verrast de 87-jarige Alain Resnais met een speelse romantische fantasie over een ‘amour fou’, een door stemmen geritmeerd absurd verhaal dat André Bretons surrealisme met Hollywoodmelodramatiek verstrengelt. De oude meester blijft moderne films maken.

Het sprookjesachtige, met een rariteitenkabinet bevolkt wereldje van fantast Jean-Pierre Jeunet heeft er opnieuw een spetterende telg bij; een soort uitvindersalon vermomd als fantasierijke aanklacht tegen gewetenloze wapenhandelaars.

Geweld, het gezin en reflecteren over het verleden. Dat zijn de bakens die Michael Haneke gewoon is in zijn verhalen uit te zetten. In DAS WEISSE BAND, goed voor de Gouden Palm op het voorbije Filmfestival van Cannes, - ogenschijnlijk een stijf zwart-wit fresco opgedeeld in episodes - doet hij dat even klassiek als innoverend, even weergaloos als destabiliserend.

Wie het functioneren van mannelijke kameraadschap wil onderzoeken, wordt op weg gezet door de in Sundance, Cannes en Deauville (Revelatieprijs) enthousiast onthaalde zedenkomedie HUMPDAY van Lynn Shelton, die zo haar status van onafhankelijk filmmaker koestert.

De tiende animatiefilm van Pixar is inhoudelijk, vormelijk en stilistisch opnieuw een schot in de roos. Net zoals zoveel andere animatiefilms die dit jaar het bioscooplicht zagen, springt UP mee op de trein van de 3D-revival. Toch is de film geen opzichtige digitale trukendoos en laat UP zich evenzeer smaken in een ‘traditionele’ tweedimensionale voorstelling.

Met deze futuristische thriller scoorde debutant Neill Blomkamp, met dank aan producent Peter Jackson, een onverwachte hit in de VS en in zijn geboorteland Zuid-Afrika. Een knappe brok entertainment met een wrange ondertoon.

Met deze vrij trouw aan de ware feiten ontleende, in het hart van het verzet in Parijs tegen de nazi’s in Parijs zich afspelend drama plaatst Robert Guédiguian kritische kanttekeningen bij de officiële Franse geschiedschrijving.

ANTICHRIST, de schandaalfilm van het voorbije filmfestival van Cannes en het jongste exploot van Lars Von Trier, lijkt meer geïnspireerd door de onverbiddelijke man versus vrouw-theaterstukken van August Strindberg, de wrede relatiedrama’s van Ingmar Bergman en de bevindingen van zenuwarts Sigmund Freud dan door Friedrich Nietzsche. Van hem leende hij de titel van een zijn werken als filmtitel.

Een klein meisje, dolend in een onmetelijke vlakte, ver weg van de bewoonde wereld, intussen verzamelend: botten en stenen, pluimen en bladeren, vergeten speelgoed, verloren beeldjes... Omdat ma en pa vooral met zichzelf in de knoop liggen en haar wat te vaak aan haar lot overlaten, heeft Tessa - een meisje van 8 - zich met haar spulletjes in een eigen wereldje teruggetrokken.

De documentaire Z 32 van de eigengereide cineast Avi Moghrabi bestaat grotendeels uit een lang gesprek waarin een oud-soldaat in het Israëlische leger schoorvoetend aan zijn vriendin opbiecht dat hij heeft deelgenomen aan een wraakexpeditie voor een (Palestijnse) aanslag en enkele willekeurige Palestijnen heeft omgebracht. Zowel zijn gezicht als zijn stem zijn onherkenbaar gemaakt.

Met UN PROPHÈTE, zijn even virtuoos als strak geregisseerde bildungsroman, won de Franse filmer Jacques Audiard tijdens het 62ste Festival van Cannes terecht de Grote Prijs

Het gewelddadige sprookje, INGLOURIOUS BASTERDS, is Quentin Tarantino’s eerbetoon aan het vermogen van ‘cinema’ om de geschiedenis heruit te vinden via een oorlogsfilm die codes van de spaghettiwestern gebruikt. Terwijl de foutgespelde titel knipoogt naar de gedurfde botsing van reële figuren en fictieve personages.

Een vrouw uit de gegoede middenklasse laat haar gezin in de steek wanneer ze halsoverkop op een klusjesman verliefd wordt. De lokroep van de liefde ondanks sociale en andere verschillen. Dat is het thema van PARTIR, de jongste film van de Française Catherine Corsini.

Drie jaar geleden schopte Thomas Clay schandaal in Cannes met zijn extreem gewelddadige debuut The Great Ecstasy of Robert Carmichael. Criticasters verloren wat uit het oog dat de jonge regisseur ook blijk gaf van een opmerkelijke vormelijke beheersing. Zijn nieuwste SOI COWBOY is daar het bewijs van.

Alan Ball won een Oscar voor zijn scenario van American Beauty’ en een Emmy voor de door hem bedachte tv-reeks ‘Six Feet Under’. Zijn regiedebuut TOWELHEAD is een van donkere humor doordrongen drama dat gevoelige thema’s zoals oorlog, racisme en tienerseksualiteit niet uit de weg gaat.

Regisseur Michael Mann schetst in zijn nieuwste film “Public Enemies” een intrigerend portret van John Dillinger, één van de beroemdste en beruchtste gangsters uit de jaren ’30. Het verhaal van Dillinger staat echter niet los van de tijd waarin het plaatsvond. In de jaren ’20 en ’30 was het politieke, economische en ecologische klimaat dermate verslechterd in de Verenigde Staten dat de misdaad er de vrije hand had.

Jean-Pierre Duret, de vaste klankman van de Dardennes, en zijn levensgezellin Andréa Santana maakten in 2005 al de documentaire Le rêve de São Paulo, over arme nordestinos die dromen van een beter leven in de Braziliaanse metropool São Paulo.

Is de langverwachte derde bioscoopfilm van de wild om zich heen slaande wereldberoemde komiek Sacha Baron Cohen. Deze keer als Brüno, een Oostenrijkse modereporter die ook nog homo blijkt te zijn. Zijn ‘avonturen’ zorgen eens te meer voor een schokgolf van hilariteit, verontwaardiging en oprechte verbazing...

Voor hun tweede film, L’AUTRE, lijkt het alsof het Franse regisseursduo Bernard & Trividic in het hoofd van de 47-jarige Anne-Marie (knap gestalte gegeven door de theater- en filmactrice Dominique Blanc) is gekropen om al haar muizenissen op het vlak van liefde en trouw te detecteren.

De Oostenrijkse documentarist Erwin Wagenhofer lichtte in 2005 in We Feed the World de mechanismen van onze voedselvoorziening door. Met kritische blik stelt hij nu in LET’S MAKE MONEY scherp op het financiële en monetaire systeem.

Antonio Campos, de 24-jarige New Yorker maakt een sterke indruk met AFTERSCHOOL, een even morbide als fascinerende schooltragedie die op onderkoelde maar gestileerde wijze afrekent met hypocrisie en obsessies. Het gedurfde debuut is een eigenzinnige studie van geweld, voyeurisme en de aantrekkingskracht van beelden.

Het in Cannes bewierookte CHOP SHOP van Ramin Bahrani is opnieuw een speelfilm met documentaire inslag die de Amerikaanse droom en zijn keerzijde onderzoekt in de als ‘Iron Triangle’ omschreven gebied van de New Yorkse Queenswijk. In dit stukje derde wereld vlakbij de eerste wereld tracht de twaalfjarige Latinowees Alejandro samen met zijn zestienjarige zus Isamar te overleven.

In 35 RHUMS doet de Franse cineaste Claire Denis een greep uit het leven van enkele gewone mensen, goedmenende, hardwerkende burgers die al te zelden in de kijker lopen omdat hun leven weinig spectaculair is

Leven en dood. En hoe sterk de doden toch nog in het heden aanwezig zijn. Het zich hechten aan het verleden, weemoed en de dingen die voorbijgaan... Dat zijn onveranderlijk de thema’s bij de Japanse cineast Hirokazu Kore-Eda.

Ryuhei is de ’pater familias’ van een op het eerste gezicht doorsnee gezin. Kinderen noch echtgenote weten echter dat hij zijn job kwijt is. Elke ochtend vertrekt hij - alsof er niets aan de hand is - richting... werkloosheid. De nieuwste van de Japanse cultregisseur Kiyoshi Kurosawa.

Het regiedebuut van scenarist Charlie Kaufman is zowel de meest bizarre als de meest creatieve film van het jaar. Via het verhaal van een zoekende artiest, alter ego Philip Seymour Hoffman, schetst Kaufman een surrealistisch zelfportret dat zo ontluisterend is dat het een zelfautopsie lijkt. Een cultfilm lijkt geboren...

Dè kaskraker van 2008 in Zuid-Korea komt nu ook hier uit. Al na het eerste kwartier van deze twee uur lange thriller waren aanvankelijke twijfels over deze Aziatische gangsterfilm van de baan. Geen spoor van hypergestileerd geweld, spaarzaam gebruik van speciale effecten; dat op zich was al een verademing.

