“De liefde, wat is dat?” vraagt een meisje aan een monnik naast haar op een bankje buiten. En dan schalks: “Ben jij wel eens verliefd geweest?”. Waarop de monnik, Luc voor de mensen, - al 40 jaar lang verzorgt hij als dokter de zieken en armen van het dorp in de schaduw van het machtige Atlasgebergte - met een zweem van gelukzaligheid op zijn gelaat antwoordt: “Ja, maar deze liefde is veel groter!”.

De Thaise virtuoos Apichatpong Weerasethakul was met UNCLE BOONMEE WHO CAN RECALL HIS PAST LIVES een mooie Gouden Palmwinnaar van een, ondanks de polemieken, saaie festivaleditie waar de Belgen zich andermaal lieten opmerken.

FILMMAGIE onderzoekt hoe de laatste kleine bioscopen trachten te overleven in woelige tijden. Een verhaal vol nostalgie, filmliefde en toekomstdromen.

Op de rij-op-rij-af veerboot in het winterse Cape Cod blokkeert een grijze, chauffeurloze BMW de andere auto’s. Gutsende regen, wind tegen. In witgrijze tinten filmt Roman Polanski de veroorzaakte hinder in de ferryhaven: de gesticulerende matrozen, de geërgerde chauffeurs, de manoeuvrerende auto’s en de aankomende takelwagen.

De verfilming van dichteres Sapphire’s controversiële - want snoeihard realistische - roman ‘Push’ had vele voeten in de aarde.

“Laat ‘The Imaginarium of Doctor Parnassus’ uw verbeelding openen!” roept de jonge aankondiger van een reizend theatergezelschap om volk te lokken voor hun ouderwets maar interactief spektakel gedreven door een onsterfelijk medium. Met dat aanbod opent de nieuwste film van Terry Gilliam, meteen ook de laatste film van Heath Ledger.

Na een wonderlijk parcours is er nu eindelijk het verbluffende MR. NOBODY, het meest ambitieuze project ooit van de Brusselse cineast Jaco Van Dormael. En waarschijnlijk ook van de Belgische cinema tout court. Gewaagd qua budget en gedurfd qua stijl, inhoud en complexiteit. In één film tracht hij de vele (mogelijke) levens van een personage en alle thema’s van een filmmaker te omvatten.

Voor filmkritiek lijkt een ‘heerlijke nieuwe wereld’ in de maak. FILMMAGIE grijpt haar 600ste nummer aan om de in Film & Televisie 500 opgemaakte stand van zaken te actualiseren. En toekomstgericht een lans te breken voor ‘levende filmkritiek’.

De eenzame held die de waarheid zoekt in een oneerlijke wereld vol zelfbedrog vormt zowat de rode draad doorheen Steven Soderberghs oeuvre.

Geweld, het gezin en reflecteren over het verleden. Dat zijn de bakens die Michael Haneke gewoon is in zijn verhalen uit te zetten.

Sinds het Filmfestival van Cannes is ANTICHRIST uitgegroeid tot het meest problematische werk uit de 25-jarige carrière van de 53-jarige onverbeterlijke Deense filmer Lars Von Trier.

Het 62ste Filmfestival leverde een dubbelslag op voor Oostenrijk en Frankrijk. De Gouden Palm ging naar DAS WEISSE BAND van de Oostenrijker Michael Haneke en diens landgenoot Christoph Waltz (INGLOURIOUS BASTERDS) werd Beste Acteur. Jacques Audiard (publiekslieveling UN PROPHÈTE) en Charlotte Gainsbourgh (schandaalfilm ANTICHRIST) pronkten met de Grote Prijs en de trofee voor Beste Actrice.

In de gouden jaren 40-50 van Hollywood speelden talloze Amerikaanse films zich letterlijk en figuurlijk voor een groot deel in de schaduw af. Een terugblik op het ontstaan, de evolutie en de mijlpalen van het meest filmische van alle genres.

FILMMAGIE maakt een rondrit door Afrika en de Afrikaanse film. Met Guido Huysmans van het Afrika Filmfestival Leuven (AFF) en cineast Thierry Michel als gidsen.

Gus Van Sant, de regisseur van de tedere en toegankelijke biopic MILK, zet de strijd van zijn hoofdpersonage voort.

“De man uit het verleden heeft opnieuw een toekomst” schreef Time nadat Mickey Rourke’s comeback THE WRESTLER in Venetië met een Gouden Leeuw werd bekroond.

De wereld van liefde en pijn, van mannen en vrouwen, van jongens en meisjes nog, spartelend op het droge. Pieter Van Hees zet er in DIRTY MIND als een gediplomeerde chirurg stevig het mes in.

