Het op ware feiten gebaseerde verhaal van hoe Mario Verstraete, getroffen door multiple sclerose, strijd voert voor het recht op euthanasie is een film geworden over vriendschap en dood. Al heeft filmer Nic Ben X Balthazar vooral over het leven wat te vertellen. De film begint met een herkenbare scène over vriendschap: vier vrienden die samen tegen kernwapens vechten.

Balthazar brengt het in beeld alsof het een ultieme herinnering is: nostalgische kleuren, strak gemonteerd. Het leven is niet te vatten, zo lijkt Balthazar te zeggen door de snelheid waarmee hij Mario vervolgens laat trouwen, vader worden en scheiden. Alles vervliegt wanneer we de dood in de ogen kijken. En ook daar staat hij maar kort bij stil. TOT ALTIJD is meer een buddymovie dan een sociologisch drama, meer een roadmovie dan een politiek pamflet.

Dat Balthazar een filmfan is, dat merk je. Soms is zijn vakmanschap als regisseur iets te nadrukkelijk present. De scènes zijn af, met het goede muziekje op de juiste plaats, zonder dat hij de toeschouwer nog wat ruimte laat voor interpretatie of empathie. Balthazar is op z’n best als scenarioschrijver. Met dat onderwerp is evenwel de kans reëel dat het al snel te melodramatisch gaat aanvoelen. En dat is de film zeker. Tegelijk is dat de kracht van de film; hij omarmt het melodrama, gaat op zoek naar menselijke situaties die door een niet zo alledaags onderwerp op de proef worden gesteld.

Ook de dialogen weet hij meesterlijk onder controle te houden. Zo is het echt wonderlijk dat geen enkele scène op een droevige noot eindigt; pathetiek wordt telkens de kop ingedrukt. Balthazar weet de Vlaamse relativerende volksaard te vatten dankzij net die ene schalkse opmerking die alles draaglijk maakt, zonder ook maar even cynisch of sarcastisch te zijn. Meesterlijk. Geschreven met een alledaagse naturel en gewoon eerlijk van toon voel je hoe deze mensen met elkaar omgaan. Wanneer Speck op het einde voor zijn vriend een speech afsteekt, hoop je dat het ook echt zo is gebeurd.

Balthazar voert geen debat, het gaat hem niet om pro’s en contra’s. De wet is gestemd. Je zou kunnen zeggen dat de strijd gestreden is. Maar dat het niet makkelijk is en dat ook nooit zal zijn, dat maakt het leven net zo melodramatisch. En als de film al eens uit de bocht dreigt te gaan, zijn er nog de klasseacteurs die alles in goede banen leiden.