Dat de gruwel van de concentratiekampen tijdens WO II ‘onvoorstelbaar’ blijft, illustreert Mark Hermans adaptatie van John Boyne’s roman ‘The Boy in the Striped Pyjamas’, waarin een naïeve achtjarige avonturier lang blind blijft voor de horror die zijn verbeelding niet kan vatten.

Zowel de ‘Cajun detective’ als de zakenman uit Louisiana worstelen met demonen en torsen een last in IN THE ELECTRIC MIST, Bertrand Taverniers knappe verfilming van James Lee Burke’s diepneurotische misdaadverhaal ‘In the Electric Mist with Confederate Dead’.

Dit sterke onafhankelijke debuut van Courtney Hunt, zowel een sociaal geëngageerd drama als een karakterstudie, sleepte tot nu toe tal van prijzen in de wacht. Zo stak hoofdactrice Melissa Leo een Independent Spirit Award en een Oscarnominatie op zak.

De Japanse tekenfilmmeester Hayo Miyazaki heeft PONYO ON THE CLIFF BY THE SEA naar eigen zeggen zo gemaakt dat een kind van vijf de film begrijpt. Want jonge kinderen bekijken een film niet op een logische manier, maar via hun gevoelens, aldus Miyazaki.

Aan de indrukwekkende reeks films, ‘Zaïre, le cycle du serpent’ (‘92), ‘Les derniers colons’ (‘95), ‘Nostalgies post coloniales’ (‘95), ‘Mobutu, roi du Zaïre’ (‘99) en het meesterwerk ‘Congo River’ (‘05) voegt Thierry Michel nu KATANGA BUSINESS toe.

24 CITY van de toonaangevende Chinese filmer Jia Zhangke (‘Still Life’) is opnieuw een elegische sociaal-historische kroniek waarin verandering centraal staat, de rode draad in ‘modern’ China. Een werk ook dat, in vorm en inhoud, de grenzen tussen fictie en realiteit doet vervagen.

Op het stramien van een film noir borduurde de Turkse cineast Nuri Bilge Ceylan (‘Iklimler’) met THREE MONKEYS een psychologisch drama rond schuld en leugen. Eens te meer voorzag de estheticus een bepalende rol voor wegebbende tijd, loden stilte en verstilde blikken.

Na Pleasant days, de Gouden Luipaard in Locarno in 2002, en het opmerkelijke Johanna is DELTA de derde langspeelfilm van Kornel Mundruczo, een indrukwekkende exponent van de Hongaarse cinema vandaag.

De grote onderscheiding in de nevensectie Un Certain Regard belandde in de handen van de gerenommeerde Kazachse maker van documentaires Sergey Dvortsevoy (°1962), die in Cannes als fictieregisseur debuteerde met een wel heel fijne én aanstekelijke verrassing: TULPAN.

“You gotta give them hope” (‘Je moet ze hoop geven’) horen we een stervende Harvey Milk aan het einde van MILK zeggen. Terwijl hij een laatste blik werpt op de affiche van de opera Tosca. Milks slagzin prijkt op zijn buste in het stadhuis van San Francisco en wordt tot leven gebracht in de nieuwste van Gus Van Sant.

Een intimistische parabel over het al dan niet kunnen communiceren van man en vrouw in extreem moeilijke situaties. Een kleine film over grote emoties. Zo kan je UNSPOKEN, de tweede langspeelfilm van Fien Troch, het best omschrijven

Mickey Rourke’s comeback THE WRESTLER werd op het voorbije Filmfestival van Venetië onderscheiden met de Gouden Leeuw. Officieel ging de prijs naar het melancholische worsteldrama maar door de intense vertolking van Rourke en de parallellen tussen het verhaal en zijn leven werd de krachttoer vooral op het conto van de voormalige ster geschreven.

Had een taxichauffeur niet op het laatste moment beslist om een kop koffie te gaan drinken, zijn laatste klant geen telefoontje gekregen nét voor ze in zijn wagen stapte, een truck de weg van de taxi niet onverwacht had versperd, dan zou deze taxi even later Daisy (Cate Blanchett) niet aangereden en levenslang verminkt hebben.

De wereld van liefde en pijn, van mannen en vrouwen, van jongens en meisjes nog, spartelend op het droge. Pieter Van Hees zet er in DIRTY MIND als een vakbekwame chirurg stevig het mes in. Hij slaagt erin het ingewikkelde proces van aantrekken en afstoten in een toegankelijk maar confronterend liefdesverhaal te verpakken, mét humor en tragiek.

Diva Céline Dion was niet weinig kwistig met pathos toen zij in Titanic het beroemdste romantische filmstel van de laatste decennia bezong. Twaalf jaar later is het paar, waarvoor menig hart van koekenbrood smolt, opnieuw verenigd in Sam Mendes’ REVOLUTIONARY ROAD.

IL DIVO, Paolo Sorrentino’s in vitriool gedrenkte portret van de omstreden machtspoliticus Giulio Andreotti, wortelt in de rijke traditie van de Italiaanse politieke film. Op zijn 90ste verjaardag - 14 januari - komt deze film uit in de bioscoop.

Saul Dibbs THE DUCHESS kadert in de nieuwe reeks Britse historische films, die het kostuumdrama van weleer vanuit de innerlijke belevenis van de vrouwelijke protagonisten observeert. Het korset, waarmee hun lijf werd ingesnoerd, symboliseert hun beperkte vrijheid van denken en handelen.

De melancholische verhalenverteller, James Gray, is een outsider in Hollywood. Een beetje zoals de tragische antiheld vertolkt door Joaquin Phoenix in TWO LOVERS, Grays recent aangrijpend liefdesdrama over verspilde passie.

THE VISITOR van Tom McCarthy is een subtiel humaan drama over verandering, communicatie en uitsluiting. Een trieste, woedende en hoopvolle sonate waarin muziek mensen van alle kleuren en culturen samenbrengt.

Na het succes van No Country for Old Men kan je de Coen Bros verwijten dat ze met BURN AFTER READING voor makkelijk commercieel succes gaan, met flink wat sterren in de cast en - godbetert - nogal wat onderbroekenlol.

De poëtische titel (‘chaos in stilte’) van deze bijzondere kroniek, naar de ook in het Nederlands vertaalde, schitterende succesroman van Sandro Veronesi, slaat op de gemoedstoestand van Pietro Paladini, ingetogen gespeeld door Nanni Moretti.

In het even kleurrijke, levendige als humane psychodrama RACHEL GETTING MARRIED vat de door de wol geverfde Jonathan Demme dankzij het portret van een disfunctionele familie intens de ‘beat’ van het moderne Amerika.

Stevige actie, energieke personages, complexe intriges, politieke statements. Ridley Scott is terug, in feite van nooit echt weggeweest. Met een fraai staaltje intelligente cinema.

Na ‘Mystic River’, ‘Million Dollar Baby’, ‘Flags of Our Fathers’ en ‘Letters from Iwo Jima’ is CHANGELING al de vijfde film van de 78-jarige Clint Eastwood, in amper vijf jaar. En andermaal werd het een klassieke film die rijker en complexer is dan op het eerste gezicht lijkt.

LAKE TAHOE heette dé revelatie van het Filmfestival van Berlijn te zijn. Amper enkele maanden na de Berlinale werd de tweede film van de Mexicaan Fernando Eimbcke in Cannes (in nevensectie ‘Semaine de la Critique’) zowaar zelfs tot ‘revelatie van het jaar’ opgewaardeerd.

Wat New York was voor MANHATTAN en Londen voor Match Point is de favoriete Spaanse stad Barcelona voor VICKY CRISTINA BARCELONA: een alibi, een inspirerend decorum én een sleutelpersonage.

Erik van Looy zette de Hollywoodsterren Keanu Reeves en Jessica Alba in de wachtkamer om een verbond te sluiten met Bart De Pauw en een cast van verenigde Vlaamse sterren, onder wie Koen de Bouw, Filip Peeters, Veerle Baetens, Jan Decleir,... Het zegt veel over de (ver)nieuw(d)e status van de Vlaamse film.

Voor zijn tweede langspeler trekt de Waalse cineast Fabrice Du Welz van de Belgische Ardennen naar de Birmaanse jungle, al draait VINYAN net zoals zijn debuufilm ‘Calvaire’ om wat verlies doet met de emotionele en geestelijke gezondheid van rouwende mensen.

Achter de intrigerende titel LA NOCHE DE LOS GIRASOLES (De nacht van de zonnebloemen) van de vrij onbekende Spaanse filmregisseur Jorge Sanchez-Cabezudo gaat een noodlotsdrama van het zuiverste water schuil, bestaande uit een reeks losstaande verhalen.

