Wanneer drugsbaron Pablo Escobar in december 1993 iets te lang met zijn zoon telefoneert, kan de politie hem traceren én neerknallen. Ruim 15 jaar later keert die zoon naar Colombia terug om zich voor de camera van documentairemaker Nicolas Entel te verontschuldigen bij familieleden van zijn vaders slachtoffers.

“Ik wou voor mijn land iets positiefs doen,” zegt Sebastian, “ik wou aangeven hoe fout het is om bij drugshandel betrokken te zijn”. Onbewust toont hij aan dat familieleden van 'zondaars' ook slachtoffers zijn, al doet dat niets af van het leed van de kinderen van de vermoorde politici die hij ontmoet. Aan hun, eerst twijfelende maar uiteindelijk opgeluchte, reactie zie je dat deze schuldbekentenis toch zinvol is, ook al komt ze niet van de dader.

“Colombia is een land waar de geweldcycli over generaties lopen,” stelt Entel, “wanneer je mij iets doet, zullen mijn familieleden die van jou zoeken. Het statement van de film is 'het stopt hier, we erven de haat van onze ouders niet'”.