“THE VISITOR zal de wereld niet veranderen maar probeert ten minste toch het menselijke aspect en de gevolgen van de migratieproblematiek onder de aandacht te brengen” aldus Tom McCarthy. Zijn in Deauville bekroonde opvolger van ‘The Station Agent’ is een subtiel humanistisch drama over verandering, communicatie en uitsluiting.

Clint Eastwoods CHANGELING werd andermaal een klassieke film die rijker en complexer is dan op het eerste gezicht lijkt. De jaren hebben geen vat op de creatieve scherpte van Hollywoods grootste meester.

De kroniek van een schooljaar, gezien via de lessen Frans van een vierde jaar in een Parijs college, is tegelijk hondstrouw aan de realiteit en ultradramatisch. ENTRE LES MURS is een subtiel véritédrama, voorbij de grens tussen documentaire en fictie.

Ari Folman (°1962, Haifa) onderwerpt zichzelf aan een introspectief onderzoek in WALTZ WITH BASHIR, een geanimeerde documentaire waarin de Israëliër geobsedeerd op zoek gaat naar zijn herinneringen als jonge soldaat in Libanon.

Wolken en regen overschaduwden dit jaar de doorgaans zonnige Zuid-Franse badplaats, maar de filmbarometer van het 61ste FESTIVAL DE CANNES stond doorlopend op ‘uitstekend’.

“Ik hou van al mijn films zoals ik hou van mijn kinderen. Wanneer ze stotteren, scheel kijken of manken hou ik nog meer van hen en tracht ik hen nog meer te beschermen. En aan al mijn films scheelt wel iets”. Werner Herzog is een filmmaker die onvolkomenheden koestert, ‘donquichotterige’ outsiders portretteert en voor zowel het grandioze als het banale oog heeft.

THE MOURNING FOREST draait rond de relatie tussen een oude man en een jonge vrouw. Waarbij de vrouw zich tot de stuwende kracht ontpopt. Dat alles doordrongen van een uniek gevoel voor lyriek, mystiek en poëzie dat Kawase aantreft in de eeuwig groene heuvels rond Nara, haar geboortestreek.

Paul Thomas Andersons meest donkere film - met een beangstigende Daniel Day-Lewis - is ook zijn beste. Deze hallucinante ‘The Treasure of the Sierra Madre’-variant heeft de emotionele kracht van Scorsese’s ‘Raging Bull’ en Herzogs ‘Aguirre, der Zorn Gottes’.

De nieuwste film van ‘Crouching Tiger, Hidden Dragon’-regisseur Ang Lee is net zoals ‘Brokeback Mountain’ gebaseerd op een kortverhaal, dit keer ‘Se, Jie’ van de bekende Chinese schrijfster Eileen Chang. Heel even was de beminnelijke Taiwanees-Amerikaanse cineast in Brussel.

De Coen-broers leveren een nostalgisch-pessimistisch meesterwerk af over het geweld dat een integraal deel is van de Amerikaanse mythe.

FILMMAGIE sprak met Todd Haynes over de vele gezichten van Bob Dylan en de stilistische, thematische en muzikale rijkdom van I’M NOT THERE.

Met deze morele fabel vermomd als misdaadthriller, zijn eerste volledig buiten Canada gedraaide film, tekent David Cronenberg voor tegelijk briljante én verontrustende cinema.

De Vlaamse en Brusselse arthouses, de ‘betere bioscopen’ die een aanvulling bieden op het filmaanbod van de grote bioscoopcomplexen, beleven moeilijke tijden.

Anton Corbijns portret van een verliefde, uitgeputte dichter.

FILMMAGIE trok naar Zuid-Frankrijk om ‘60 jaar Cannes’ mee te vieren. En wat bleek? De feesteditie werd een filmfeest! Ondanks de melancholische toon.

‘Seven’-regisseur David Fincher keert terug naar het ‘serial killer’-genre met ZODIAC, het verhaal van een nooit gevatte seriedoder die San Francisco en omgeving van 1969 tot ver in de jaren 70 terroriseerde.

‘Indie’-boegbeeld Richard Linklater verraste met een ‘dubbele’ aanwezigheid tijdens Cannes 06. In competitie stelde hij twee gelaagde films voor: een fictieversie van een non-fictie bestseller (‘Fast Food Nation’) en een Philip K. Dick-verfilming (A SCANNER DARKLY, nu uit op dvd).