“ENTRE LES MURS moest lijken op de samenleving en diende gevarieerd, rijk en complex te zijn” vertelde onderwijzerszoon Laurent Cantet toen hij onder stormachtig applaus de Gouden Palm in ontvangst nam op het voorbije filmfestival van Cannes. De kroniek van een schooljaar, gezien via de lessen Frans van een vierde jaar in een Parijs college, is tegelijk hondstrouw aan de realiteit en ultradramatisch, voorbij de grens tussen documentaire en fictie.

Met Stalker definieerde de Russische dichter-cineast Andrei Tarkovski een nieuw genre, namelijk de ‘zonefilm’. Een zone is een afgebakend gebied waar andere (juridische of natuurkundige) wetten gelden dan in de buitenwereld. De dynamiek van de film ontstaat doorgaans door de spanning tussen beide werelden.

Binnenduiken in het bestaan van turnleraar Dom en lerares Engels Fiona; het is een belevenis. Dat laat RUMBA, een en al slapstick, aanvoelen. Wanneer het lerarenduo na een schooldag hun enthousiaste leerlingen gedag zegt, is er voor het stel nog werk aan de winkel: hun grote passie én tijdsbesteding, nl. de rumba.

In WALTZ WITH BASHIR, een getekende documentaire waarin Ari Folman (°1962, Haifa) speurt naar zijn herinneringen als jonge soldaat in Libanon, onderwerpt de Israëliër zichzelf aan een introspectief onderzoek. Een curiosum van een film, ook al omdat in de staart van deze animatiefilm er plotseling archiefbeelden opduiken...

GOMORRA, de Grand Prix-winnaar in Cannes, is een onromantisch drama dat universele thema’s zoals trouw en liefde linkt aan een verhaal van de Napolitaanse maffia vandaag: de camorra. Gebaseerd op de bestseller van de na bedreigingen ondergedoken onderzoeksjournalist Roberto Saviano.

Uitbuiting, onderdrukking, schijnhuwelijken en mensenhandel. Verantwoordelijkheidszin en schuld. Maar in de eerste plaats over leven en dood. Daar gaat LE SILENCE DE LORNA over, de nieuwste prachtfilm van de Luikse broers Jean-Pierre en Luc Dardenne.

Welk soort film maak je wanneer je Serviër bent en in het post-Milosevic tijdperk leeft? Regisseur Srdan Golubovic is ervan overtuigd dat de Servische bevolking aan een soort van catharsis nood heeft. Zijn film THE TRAP (De val) zou die moeten aanreiken.

Josie heeft het wat pafferige lijf van een stoere bink en het brein van een goedlachse tiener. Al jaren houdt de eenzaat een garage open op een plek op het Ierse platteland waar nooit iets gebeurt.

Met CAÓTICA ANA is Julio Medem terug van lang weggeweest. De Baskisch-Spaanse cineast tekent voor een koortsige lofzang op het ewig weibliche, een verkenning van onschuld, het onderbewuste en de geschiedenis die zich alsmaar herhaalt.

De vierde film van de Koreaan Lee Chang-dong, SECRET SUNSHINE, sluit perfect aan bij zijn drie eerste films. Hij combineert de verrassende wendingen van een thriller met een innerlijke helletocht en queeste naar de zin van het leven.

Animatiestudio Pixar doet met WALL-E meer dan technologische grenzen verleggen. Zonder het vertelritme voor kinderen uit het oog te verliezen, wordt het filmische inzicht van de volwassen toeschouwer ernstig genomen.

Met de monsterhits Night Watch en Day Watch introduceerde Timur Bekmambetov de Russische blockbuster. Geen wonder dat de visueel vaardige filmmaker de succesvolle overstap naar Hollywood maakt met de even spectaculaire als actierijke comics-adaptatie WANTED.

Ergens in het oude China wordt de logge panda Po verondersteld in de voetsporen te treden van zijn noedels verkopende pa (een gans, vraag ons niet waarom). Alleen wordt de klungelige titelheld tot zijn eigen stomme verbazing als ‘Dragon Warrior’ uitverkoren.

In de Oscarwinnende kortfilm Six shooter werden we al geconfronteerd met het bevreemdende universum van de Ierse toneelschrijver Martin McDonagh. In het in Brugge opgenomen en al te grillige langspeelfilmdebuut IN BRUGES is dat niet anders.

Wie had kunnen vermoeden dat de VS en de hele wereld zo geschokt zouden reageren op wat vier jaar geleden in de kleine besloten ruimtes van de Abu Ghraib-gevangenis in Bagdad zich afspeelde?

GRACE IS GONE is een klein maar aangrijpend drama over een manager van een doe-het-zelf zaak, die verneemt dat zijn echtgenote tijdens een militaire missie in Irak sneuvelde en niet weet hoe hij dat tragische nieuws aan zijn twee dochters moet overbrengen.

Negen jaar na haar debuutfilm Boys Don’t Cry verrast Kimberly Peirce met een Irakfilm die het hoofd en het hart viseert. Centraal staat een thema, vervat in de titel STOP-LOSS: het eenzijdig (een recht van de president in oorlogstijd) verlengen van het contract van militairen die het leger zouden verlaten, zodat ze opnieuw naar Irak kunnen worden gestuurd.

Sinds ‘68 en George A. Romero’s ‘Night of the Living Dead’ neemt in tal van horrorfilms de apocalyps de vorm aan van een door vleesetende zombies overspoelde wereld. Romero onderscheidt zich van imitatoren door zijn vermogen om zich alsmaar te vernieuwen én met de tijdgeest voeling te houden.

3:10 TO YUMA werd al in 1957 verfilmd door Delmer Daves. Russell Crowe en Christian Bale vertolken een halve eeuw later respectievelijk de outlaw en de rancher die op hem de jacht opent. ‘Walk the Line’-regisseur James Mangold serveert ons een moderne western die eveneens een eerbetoon is aan de klassiekers uit dit ooit populaire Amerikaanse genre.

Eran Riklis brengt de complexiteit van het Israëlisch-Palestijnse conflict in beeld via het simpel symbolisch verhaal LEMON TREE: een waargebeurd drama over een Palestijnse weduwe die haar citrusboom moet beschermen tegen haar nieuwe Israëlische buur, die de plant om veiligheidsredenen liever gerooid ziet.

In Saverio Costanzo’s begenadigde filmmeditatie IN MEMORIA DI ME zijn het de gevoelens die de protagonisten verlammen en stuwen. Het kloosterleven zit vol met vertwijfeling over geloof, liefde, vrijheid, lijden én angst. Een existentiële crisis in een stilzwijgende wereld.

Nadat Erick Zonca in ‘98 met ‘La Vie rêvée des anges’ Cannes en de wereld veroverde bleef hij tien jaar zonder film. Zijn langverwachte terugkeer viert Zonca met een in het Engels gedraaide, rauwe roadmovie geïnspireerd door ‘Gloria’ (maar ook door ‘Opening Night’ en ‘The Killing of a Chinese Bookie’) van John Cassavetes.

Little Miss Sunshine-sterretje Abigail Breslin vormt het charismatische hart van deze avonturenkomedie van het tweespan Jennifer Flackett & Mark Levin.

Een gemis, leegte, verlies, verdriet... Het zijn deze thema’s die de Japanse Naomi Kawase in haar films uitdiept. THE MOURNING FOREST (Het rouwende woud) draait rond de relatie tussen een oude man en een jonge vrouw, in en om een rustoord. Dat alles doordrongen van een uniek gevoel voor lyriek, mystiek en poëzie dat Kawase aantreft in de eeuwig groene heuvels rond Nara, haar geboortestreek.

In 1997 doet Funny Games stof opwaaien als een prent die zich geniaal van de banale geweldfilm distantieert. Michael Haneke maakt er een zelfreflexief werkje van waarin hij de dwingende vraag stelt waarom we naar geweld (blijven) kijken. Hij confronteert de bioscoopganger met zijn bloeddorstige natuur en hanteert gratuit geweld om geweld te bekritiseren.

De jongste twijg van de indrukwekkende Makhmalbaf-stam heet Hana Makhmalbaf (°1988). BUDDHA COLLAPSED OUT OF SHAME is haar fictiedebuut.

Vervreemding, eenzaamheid, solidariteit. Dat zijn de ijkpunten van THE YEAR MY PARENTS WENT ON VACATION, zijn tweede langspeelfilm die de Braziliaanse filmer Cao Hamburger in het jaar 1970 laat spelen.

“Kijk”, zegt Bobby tegen Marie, wijzend op een figuurtje in zijn hangertje, “dat is een draak die in zijn eigen staart bijt. Elk begin heeft een nieuw einde”. Daar heeft Pieter Van Hees zijn thema beet voor langspeelfilmdebuut LINKEROEVER, een onalledaagse thriller die als een doodgewoon liefdesverhaal van wal steekt.

