Een anti-erotisch sprookje over een zwijgzaam seksueel object. Gedrenkt in een mysterieuze Eyes Wide Shut-sfeer en alluderend op de ideeën van Georges Bataille over seks en dood.Zo zou je het in Cannes verdeeld onthaalde SLEEPING BEAUTY, de door Jane Campion geproduceerde debuutfilm van de Australische romanschrijfster Julia Leigh ('The Hunter', 'Disquiet'), kunnen omschrijven.

Centraal staat een emotioneel afstandelijke en met een existentiële malaise worstelende jonge vrouw die haar slapend lichaam verkoopt aan seksueel geobsedeerde oude mannen. Lucy is een psychologisch getroebleerde studente zonder veel zelfrespect die gerekruteerd wordt door Carla, de bazin van een 'Silver service waitresses' agentschap. Na peptalk zoals “je vagina zal je tempel zijn” volgt promotie voor een job in de 'Sleeping Beauty'-kamer van een diep in de bossen verborgen donker kasteel.

“Je zal gaan slapen en wakker worden,” klinkt het, “het zal lijken of die uren niet bestaan hebben”. Meer nog: “Je zal het gevoel krijgen helemaal hersteld te zijn”. Lucy ondergaat lang het ritueel van vernedering en misbruik maar wil uiteindelijk toch wel weten wat er gebeurt wanneer ze door pillen verdoofd in slaap valt terwijl vreemde mannen de nacht bij haar doorbrengen.

Het probleem is dat haar lot ons wat onverschillig laat. Lucy is een archetypische sprookjesprinses (blond en mysterieus) die geen (voor)geschiedenis heeft en slechts opvalt door een eenzaam en leeg bestaan. Een leven zonder vrienden en emoties. Maar ze is vooral ook een symbolisch personage; een onbewust, slaapwandelend meisje zonder seksueel (en zelf-)bewustzijn dat gebruikt wordt in een verhaal met thema's zoals ontmenselijking, onderdrukking, onderwerping en seksueel ontwaken.

De koele, minimale stijl van Leigh houdt de kijker op afstand, opgesloten in een voyeuristische positie. Dat voyeurisme wordt in de verf gezet door het inlassen van beelden opgenomen door bewakingscamera's. Het provocatief statement van de cineaste wordt echter ontkracht door het feit dat het thema ook de stijl van de film is. Waardoor het allemaal wat hol en hypocriet wordt. We staren naar een naakt en quasi levenloos lichaam zonder dat onze blik problematisch wordt. Daarvoor is SLEEPING BEAUTY een te gecontroleerde, gevoel- en zielloze, diep anti-erotische film.