Voor zijn vijfde langspeler registreerde de Chinese chroniqueur Jia Zhang-ke flarden uit het leven nabij de Drieklovendam. Met de blik van een schilder bracht deze moderne verhalenverteller pointillistische toetsen aan, tot dit emotioneel rijkgeschakeerd en sociaal uitdagend kunstwerk uit de verf tevoorschijn kwam.

Darren Aronofsky vergelijkt zijn werk “met wandtapijten, ik ben geïnteresseerd in vele zaken en weef ze door elkaar”. Hij liet zich inspireren door Gilgamesj, de bijbel, Maya-mythes, Juan Ponce de León, Kubricks ‘2001’ én Bowie’s ‘Space Oddity’.

Klassieke cinema én een instant-klassieker van ‘oude meester’ Clint Eastwood.

In het verduisterde EX DRUMMER, de eerste echte onvolprezen Brusselmans-adaptatie, spatten de frustraties en de agressie van het doek.

Als eerbetoon aan de ’meesters’ Martin Scorsese (THE DEPARTED), Robert Altman (A PRAIRIE HOME COMPANION) en Alain Resnais (COEURS) staan we graag stil bij hun ’lessen’, gegeven in de vorm van onderhoudende, fascinerende en inspirerende films.

Het diepmenselijke slotdeel van Alejandro González Iñárritu’s trilogie over vaders, moeders en kinderen maakt indruk.

Intens liefdesverhaal en muzikale reis naar het hart van de zigeunercultuur. Tijdens het Filmfestival van Gent is TRANSYLVANIA dé blikvanger in competitie.

Het geheim van de ijlste film van rondreizend regisseur Tony Gatlif? "Het verhaal zat in mijn songs want een scenario was er niet".

De aftandse ‘mobylette’, waarmee een jonge vrouw de kost voor haar gezinnetje gaat verdienen in een wasserij, is in LA RAISON DU PLUS FAIBLE de motor van het verhaal.

De eclectische Lucas Belvaux (°1961) vond duidelijk een deugddoend evenwicht tussen zijn passies van acteren, regisseren en schrijven.

De eerste grote 9/11-film vertelt in reële tijd het verhaal van United Airlines vlucht 93, het enige door Al Qaeda-terroristen gekaapte vliegtuig dat niét zijn doelwit bereikte doordat passagiers en bemanning terugvochten.

Voor het warm onthaalde docudrama UNITED 93 woonden drie familieleden van slachtoffers de persconferentie in Cannes bij, geflankeerd door de relaxte Britse regisseur Paul Greengrass, twee Universal-producenten, de acteurs Khalid Abdalla en David Alan Basche, en Ben Sliney, die net zoals vele anderen zichzelf speelt in de film.

Met hun controversieel docudrama over de ‘Tipton Three’, een trio Britse moslims die na een ondoordachte trip door Afghanistan in de gevangenishel van Guantánamo belandden, wonnen Michael Winterbottom en Mat Whitecross de Zilveren Beer in Berlijn.

Bloody Sam werd bij leven uitgespuwd maar krijgt postuum eerherstel via gerestaureerde westerns en met extra’s overladen dvd’s.

Zowel Oscar TSOTSI als Gouden Beer U-CARMEN zijn twee recente exponenten van de prille Zuid-Afrikaanse film.

Met ‘gevonden beeldmateriaal’ maakte Werner Herzog een dramatische documentaire over een geestesverwant van Fitzcarraldo.

‘Man in black’ Johnny Cash bleef zijn motto “gebruik je mislukkingen als springplank” levenslang trouw. WALK THE LINE weeft de louterende cyclus zonde-vernietiging-verlossing doorheen het liefdesverhaal van dit cultureel icoon voor wie muziek instinctief én emotioneel was.

Met flegma en een flinke geut romantiek evoceert George Clooney in zwart-wit een hoofdstuk uit de pioniersjaren van de tv-journalistiek in het Amerika van begin de jaren 50.

Vriendschap, onverantwoordelijkheid, schuld en boete. Dat zijn de ijkpunten in deze lyrische ‘cowboyfilm’, het schitterende regiedebuut van acteur Tommy Lee Jones.

"Een boodschap? Ik vertel een doodgewoon humaan verhaal over een lange reisweg naar verlossing die geplaveid is met intriges en obstakels".

Een film over schuld en onschuld, macht en machtsmisbruik, speels uitdagen en zich (willen) wreken, vereenzaming en verzoening. Grote thema’s, die subtiel en genuanceerd in SUSPECT zijn verweven.