In de films van Wes Anderson draaide het altijd al om benepen ruimtes, om hen die daarbinnen zitten en hun wil ze te ontvluchten. De kostschool in Rushmore (98), het burgerhuis vol genieën in The Royal Tenenbaums (01) en het schip van The life aquatic with Steve Zissou (04). In THE DARJEELING LIMITED dendert een trein door het exotische Indische landschap...

Angst, verlatingsangst maar tegelijk ook aanhankelijkheid, ongerustheid en een enorme hunker naar aandacht en affectie. Dat spreekt allemaal uit dat ene zinnetje waarmee Sabine tot treurens toe haar grote zus, de actrice Sandrine Bonnaire, confronteert: “Tu reviens demain, Sandrine? Tu restes encore, tu me promets? Tu le promets Sandrine que tu reviens demain?”

Zes jaar nadat hij met ‘Hundstage’ in Venetië de Juryprijs opstreek presenteert Ulrich Seidl, de Oostenrijker die behendig tussen fictie en documentaire laveert, het genadeloos harde docudrama IMPORT/EXPORT.

Toen REDACTED, Zilveren Leeuw in Venetië, in de VS beperkt uitkwam stelden conservatieve media ronduit dat de film “wereldwijd anti-Amerikaanse gevoelens zou opwekken” en dat de maker Brian De Palma een “ware booswicht is”. Die aanval liet de cineast alvast koud. Met deze docufictie wil hij immers “het ware verhaal van de Irakoorlog vertellen”.

Geïnspireerd door Upton Sinclairs vuistdikke roman ‘Oil!’ overtreft de regisseur-scenarist Paul Thomas Anderson zich met THERE WILL BE BLOOD, een Amerikaanse nachtmerrie, zowel een magistraal epos als een fenomenale karakterstudie. Andersons meest donkere film - met een beangstigende Daniel Day-Lewis als oliebaron (!) Plainview - is ook zijn beste.

In 2004 kreeg de vrijwel onbekende Russische filmer Andrey Zvyagintsev op het Filmfestival van Venetië de Gouden Leeuw voor zijn opmerkelijk debuut ‘The Return’, twee opgroeiende tienerbroers versus hun (afwezige) vader. Een gelijkaardige thematiek snijdt zijn tweede, al even merkwaardige film THE BANISHMENT aan.

Dat de ‘seventies’ in de Amerikaanse cinema helemaal terug zijn heeft alles te maken met de recente golf Irak-films en de cinefiele passie van filmmakers. Het is géén trend opgezet door Hollywood. Zo is IN THE VALLEY OF ELAH, de melodramatische thriller van ‘Crash’-regisseur Paul Haggis, er alleen maar gekomen omdat Franse producenten bijsprongen.

De antithese man-vrouw, loyaliteit-verraad, naïviteit-sluwheid, liefde-haat, leven-dood stuwen Ang Lee’s uniek verzetsdrama LUST, CAUTION. Toch oogt zijn tweede Gouden Leeuw in drie jaar - na ‘Brokeback Mountain’ in Venetië 05 - veeleer als een verzengende, passionele ‘love story’ op het scherp van de snee.

De gitzwarte western, NO COUNTRY FOR OLD MEN, is een briljante adaptatie van het beklemmende, donkere epos van cultauteur Cormac McCarthy. De Coen-broers leveren een nostalgisch-pessimistisch meesterwerk af over geweld, een integraal deel van de Amerikaanse mythe.

De 83-jarige Sidney Lumet, maker van meesterlijke films zoals The Verdict, Prince of the City, Network, Dog Day Afternoon en Serpico, stuurde de jongste jaren maar bitter weinig kwalitatiefs meer de zalen in. Running on Empty, zijn laatste noemenswaardige film, dateert alweer van 1988.

Met het ‘waargebeurde’ INTO THE WILD maakte Sean Penn een road movie over de pijnlijke tocht van een zuivere geest.

Acteur Ben Affleck werd na o.m. ‘Gigli’ weggehoond, maar maakt met deze Dennis Lehane-adaptatie een overtuigende comeback... als regisseur!

Kan je van persoonlijkheid wisselen? En hoeveel keer? 6 à 7 maal antwoordt Todd Haynes in zijn virtuoos filmgedicht, “geïnspireerd door de muziek en de vele levens van icoon Bob Dylan”: dichter, profeet, outlaw, oplichter, ster, rock ‘n’ roll martelaar, ‘born-again’ christen...

Tijdens de productie van ‘Elizabeth’ ontstond het idee om het verhaal van Elizabeth I - van zich opofferend jong meisje tot een 45-jaar zelfbewust regerende koningin - te vertellen aan de hand van een drieluik. Ondanks het succes van Shekhar Kapurs eerste luik (1998) was het lang wachten op middenstuk ELIZABETH: THE GOLDEN AGE. Cate Blanchett herneemt haar rol waarmee ze doorbrak op een briljante manier. Ze zet een ‘Virgin Queen’ neer die icoon én vrouw is. Een godin van vlees en bloed.

Laat het duidelijk zijn: zo’n emotioneel opwindende film als SUMMER PALACE is een zeldzaam Chinees goed. De wijze waarop Lou Ye (°1965) gretig de gevoelens van zijn generatie door het lijf van z’n heldin jaagt terwijl hij brandhout maakt van seksuele en politieke taboes, is baanbrekend.

Met deze morele fabel vermomd als misdaadthriller, zijn eerste volledig buiten Canada want in London gedraaide film, tekent David Cronenberg (A History of Violence) voor tegelijk briljante én verontrustende cinema.

Al enige tijd uit in Brussel komt nu de Engelstalige versie van de in Cannes zeer bejubelde animatiefilm PERSEPOLIS in de bioscoop in Vlaanderen. Een fikse aanrader.

Het duo Inarritu-Arriaga (Amores perros, 21 Grams en Babel) maakt school. Een van hun betere leerlingen is de Duits-Turkse cineast Fatih Akin die behalve de tegenstelling tussen kinderen en ouders als drijfkracht ook interculturaliteit gebruikt in het algemeen en de Duits-Turkse cultuurclash in het bijzonder.

Tijdens een avondje tv-kijken zapte scenarioschrijver Matthew Carnahan ongemoeid van het oorlogsnieuws over op zijn favoriete sport. Van waar dat gebrek aan politiek engagement? Zo vroeg de auteur zich nadien af. Deze ervaring en bijhorende bedenking liggen aan de basis van zijn praatzieke (toneel)script ‘Lions for Lambs’ en zitten verwerkt in de slotscène van Robert Redfords nieuwste, vrij retorische, politieke filmbetoog.

Na moeder & zoon en vader & zoon filmde de bekende Russische cineast Alexander Sokurov nu grootmoeder & kleinzoon. Wel is het de eerste keer dat zowel zij als hij een naam hebben gekregen: Alexandra & Denis. Bovendien situeerde Sokurov hun ontmoeting in een militair tentenkamp tijdens een of andere (anonieme) vuile oorlog.

De in Cannes bekroonde Gus Van Sant draaide, in zijn geliefde Portland en met Frans geld, een meeslepend psychodrama over de mentale zwerftocht van een eenzame adolescent in de greep van schuld en boete. Poëtisch in beeld gebracht door Chris Doyle.

Met een western die oogt als een Grieks drama over tragische levens, de ondraaglijke lichtheid van roem en de realiteit achter legendes, voert de vrij onbekende Australiër Andrew Dominik ons terug naar de Amerikaanse cinema van de jaren 70.

Het zal je maar overkomen! Tijdens een werkongeluk twee vingerkootjes kwijtraken en in het ziekenhuis voor het dilemma geplaatst worden welke vinger je wil laten hechten: de middenvinger, kostprijs 60.000 dollar, of de ringvinger, kostprijs 12.000 dollar.

Mike Enslin, schrijver én cynicus, gaat voor z’n bestsellers steevast op zoek naar behekste plekken, ongeïnviteerde geesten, naar min of meer paranormale toestanden kortom.

Een schaapherderin, heen en weer geslingerd tussen drie mannen, intussen hard labeurend op de Binnen-Mongoolse boerenbuiten om te kunnen overleven. De Chinese regisseur Wang Quan’An slingert mee, van vaudeville naar milieuschets, en graaide zo op het jongste Filmfestival van Berlijn de Gouden Beer mee naar huis.

Een even ontwapenende als onthutsende kroniek over solidariteit, verantwoordelijkheidszin en toewijding. Over leugenachtigheid en manipulatie. In Cannes kreeg de Roemeense cineast Cristian Mungiu voor dit naturalistische kleinood de Gouden Palm mee naar huis.

"The Bourne Identity" en "The Bourne Supremacy" toonden de vlucht vooruit van een geheim agent met geheugenverlies. Gedreven door paranoia en angst omdat zowel zijn eigen identiteit als zijn omgeving vreemd bleven. Worstelend met ‘Wie ben ik?’ en ‘Wie doodde mijn vriendin?’.

