“Een gewoon leven wil ik. Jullie hebben een land, een vrije wil, een nationale voetbalploeg!” Getekend Gazaman. Amper 73 km scheidt Jeruzalem van de Palestijnse Gazastrook en toch is het een heel andere wereld.

 Na een zelfmoordaanslag in een café waar een meisje even oud als zij die ging trouwen omkomt samen met haar vader, pent de Frans-Joodse Tal een briefje waarin ze vraagt naar het waarom van dergelijke kamikazedaad. Het meisje van 17 wil begrijpen waarom iemand voor een bijzonder gewelddadige dood kiest en anderen mee de dood in sleurt. Ze rolt het briefje in een lege whiskyfles die niet ver van Gaza in zee wordt gekeild door haar oudere broer, soldaat in het Israëlische bezettingsleger. Even later wordt de fles op het strand opgeraapt door een groepje vrienden. Ze doen wat lacherig over het briefje. Een van hen, Naïm, neemt de vraag wel au sérieux. Hij zoekt met Tal contact al is communiceren lang niet zo vanzelfsprekend, ondanks de minieme afstand en de grote meningsverschillen.

 Gebaseerd op het gelijknamige boek “Une bouteille dans la mer de Gaza” van journaliste Valérie Zenatti kan je moeilijk om de flinke dosis Romeo & Julia-romantiek heen. Beide acteurs spelen een spel (van wederzijds be- en afdreigen) dat ze in feite niet willen spelen. Ze acteren alsof ze een loodzware last meedragen. Het knagend geweten van een heel volk allicht? De twee kanten van de medaille huizen in dat ene veelzeggende zinnetje: “Liefde doet deugd en doet tegelijk pijn!”

 En al stuurt hierbij Binisti zijn verhaal wat te veel uit richting, een eigentijdse variante van Romeo en Julia, van Gazaman en Miss Peace (Miss Vredesduif, zeg maar)toch krijgt uiteindelijk de achterliggende gedachte van hoop stilaan de overhand. Want “wanhoop is de duivel” zoals iemand beweert. Deze generatie is het wederzijds geweld kotsbeu, neemt duidelijk afstand van alle generaties voorheen. En zijn die niet de politiek van morgen? Of overmorgen?