Voor CRASH grijpt Paul Haggis terug naar Altmans opeenstapeling van dagdagelijkse verhalen, maar voegt er de beladen maatschappelijke en ethische dimensie aan toe uit Inárritu’s ‘21 Grams’. Het resultaat is een briljante, veelgelaagde en bijwijlen sterk aangrijpende film.

De biografie van bokser James J. Braddock is even onopvallend als buitengewoon. Als beloftevol zwaargewicht kon hij in 1928 goed leven van zijn vuisten maar na de Beurscrash in de vroege jaren dertig implodeerde ook zíjn fortuin. De volksheld die de Amerikaanse Droom najaagde begon aan een elastische carrière van ups en downs.

Editie 2005 ging al als een grand cru de annalen in voor er maar een streepje licht het doek had beschenen. Niet te verbazen met het likkebaardende defilé van gevestigde meesters dat selectieman Thierry Frémaux bijeenzette (Tsui Hark en Patrice Chéreau vielen in laatste instantie af). De daaraan gekoppelde scepsis werd vlot in de kiem gesmoord; zijn auteurs hadden op de koop toe puntgave films bij!

De geest van Kurt Cobain waart al een tijdje door het werk van Gus Van Sant. Na bijna 10 jaar voorbereiding is er nu LAST DAYS. Geen biopic, wel een spirituele meditatie over eenzaamheid, vervreemding en dood “ter nagedachtenis aan Kurt Cobain”.

"Eerst wou ik een biopic over Kurt maken met verscheidene hoofdstukken uit zijn leven. Maar dat bleek te gewoontjes, met een overvloed aan informatie. Later vernam ik minuscule voorvalletjes uit zijn leven, dat hij bijvoorbeeld graag macaroni met kaas lustte... Dat leek mij zinvoller dan te vertellen over zijn muziek."

Zowel in ‘Seom’ (Het eiland) als in BIN-JIP (Leeg huis) van de Zuid-Koreaanse filmer Kim Ki-duk, duikt een jongeman in beeld van wie we weinig of niets weten. Iemand zonder naam, zonder verleden.

Het zomert in Seoul, de tijd staat stil, woorden worden niet verkwist, een toevallig liefdesduo wordt gescheiden maar zweert elkaar geestelijke trouw. Welkom in de nieuwste fabel van de hyperproductieve Zuid-Koreaanse cineast Kim Ki-duk.

Op de vraag of hij belichting en camerabewegingen vooraf uittekent antwoordde Clint Eastwood onlangs droogjes: “Nee, ik doe het gewoon. Alles zit in mijn hoofd”. Het is een van zijn typische no-nonsense reacties die fascineren maar niet langer verbazen.

Ook de animatiefilm heeft nu zijn trappenscène. In dit sterk opgebouwd staaltje van magistrale regie etaleert de Japanse tekenfilmer Hayao Miyazaki opnieuw zijn klasse. Het 90-jarige vrouwtje Sofie begint aan de beklimming van de eindeloze trappenrij van het koninklijk paleis, zeult een loodzware bejaarde hond mee en wil kost wat kost vóór de doortrapte Heks van de Verspilling arriveren. Ja, het zal lukken!

Hoe universeel is animatietaal? Is het duidelijk dat Disney versus anime simplisme ten top is? Mogen we gewag maken van een ‘anime boom’, of is die al decennia aan de gang en blijkt de ‘plotse’ doorbraak slechts grootspraak? En, tot slot, vertelt een Japanse animatiefilm überhaupt nog iets over het land van de rijzende anime zelf?

Wars van elke ideologie is VERA DRAKE, Gouden Leeuw 2004, een universeel en genuanceerd portret van een engeltjesmaakster die naar eer en geweten handelt, maar als charlatan achter de tralies belandt.

Een week voor Mike Leigh met de Gouden Leeuw huiswaarts vaart, spitsen we de oren voor een gedreven, zelfbewuste en opvallend goedgeluimde cineast. Van VERA DRAKE raakte het festivalpubliek in Venetië in vuur en vlam, en zo’n pluim op de hoed, dat straalt af.

«Mijne Heren», zei propagandaminister Goebbels aan zijn medewerkers in de Rijkskanselarij in de lente van 1945 toen het nazi-regime zich verschanste in de bunker, «over 100 jaar zal men een prachtige kleurenfilm maken over de verschrikkelijke dagen die wij op dit ogenblik doormaken. Wilt u in die film niet een rol spelen?».

«Ik heb het moeilijk om mezelf te vergeven». En «Jeugd vormt geen excuus, je kan dingen vernemen». Deze uitspraken van Traudl Junge, Hitlers secretaresse met de reebruine ogen die als toeschouwer in de film/bunker fungeert, openen en sluiten DER UNTERGANG.