Met zijn debuut Le Beau Serge in 1957 vervoegde Claude Chabrol de rangen van Godard & Truffaut, de ‘nouvelle vague’. Hij lijkt vaak te aarzelen tussen drama en farce, tussen het tragische en het groteske. Maar bij zijn nieuwste houdt de cineast beide tendensen perfect in evenwicht.

Relaties tussen man en vrouw. Ze kunnen zinderen zoals de heetste zomer en kil zijn zoals de koudste winterdag. De Turkse cineast Nuri Bilge Ceylan, maker van het doorleefde ‘Uzak’, rapporteert.

Musicalfans zijn eindelijk weer aan het feest. Na de logge Producers-verfilming en het best genietbare maar muzikaal niet erg hoogstaande Dreamgirls valt er eindelijk nog eens wat lol aan een musical te beleven. HAIRSPRAY legde overigens dezelfde weg af als The Producers: van film naar Broadway en terug naar film. En eindelijk nog eens een musical waarvan je de nummers achteraf kan meefluiten!

Ze zien er allemaal mooi, pril en onschuldig uit. Maar gelukkig zijn ze niet echt want zeer ontevreden met hun lichaam. En zo alleen. De meisjes van 15, te oud om nog kind te zijn en te jong om als volwassene door het leven te gaan. De Française Céline Sciamma maakte daarover een bijzonder aantrekkelijke kroniek.

De Tunische cineast Nacer Khemir maakte al films over de woestijn en de Arabo-Andalusische cultuur. BAB’AZIZ, of ‘Le prince qui contemplait son âme’, is als een droom, een sprookje uit Duizend-en-een-nacht dat een adembenemend foto evocert van de woestijn en zijn legenden.

Voor fijnproevers verlekkerd op Pixar, ’s werelds meest creatieve animatiestudio, is het smullen geblazen met RATATOUILLE, de culinaire avonturen van een in Parijs verzeilde rat.

Ryan Gosling sleepte een Oscarnominatie in de wacht voor zijn sterke vertolking van een blanke geschiedenisleraar die worstelt met verslavingsproblemen en inspiratie vindt bij een zwarte adolescente.

Waargebeurd is het niet deze nepdocumentaire maar het had echt kunnen zijn...Een aanslag op de huidige, zittende Amerikaanse president en wat er nadien zoal zou kunnen gebeuren: een heksenjacht b.v

Als je Exiled zou omschrijven als Johnnie To’s The Wild Bunch, dan is ELECTION diens Godfather . Je kan er even-eens een Scorsefilm made in Hongkong inzien... To’s knipoog naar Mean Streets.

De jaren van onschuld die bijna voorbij zijn, de volwassenheid die wenkt. Daarover gaat DE LAATSTE ZOMER, de eerste, wat stoute, tragikomische bioscoopfilm waarmee Joost Wynant definitief afscheid van zijn jeugd lijkt te willen nemen.

Tijdens het maken van haar documentaire ‘American Gypsy: A Stranger in Everybody’s Land’ in 99 geraakte Jasmine Dellal gefascineerd door de gipsymuziek en -cultuur. Daarom wou ze ‘iets’ doen met de 6 weken durende ‘Gyspsy Caravan’-tour van 5 internationale Romani-groepen.

Omdat ze mààr een meisje is hoeft Xiao Yan na de schoolvakantie van haar moeder niet meer naar school. Ze is pas 13 en toch wil ze nog wel, geeft de moed niet op en trouwens het schoolgeld werd verhoogd.

1977. Door een venster van een afgelegen, clandestiene villa, even buiten Buenos Aires, neemt een vijftal blote lijven de vlucht, bij nacht en ontij, in de pletsende regen van een hels onweer. Blind duiken ze in een zwart gat, de leegte in. Of springen ze toch de vrijheid tegemoet?

‘Seven’-regisseur David Fincher keert terug naar het ‘serial killer’-genre met ZODIAC, het verhaal van een nooit gevatte seriedoder die San Francisco en omgeving van 1969 tot ver in de jaren 70 terroriseerde. Niet zozeer de moorden maar wel de zoektocht naar de dader houdt Fincher bezig in de eerste volledig digitaal opgenomen studiofilm.

New Yorker Dito Montiel behoort tot de nieuwe genera-tie ‘Sundance Kids’. De gewezen muzikant kreeg zijn film-opleiding tijdens ‘Screenwriters & Directors Labs’ en won met zijn eersteling in Sundance 06 de speciale juryprijs. A GUIDE TO RECOGNIZING YOUR SAINTS is gebaseerd op zijn gelijknamig autobiografisch romandebuut.

In La stella che non c’e borduurt de Italiaanse filmer Gianni Amelio verder op zijn geliefde thema: de reis. De reis voert de personages ditmaal naar het hedendaagse China.

Op zoek naar de plek waar je jezelf kunt zijn. Douglas McGrath over Truman Capote. Een andere kijk dan die van Bennett Miller in ‘Capote’, de biopic die Philip Seymour Hoffman een Oscar opleverde.

Een monument van een locatie maakt niet per definitie een monument van een film, maar dat is buiten de waard gerekend. Voor zijn vijfde langspeler registreerde de Chinese chroniqueur Jia Zhang-ke flarden uit het leven nabij de Drieklovendam. Met de blik van een schilder bracht deze moderne verhalenverteller pointillistische toetsen aan, tot dit emotioneel rijkgeschakeerd en sociaal uitdagend kunstwerk uit de verf tevoorschijn kwam.

Een razend knap gemaakte monsterfilm, en tegelijk veel méér. Dat krijg je van de Zuid-Koreaanse cineast Joon-ho Bong in THE HOST. Of hoe je een ‘genrefilm’ kunt gebruiken voor maatschappijkritische speldenprikken.

Uit iets negatief iets positief puren. Deze levensvisie onthouden we van TO WALK AGAIN, het fascinerende portret dat Stijn Coninx van triatleet Marc Herremans schilderde.

Al tien jaar liep Robert De Niro met het scenario van THE GOOD SHEPHERD op zak vooraleer hij eindelijk de financie-ring voor het project rond kreeg. Hij gebruikte die lange periode voor een grondige research van Eric Roths scenario. Het resultaat is een elegante film die jammer genoeg te lijden heeft onder het trage ritme.

“Niemand heeft al een film gemaakt over de zon,” zegt regisseur Danny Boyle (Trainspotting, The Beach) in het persdossier, “en nochtans is niets belangrijker. Wanneer de zon flikkert zijn we acht minuten later allemaal dood”.

Met haar overdonderende eerste langspeler cementeerde de Britse Andrea Arnold (°1961) haar status als ‘hot’ nieuw filmtalent. RED ROAD is een fascinerende film over kijken die je blik gijzelt. En onze nominatie voor ‘debuut van het jaar’.

Wie ‘Respiro’, de vorige film van Emanuele Crialese heeft gewaardeerd, zal dat ook doen met zijn derde langspeelfilm. Deze geboren en getogen Romein (°1965) met filmopleiding in de VS, lijkt te worden aangetrokken door Zuid-Italie met zijn ruw zonverzengende aarde en zijn kust.

De ‘kenners’ beoordelen doorgaans iemand op zijn tweede wapenfeit. De tweede cd, film, roman of choreografie maakt of kraakt, wordt wel eens geopperd. Bull! Het tegendeel werd al meerdere malen bewezen.

Met zijn nieuwste ANGEL, de slotfilm van de voorbije Berlinale, doet de Franse cineast François Ozon zijn faam als vrouwenschilder alle eer aan. Nog voor Swimming Pool (2003) liet hij de rechten kopen van de van 1957 daterende roman ‘Angel’ van de Britse auteur Elizabeth Taylor (1912-1975).

Darren Aronofsky vergelijkt zijn werk “met wandtapijten, ik ben geïnteresseerd in vele zaken en weef ze door elkaar”. Hij liet zich inspireren door Gilgamesj, de bijbel, Maya-mythes, Juan Ponce de León, Kubricks ‘2001’ én Bowie’s ‘Space Oddity’. “Maar in de grond is THE FOUNTAIN een eenvoudig liefdesverhaal,” stelt Aronofsky, “over het verlies van iemand en wat dat je leert”.

Vijf jaar na ‘In the Bedroom’ regisseert Todd Field met LITTLE CHILDREN pas zijn tweede film. Volgens hem zijn “zesde werkstuk want ik nam mijn kortfilms even serieus”. Ernst die geërfd lijkt van Stanley Kubrick, de cineast dankzij wie Field bekend werd via de rol van pianist Nick Nightingale in ‘Eyes Wide Shut’.

‘Flags of Our Fathers’ en LETTERS FROM IWO JIMA zijn zowat ‘angle’ en ‘reverse angle’, ‘beeld’ en ‘tegenbeeld’ van de bloedige slag om het eiland Iwo Jima tijdens WO II. De Japanse versie is een weemoedig en humanistisch oorlogsepos. Klassieke cinema én een instant-klassieker van ‘oude meester’ Clint Eastwood.

