In 2009 werd op de BBC de prestigieuze documentairereeks Life vertoond; in tien afleveringen van een uur lang werd een high definition blik geworpen op het leven van tal van dier- en plantensoorten. Wat doen levensvormen om te overleven? Hoe verhouden ze zich tot elkaar? Waarin zijn ze verschillend en waarin gelijkaardig? Life werd een wereldwijd succes, voornamelijk dankzij de vaak adembenemende HD-fotografie.

ONE LIFE is een anderhalf uur durende compilatie van beelden uit de reeks, waarin de focus van de serie noodzakelijkerwijs werd vernauwd tot slechts een handvol diersoorten en de manieren waarop al die uiteenlopende creaturen toch universele kenmerken hebben. In principe kan je stellen dat fans van de tv-serie niet veel nieuws in ONE LIFE zullen ontdekken, hoewel… Het meest minuscule detail van soms zelden geziene diersoorten wordt haarscherp weergegeven, wat van ONE LIFE op zuiver visueel niveau een opmerkelijke belevenis maakt.

Laat je de uiterlijke pracht en praal even terzijde, dan hangt alles natuurlijk af van de mate waarin je door dit soort natuurdocumentaire gefascineerd kunt blijven. De makers mikken op een filmische structuur, door consequent te beginnen bij de geboorte van de dieren en te eindigen bij de voortplanting (one life is op het punt gekomen om te zorgen voor the next life), en hier en daar krijgen we zelfs segmenten die zo gemonteerd zijn om de sfeer van een thriller of een actiefilm te benaderen, met de walvissensequentie tegen het einde van de film als mooi voorbeeld.

Maar goed, het blijft een film zonder traditionele narratieve drive, dat zit in de aard van het euh… beestje. Daniel Craig staat garant voor een degelijke voice-over, die het had kunnen stellen zonder de melige verwijzingen naar “ongelooflijke reizen” en “de magie van de natuur”. ONE LIFE is mooi genoeg om zichzelf te verkopen, de makers hoeven hetzelfde niet nog eens in de tekst te doen. En dàt hij mooi is, dat mag verdorie gezegd worden. En hoe.