2046 heeft wat weg van een speelhal. Een reusachtig labyrint waarin mensen aan het dromen slaan. Een fake universum met reflecterende neonlinten en inbeukende tunes als licht- en klankdecor. Een wereld van schijnlogica, fantasieën en een irreële notie van tijd. Van de grillige weg van het lot. Van winnaars maar vooral van verliezers. Van dromen en kansen die worden gemist.

Toegeperste kijkers na de jetlag? Fonkelende pretlichtjes van een uitgerust en tevreden filmer? In de ogen van de man met onafscheidelijke zonneblinden zullen we het niet nalezen. Toch toont een goedlachse Wong Kar-wai zich voldoende wakker om rond een stuk of wat vragen heen te dribbelen. En reikt hij liever bedachtzaam en cryptisch sleutels tot het ontwrichtende huzarenstukje 2046 aan.

Op een bizarre wijze mixen de films van Wong Kar-wai traditie en modernisme, retro-nostalgische en trendy-eigentijdse tinten, oosterse en westerse invloeden. Net zoals de Nouvelle Vague-auteurs is hij gefascineerd door en flirt hij met Hollywood-genres, -mythes en -clichés om die karaktertrekjes dan door de mangel te halen. Maar bovenal kneedt de avant-gardistische filmer verwijzingen, citaten en kruisbestuivingen tot een virtuoze eigen stijl.

Na een excellente documentaire-carrière beet festival­veteraan Kore-eda Hiro­kazu zich vanaf 1995 even bevlogen in fictiefilms vast. Poëzie en mysterie zijn inhe­rent aan de aparte en fasci­neren­de werelden uit ’Maborosi’, ’After Life’ en ’Distan­ce’, waarin de Japanner steevast zijn obsessie voor leven en dood van stal haalt. Zijn vierde auteursafdruk, NOBODY KNOWS, is niet minder dan een opus magnum: groothar­tig, rijk en matuur.

«You can’t beat the river» murmelde Burt Reynolds in Boormans meesterstukje uit 1972, ’Deliverance’, waarin door de ademstokkende survivalavonturen heen vooral de bezinning schemerde van wat de menselijke identiteit inhoudt. De jonge Amerikaan Jacob Estes rangschikt zich met zijn hersenspoelende indie-debuut onherroepelijk naast zijn voorbeeld; in het existentiële psychodrama MEAN CREEK moeten tieners eveneens buigen voor de superioriteit van de natuur.

Nostalgie, herinneringen en schimmen uit het verleden heersen in BU SAN (GOODBYE, DRAGON INN) van het Taiwanese genie Tsai Ming-liang, waarin hij de laatste voorstelling in een gehavende wijkcinema evoceert. Met de blik van een meesterschilder capteert hij een brokstuk weemoed die tegelijk hulde brengt aan een tijdvak gedomineerd door waarachtige filmkunst als aan de oude zaaltjes die gestaag overal worden gesloopt of gesloten.

Twee vrienden vertrekken in 1952 op een aftandse Norton 500-moto vanuit Buenos Aires op avontuur doorheen Latijns-Amerika. Ernesto Guevara is een 23-jarige student geneeskunde en Alberto Granado een 29-jarige biochemicus. Ernesto wil als vrijwilliger werken in een leprakolonie in de Peruviaanse Amazone, Alber­to wil zijn dertigste verjaardag in Venezuela vieren.

Het authen­tieke fresco van de Braziliaanse filmer Walter Salles zoomt níet in op de mythische proporties van de legen­darische guerril­lero of de roman­tische pos­terboy ’Ché’, wel op de avontuurlijke 12425 km lange tocht (Buenos Aires-Cara­cas) die voor­afgaat aan de ge­boorte van Ernesto Ché Guevara de la Serna.

Satire is het dodelijkste verleidingswapen. Zowel Michael Moore (gewild) als George W. Bush (ongewild) krijgen in FAH­REN­HEIT 9/11 én la­chers én zuurprui­men herhaaldelijk op de hand. Moore, patriottistische yankee en enfant terrible die
scher­pzin­nig krasse verhalen uit ieders neus peutert. In zijn pole­mi­sch document dringt hij tot op het bot van een «surre­ële» wereld: de Bush-admini­stra­tie, diens fami­lieconnec­ties en ’s lands crimi­nele buiten­landpoli­tiek.

De staande ovatie waarop Bowling for Columbine 2 jaar geleden werd onthaald trekt lijkbleek weg bij het uitzinnige ap­plaus van pers en publiek na Moore’s hot potato FAHRENHEIT 9/11 in Cannes.