In het vredige kustplaatsje van de onstuimige hondenpup Lotte is er altijd wat aan de hand: een varken voorziet een hefschroef die een ommetje maken overbodig maakt, een hond knutselt een apparaat ineen dat wast, strijkt én vouwt, een aangespoelde Japanse bij coacht judo, en ook radiosignalen en elektriciteit maken op een gevatte wijze hun entree

Zag u nog nooit wat van David Lynch? Zet u dan schrap voor een ervaring die uw begripsvermogen overstijgt en uw emoties door de mangel haalt.

Met zijn derde film DARATT snijdt de Tsjaadse regisseur Mahamat-Saleh Haroun een voor Afrika belangwekkend thema aan. Hoe kan je als jongere opgroeien tot een verantwoordelijke volwassene wanneer je land sinds 1965 door burgeroorlogen wordt geteisterd en er altijd wel wat moet vereffend worden?

“Na 5 juni 1968, na de moord op Robert F. Kennedy, werden Amerikanen cynischer en berustender,” aldus Emilio Estevez, “het is hartverscheurend, dat keerpunt leidde tot de huidige harde, verdeelde samenleving”. Met BOBBY vertelt de acteur-regisseur “een fictieverhaal dat de ‘spirit’ van Bobby eert” en via een parallel met het heden aangeeft “hoe relevant zijn ideeën nog altijd zijn”.

“Olivier Gourmet is geen acteur die bekend staat om z’n komische rollen en daarom aarzelde ik om hem te casten,” zei de Canadese cineast Philippe Falardeau toen hij in Brussel samen met zijn hoofdrolspeler CONGORAMA voorstelde, “dat was fout want niet hij moet de humor in het verhaal brengen, ik moet dat doen”.

De krachtsverhoudingen binnen de Iraanse samenleving in het algemeen, en de sociale status van de vrouw in het bijzonder. Deze thema’s sturen het oeuvre van de voormalige assistent van Abbas Kiarostami, Jafar Panahi.

Na de superproducties ‘Gangs of New York’ en ‘The Aviator’ was Martin Scorsese toe aan ‘kleine’ films: Dylan-doc ‘No Direction Home’ en THE DEPARTED. Dankzij een sterrencast werd deze laatste toch een ‘grote’ film. Maar ook Scorsese’s zelfverklaard afscheid van Hollywood. Hij zweert alleen nog kleinschalige films te gaan maken. Zoals ‘Silence’, het verhaal van Jezuïeten die in de 17de eeuw Japanners trachten te bekeren.

Enkele weken geleden kreeg THE YACOUBIAN BUILDING de Speciale Prijs en de Publieksprijs op het Festival van de Mediterrane Film in Brussel. Van deze week af is deze puike Egyptische film ook in de gewone bioscoop te zien.

Een onopvallend knipsel uit een Duitse krant begin jaren 70, over een jonge vrouw die ervan overtuigd was van demonen bezeten te zijn en die ten onder ging aan een duivelsuitdrijving, prikkelde de nieuwsgierigheid van regisseur Hans-Christian Schmid.

Robert Altman (1925-2006) blaast nostalgische radio een nieuw leven in op celluloid. A PRAIRIE HOME COMPANION werd een heerlijk swingend eresaluut aan vergane gloriën. Geen weemoedige, wèl een opgewekte film over afscheid. Wandelende anachronismen zien er in dit warmbloedige fresco namelijk uiterst energiek uit.

Na het verrukkelijke ‘Smoking/No Smoking’ verrast Alain Resnais (°1922) ons andermaal met een puike Alan Ayckbourn-adaptatie. CŒURS is een ernstige, melancholische film die herinnert aan jaren 80 meesterwerken zoals ‘L’amour à mort’ en ‘Mélo’.

Voortdurend herontdekt hij zichzelf: Tony Gatlif, rusteloze chroniqueur van de nomadencultuur. Vers creatief bloed vond de cineast in Transsylvanië, levensader van de orale traditie, de rituelen, het bijgeloof en de mystiek. Wat hij allemaal hongerig opzoog en injecteerde in een intens liefdesverhaal in het fascinerende landschap van hartje Roemenië.

Algemeen getipt als groot kanshebber voor de Gouden Palm moest BABEL in Cannes 06 genoegen nemen met de ‘Prijs voor beste regie’ en de ‘Prijs van de Oecumenische jury’. Toch maakte het diepmenselijke slotdeel van Alejandro González Iñárritu’s trilogie over vaders, moeders en kinderen indruk.

“Duisterheid kenmerkte haar leven, beroemdheid haar dood” zegt misdaadauteur James Ellroy over Elizabeth Short, de in 1947 vermoord en verminkt teruggevonden ‘wannabe’ actrice. Brian De Palma maakt van dit onopgelost moordmysterie “een afdaling in de hel” én een virtuoos ‘film noir’ spektakel.

Coregisseur Sam Dunn is een 30-jarige antropoloog én onvoorwaardelijke metalfan die op zoek gaat naar het muziekgenre dat z’n jeugd kleur gaf.

“Het juiste beeld kan ervoor zorgen dat een oorlog gewonnen of verloren wordt”. FLAGS OF OUR FATHERS, de eerste van twee films die Clint Eastwood maakte over de bloedige slag om Iwo Jima in 1945, vertelt het verhaal achter een iconische foto.

Migratie en pollutie, dé gespreksstof uit het begin van de 21ste eeuw, gelieerd aan het thema geweld, inspireerden de beloftevolle Mexicaanse filmer Alfonso Cuarón tot een toekomstbeeld dat tegelijk ongelooflijk pessimistisch én oneindig hoopvol is.

Voormalig Amerikaanse vice-president Al Gore blijkt een gedreven man met een missie en een boodschap. Gewapend met zijn laptop wil hij het publiek overtuigen dat het point of no return wat betreft global warming niet meer veraf is

Tussen 1943 en 1945 rekruteerde het Franse leger meer dan 600.000 soldaten uit zijn kolonies wereldwijd. 230.000 van hen waren indigènes, autochtone Afrikanen, aangevuld met pied-noirs en jonge Fransen die voor de Duitse bezetter uit hun vaderland waren gevlucht...

“Wie ben je?” roept een vertwijfelde 30-jarige fotograaf aan het einde van deze psychoseksuele thriller. “Moeilijk te zeggen” repliceert zijn 14-jarige internet-date koel. HARD CANDY is een intense en fascinerende film maar ook één die vragen oproept.

Twee levens, twee werelden, komen in QUAND J’ÉTAIS CHANTEUR van Xavier Giannoli samen. Gérard Depardieu heeft zich perfect ingeleefd in de fictieve figuur van Alain Moreau, een chanteur de charme die covers van overbekende Franse chansons brengt...

De nieuwste Belvaux is een zeer verdienstelijke, met het grauwe Luikse arbeidersmilieu vergroeide, sociaal-realistische kroniek over het einde van een industrieel tijdperk.

Kaalgeschoren hoofd, blinddoek, strop, moeraslijk: de tekens van de burgeroorlog zijn in Ken Loach’s Gouden Palm THE WIND THAT SHAKES THE BARLEY filmisch alom aanwezig. Ze verwijzen naar de Ierse onafhankelijkheidsstrijd uit de jaren 1920, maar in Loach’s optiek evengoed naar Irak, Afghanistan, Soedan of de Oriënt.

Innoverend Hollywoodfilmer Steven Soderbergh trok naar ruraal Ohio en kwam terug met een bijzonder neorealistisch drama: een kleinood met grote ambities.

Dat latino’s een alsmaar groter deel uitmaken van de bevolking van de V.S. zorgt bij bepaalde blanken voor een zenuwachtige kramp. Verslagen over de ‘latino experience’ ontbraken vooralsnog in de cinematografische productie van Uncle Sam. Daar brengt ‘schandaalfilmer’ Larry Clark verandering in met het uitstekende WASSUP ROCKERS.

Toen Michael Mann in de jaren 80 als producent zijn stempel drukte op ‘Miami Vice’ nam NBC hem onder vuur omdat de politieserie “onaanvaardbaar donker” werd. Mann ging dromen van “een volwassen bioscoopversie”. Realistischer, explicieter (qua taal, seks en geweld) en intenser. Met behoud van de essentie: emoties!

In LA TOURNEUSE DE PAGES, de vijfde film van musicus Denis Dercourt, ontpopt Déborah François, het kindvrouwtje uit L’Enfant van Jean-Pierre & Luc Dardenne, zich tot wraakengel.

Eric Rohmer en zijn befaamde contes moraux inspireerden Roemeense filmer Cristi Puiu tot zijn tweede langspeelfilm ‘Zes verhalen uit de omgeving van Boekarest’. LAZARESCU is de eerste in de rij, gaat over (het gebrek aan) naastenliefde en is een even ontluisterende als onthutsende filmervaring.

OPAL DREAM is een ontroerende, emotionele en gevoelige film, psychologisch sterk onderbouwd, die draait rond een plot waarin universele thema’s centraal staan.

