HET WORDT TIJD dat iemand good old Denzel Washington nog eens uit zijn routine haalt. De voorbije vijf jaar is hij vooral opgedoken in actiethrillers van Tony Scott, waarin hij zijn charisma voor zich kon laten spreken. SAFE HOUSE mag dan wel geregisseerd zijn door Daniel Espinosa, maar hoort duidelijk in dezelfde categorie thuis: een flitsend gedraaide actiefilm met Washington als ex-CIA agent die voor eigen rekening is gaan werken als marchant in staatsgeheimen. Wanneer hij wordt gepakt, is Ryan Reynolds het groentje dat hem in het gareel moet houden, terwijl ze achtervolgd worden door een bende geassorteerd, tot aan de tanden gewapend tuig.

Niet veel nieuws onder de zon. In de trailer kondigde SAFE HOUSE zich aan als een kat- en muisspel tussen de manipulatieve verrader en de onervaren held, maar die illusie wordt al snel aan diggelen geslagen. De achtervolgingen, vuurgevechten en explosies volgen elkaar in sneltempo op, sporadisch onderbroken voor een summiere dialoogscène waarin de schrijver met merkbare tegenzin de plot naar zijn voorspelbare conclusie toe helpt.

Elk moment van SAFE HOUSE zonder actie heeft de air van een klus die nu eenmaal moet worden opgeknapt. We krijgen CIA-bonzen die dingen zeggen zoals: “Ik wil alles weten over Tobin Frost”, waarna een ondergeschikte behulpzaam de volledige achtergrond van Washingtons personage afraffelt. Niet de meest elegante manier om het publiek informatie mee te geven. In het begin wordt getoond dat Reynolds een vriendin heeft, maar die krijgt daarna niets meer te doen. Haar enige functie is om ‘de vriendin’ te zijn, die onze held motiveert om veilig door zijn avontuur te raken.

Wanneer het tijd is om Washington en Reynolds wat uit te diepen, worden de twee acteurs tegenover elkaar gezet en mogen ze elkaar hun demonen opbiechten. Waarna de actie verder gaat. Je kan evenwel niet ontkennen dat SAFE HOUSE zijn doelpubliek geeft wat het wil; ondanks het gebruik van shaky cam blijft de actie relatief overzichtelijk, Washington laat zijn charisma overuren draaien en zelfs Reynolds presteert behoorlijk. Op technisch vlak is de prent niet slecht gemaakt; het is een professionele productie. Maar dan wel eentje dat we al duizend keer eerder hebben geconsumeerd. Het wordt tijd dat Washington zichzelf heruitvindt én/of zijn publiek nog eens uitdaagt.