‘Minder pop en meer cultuur’ moeten ze bij Dreamworks gedacht hebben. Niks te vroeg. Na een waslijst producties die wemelde van popreferenties is een frissere aanpak welkom.

De Hongaarse maestro Béla Tarr nam als producent landgenoot Kornél Mundruczó onder zijn vleugels. Resultaat is een opmerkelijke operafilm gebaseerd op de passie van Jeanne d’Arc.

De eerste grote 9/11-film vertelt in reële tijd het verhaal van United Airlines vlucht 93, het enige door Al Qaeda-terroristen gekaapte vliegtuig dat niét zijn doelwit bereikte doordat passagiers en bemanning terugvochten. Gesteund door de families van de slachtoffers maakte de Brit Paul Greengrass een beklemmend realistisch drama over de fatale gebeurtenissen die de westerse wereld grondig veranderden. Zijn ‘geloofwaardige waarheid’ zorgt voor louterende empathie.

TIDELAND is een overweldigende esthetische ervaring. We kijken door de ogen van Jeliza-Rose en ontdekken de reddende kracht van haar verbeelding, maar misschien ook haar vermogen om werkelijk het magische te ontwaren.

Elk jaar komt er wel een film aanwaaien die, hondenweer of niet, definitief de zomer inluidt. De zomerbries komt dit jaar uit het verre Canada, in de vorm van Jean-Marc Vallées C.R.A.Z.Y.

De onderhoudende en politiek correcte guerrilla-dramedy - de affiche spreekt voor zich - toont het volkse leven zoals het is.

THE ROAD TO GUANTÁNAMO is briljante, stoutmoedige én noodzakelijke politieke cinema, gemaakt door een vurig cineast die een publiek kan bezweren.

THUMBSUCKER is zeker geen grootse cinema, maar als onafhankelijke en trefzekere komedie een welkom curiosum.

In 2001 bracht Lady Antonia Fraser Marie-Antoinette, de laatste koningin van Frankrijk, opnieuw onder de aandacht met een biografie die veel sympathie voor de gedoemde vorstin had. Vrijwel meteen na het verschijnen ervan begon Sofia Coppola het boek te bewerken tot een filmscenario, wat aanvankelijk erg moeizaam verliep.

Kijken is kiezen, luidt het adagium van deze zappende tijden. Maar in het bezwerende LOS MUERTOS krijg je helemaal geen keuze. Je móet kijken, of je daar nu zin in hebt of niet. Een van de filmervaringen van het jaar.

Een jaar na ‘Calvaire’ komt er uit Waalse hoek opnieuw een intelligente genrefilm die de (absurde) realiteit gestaag verlaat en in een nachtmerrie wegglijdt.

In haar eigenzinnig kronkelende liefdesverhaal weet Isabel Coixet de taal op een sublieme wijze te ontstijgen.

Noah Baumbach vertelt een herkenbaar verhaal over gemengde gevoelens in veranderende tijden. Zijn THE SQUID AND THE WHALE werd een fijnzinnige film over kleine en grote groeipijnen.

Zowel Oscar TSOTSI als Gouden Beer U-CARMEN zijn twee recente exponenten van de prille Zuid-Afrikaanse film die zelf nog niet goed weet welke kant ze moet uitzwenken: richting Hollywood (aan de Kaap) of zweren bij de auteursfilm.

Een twintigjarige Georgische immigrant is meteen geboeid door een mogelijkheid om de financiële situatie van zijn familie in Frankrijk te verbeteren. Hij volgt instructies zonder te weten waar die heen leiden.

Het kwaad krijgt in THE KING een alleraardigst gezicht: Gael García Bernal dringt door tot in het hart van een Texaans modelgezinnetje. De gevolgen zijn afschuwelijk.

In 2001 verfilmden de Amerikaanse broers Hughes met hun stripadaptatie From Hell een zeer Engels verhaal. Ook V FOR VENDETTA is gesitueerd in Albion; opnieuw betreft het de verfilming van een graphic novel.

Met ‘gevonden beeldmateriaal’ maakte Werner Herzog een dramatische documentaire over een geestesverwant van Fitzcarraldo. ‘Grizzly Man’ Timothy Treadwell is een Amerikaans natuuractivist met een onverzadigbare passie voor wilde beren die tijdens zijn 13de zomer in Alaska door eentje van hen werd opgepeuzeld.

Lef en lafheid, onrechtvaardigheid en gerechtigheid, onschuld en schuld. Daarmee onderbouwde Frank Van Mechelen zijn gevangenisdrama, een onthutsend bericht dat hij zomaar uit de krant van gisteren scheurde.

THE NEW WORLD transformeert het legendarische verhaal van John Smith en Pocahontas tot een adembenemende meditatie over botsende culturen in 17de-eeuws Virginia.

‘Allah akhbar’ op de aanloopstrook van Warner Bros: het is alvast een originele opwarmer voor een film die als een aangestoken lont op de kijker afkomt.

Op zoek naar het geluk in Wyoming. Ang Lee verfilmde in BROKEBACK MOUNTAIN het kortverhaal van Annie Proulx over twee homoseksuele cowboys en kreeg de Gouden Leeuw in Venetië 2005.

Drie tijdsgewrichten, drie verhalen over oneindige liefde, vertolkt met de sensualiteit van dat moment door hetzelfde acteursduo. Of de hypnotiserende schoonheid van Hou Hsiao-hsiens unieke filmkunst.

‘Man in black’ Johnny Cash bleef zijn motto “gebruik je mislukkingen als springplank” levenslang trouw. WALK THE LINE weeft de louterende cyclus zonde-vernietiging-verlossing doorheen het liefdesverhaal van dit cultureel icoon voor wie muziek instinctief én emotioneel was.

LaChapelle is erin geslaagd zo “de kijker verliefd te doen worden op de personages”. Samen met de verbluffende dansscènes is dàt de troef van RIZE. Een film over onderdrukten uit de getto’s die een positief gevoel nalaat dankzij de unieke mix van pathos, vreugde en liefde voor mensen.

Het is de zomer van 1972 en de Palestijnse Zwarte September heeft zonet 11 Israëlische atleten vermoord tijdens de Olympische Spelen van Munchen. Israël en eerste minister Golda Meir hebben besloten aan hun vijanden te demonstreren dat het doden van joden hun duur zal komen te staan.

ME AND YOU AND EVERYONE WE KNOW is een warme en magische film over kunst, leven en de transformerende kracht van liefde. Een origineel en gedurfd werk over de seksualiteit van kinderen en de amour fou-dromen van volwassenen.

In zijn vervolg op het intrigerende liefdesverhaal ’What time is it there?’ (2001) volgt Tsai Ming-liang opnieuw de hoofdrolspeelster Chen Shiang-chyi die van Frankrijk naar Taipei is teruggekeerd.

Met flegma en een flinke geut romantiek evoceert George Clooney in zwart-wit een hoofdstuk uit de pioniersjaren van de tv-journalistiek in het Amerika van begin de jaren 50.

SAW 2 doet kijkers iets voelen. Walging, angst, gruwel, schuld, frustratie, woede, fascinatie. Een beetje zoals de genreoefeningen uit de jaren 70.

Abel Ferrara licht een tikkeltje van de sluier op omtrent de feministische visie op de evangeliën; het verrassendste en modernste element van deze meesterlijke parabel.

BE WITH ME is een visueel gedicht over eenzaamheid en de oncommuniceerbaarheid van liefde dat àl onze zintuigen opent en smaakt naar meer. Ook al omdat Eric Khoo heel fascinerend zowel documentaire en fictie als literatuur en stomme film versmelt.

Oppervlakkigheid, argwaan, onverschilligheid, jaloezie, egoïsme - dé kwalen van vandaag - zitten ingevroren in EEN ANDER ZIJN GELUK.

BE WITH ME :: Wondermooi drama van Eric Khoo, die drie verhalen rond liefde, verlangen en communicatie op een visueel erg boeiende manier door elkaar vlecht.

Vriendschap, onverantwoordelijkheid, schuld en boete. Dat zijn de ijkpunten in deze lyrische ‘cowboyfilm’, het schitterende regiedebuut van acteur Tommy Lee Jones.

CRIMEN FERPECTO, een hybride combinatie van gitzwarte komedie en sociale satire, is de beste film sinds Perdita Durango (1997) van de Spaanse cultcineast Alex de la Iglesia. Met groot vormelijk meesterschap en in vloeiende steadicam-bewegingen houdt hij ons een spiegel voor. Het levert niet meteen een fraai beeld op maar dat kan de pret niet drukken.

Vijftien en half is ze: Sandy. Of toch bijna. Geen moeilijk kind, wel soms een beetje wrokkig reagerend omdat ze zich door haar moeder wat alleen gelaten voelt. En ook geen al te hoge pet op heeft van Rob, haar stiefvader, de nieuwe vriend van haar ma. De enige echte vriend thuis is haar iets oudere, minderbegaafde broer.

In 1998 debuteerde Torun Lian sterk met het ontroerende Sterren bewegen, een verfilming van haar autobiografische boek over het rouwproces na het verlies van haar zoon. Ook voor het lichtvoetigere THE COLOR OF MILK, die op het jongste Europees Jeugdfilmfestival van Vlaanderen de hoofdprijs wegkaapte, baseerde de Noorse cineaste zich op een van haar eigen jeugdromans.

Voor regisseur David Cronenberg was ‘ongewoon’ altijd al ‘normaal’. Omdat hij zijn nieuwste film in opdracht van New Line maakte, dacht de industrie-pers in Cannes ‘mainstream cinema’ en ‘een nieuwe oriëntatie’ te zien.

A HISTORY OF VIOLENCE :: Boeiende film noir rond geweld en identiteitsverwarring van David Cronenberg, over een doorsnee Amerikaans gezin dat een nauwelijks verhulde vigilante inborst blijkt te hebben.

De onvoorbereide toeschouwer weet meteen waar de klepel hangt. Reygadas linkt in BATALLA EN EL CIELO ‘pornografische’ handelingen aan religieuze motieven. Een en ander kan voor sommigen provocerend overkomen. Maar schijn bedriegt.

Wallace en Gromit zijn de veteranen van twee pareltjes van kortfilms: A close Shave en The wrong trousers. Deze meest Britse aller animatiefiguurtjes hebben na veel wikken en wegen van hun schepper Nick Park (Chicken Run) dan toch eindelijk hun eigen langspeelfilm gekregen.

Een klassieke literatuurverfilming gesitueerd in het Engeland van de 18de eeuw. Elisabeth Bennett (een verrassend sterke rol van Keira Knightley) voelt wel wat voor de knappe maar chagrijnige Mr. Darcy... Dit is pas de tweede keer dat de beroemde roman van Jane Austen werd verfilmd. Iedereen kent echter de tv-serie uit 1995. Kan de film deze vergelijking aan?

Voor CRASH grijpt Haggis terug naar Altmans opeenstapeling van dagdagelijkse verhalen maar voegt er de beladen maatschappelijke en ethische dimensie aan toe uit Inárritu’s ‘21 Grams’. Het resultaat is een briljante, veelgelaagde en bijwijlen sterk aangrijpende film.

CACHÉ :: Meesterlijke, als onderkoelde bespiegeling van een burgerbestaan vermomde metafoor van Michael Haneke, die via een reeks storende, ontmaskerende videotapes over een tv-presentator peilt naar universele thema’s.

Een boeket tederheid, humor en melancholie geparfumeerd door ‘Droopy’ Bill Murray en heerlijke actrices zoals Sharon Stone, Frances Conroy, Jessica Lange en Tilda Swinton.

Een intellectuele of spirituele provocateur zoals Scorsese, Mann of Eastwood wordt Ron Howard nooit. Dus blijft zijn biopic, geserveerd als heerlijk ouderwets sprookje, kleven in de rangen van braaf en weinig revolutionair vertier. Maar een krachtpatser van een publieksfilm is het wel.

Zoals in La Promesse, Rosetta en Le Fils vertellen de Dardennes, geboren naturalisten, snedig. En sympathiseren ze met hun hoofdpersonages: hun grimmige overlevingsdrang, het worstelen met zichzelf, hun instinctief (re)ageren, hun kind zijn, het koud hebben, de voelbare hunker naar een tikkeltje vriendschap, begrip, respect, solidariteit.

Wat begint als een spannend opgezette kroniek van een zelfmoordaanslag, groeit uit tot een filosofische bezinning over zin en onzin van terreur. Universeel, inderdaad.

L’ENFANT :: Mooi en intuïtief portret van de broers Dardenne over een onrijpe sjacheraar die door zijn vaderschap ongevraagd de volwassenheid wordt ingeschopt.

Opgroeiende meisjes. En alles wat hen bezighoudt en waarmee ze worden geconfronteerd. Dat moet het uitgangspunt zijn geweest van INNOCENCE, de tweede film van de Française Lucile Hadzihalilovic.

De trein brengt mensen bijeen. Letterlijk. Drie monumenten van vandaag, Ermanno Olmi, Abbas Kiarostami en Ken Loach, leverden een fictiefilm af.

‘Schizofreen’ luidt de diagnose van de dokter nadat hij in het bijzijn van z’n moeder een jongen van 15 vluchtig heeft onderzocht.

Na 20 jaar haalt George A. Romero zijn zombies vanonder het stof, vastbesloten onze samenleving voor de vierde keer een grimmige en donkere spiegel voor te houden.

EXORCIST: THE ORIGINAL PREQUEL :: Paul Schraders in eerste instantie wegens “te intellectualistisch” en/of “te esoterisch” onuitgebrachte horrorprequel van Friedkins klassieker. Zie ons dossier The Exorcist Files.

SIN CITY :: Modderzwarte graphic novel-verfilming van enkele “trashy” misdaadverhalen van Frank Miller, gesitueerd in een van zonden vergeven stadje. Geregisseerd door Miller zelf, Robert Rodriguez en ’gastregisseur’ Quentin Tarantino.

PROMISED LAND :: Matroesjka’s bij de bedoeïnen; meeslepend drama over de duistere handel in Oost-Europese vrouwen van Israëlier Amos Gitai. Zie bespreking en gesprek met de cineast.

STRINGS :: Mythisch, in poppenfilmvorm gegoten koningsdrama van Anders Ronnow Klarlund, dat wordt aangewend als metafoor voor vrijheid en verbondenheid.

MILLION DOLLAR BABY :: Sombere, demystificerende morele tragedie van Clint Eastwood, over een oudere bokscoach die tegen wil en dank een onervaren bokster onder zijn vleugels neemt. Zie bespreking en omkaderende bijdrage over boksfilms.

THE AVIATOR :: Wonderlijke maar narratief nogal hobbelige mythologisering van een periode uit het leven van de mysterieuze, aan allerhande dwangneuroses lijdende Hollywoodproducent/vliegenier en excentrieke miljardair Howard Hughes. Zie bespreking en portret van Martin Scorsese.

GHOST IN THE SHELL II :: Filosoferende, fraaie sf-animatie van Mamoru Oshii, waarin een anti-terreurcyborg een moord onderzoekt.

TROPICAL MALADY :: Mysterieus, als mythe verpakt relatiedrama over een soldaat en een plattelandsjongen, van het dwarse Thaise talent Apichatpong Weerasethakul.

ETERNAL SUNSHINE OF THE SPOTLESS MIND :: Onvoorspelbaar, niet-chronologisch verteld en vooral erg innemend romantisch verhaal van Michel Gondry, over een in de liefde teleurgestelde man die zijn verloren geliefde uit zijn geheugen wil wissen.

CLEAN :: Meeslepende karakterstudie van Olivier Assayas over een verslaafde vrouw die moeizaam en niet zonder tegenslagen haar leven in goede banen leidt.

THE VILLAGE :: Sinistere thriller van M. Night Shyamalan over een ogenschijnlijk vredig stadje, dat echter leeft onder een constante collectieve angst voor ’het gevaar van buitenaf’.

CATERINA VA IN CITTA :: Pittige socio-politieke schets van Paolo Virzi over een plattelandsmeisje dat in Rome, heen en weer geslingerd tussen diverse politieke invloeden haar eigen weg zoekt.

KILL BILL VOL. 2 :: Quentin Tarantino’s radde geweldspielerei zet zich verder, met zijn wrekende bruid in optima forma.

HOUSE OF SAND AND FOG :: Zwaar op de hands maar beheerst geregisseerd en geacteerd noodlotsdrama van Vadim Perelman over een escalerende eigendomsstrijd tussen een alleenstaande vrouw en een gewezen Iranese kolonel.

THE DREAMERS :: Koppig onvolwassen bourgouisdrama van Bernardo Bertolucci, wat te speels historisch gekaderd tegen de uitzetting - anno 1968 - van Henry Langlois uit de Cinémathèque Française.

MILLE MOIS :: Bitterzoete kroniek over een eigenzinnig jongetje van Faouzi Bensaidi, die tegelijk een kritische stem laat horen op het Marokko van de jaren ’80.

THE BROWN BUNNY :: Dwarse, «onaangename» road-movie van Vincent Gallo, die zich vooral laat bekijken als een essay over geestelijke desolaatheid.

FINDING NEMO :: Meeslepende animatiefabel van Andrew Stanton en Lee Unkrich over een alleenstaande vadervis, op zoek naar zijn zoon, die in het aquarium van een tandarts is beland.

ALIEN DIRECTOR’S CUT :: Ridley Scotts gebalder gemonteerde, maar nog zeer herkenbare, nieuwe versie van zijn schitterende horrorthriller uit 1979.

THE ANIMATRIX :: Aardige, vaak inventieve animatiecompilatie van computeranimatie en Japanse anime.