Gerechtigheid, isolement en eer. Met zijn tweede film schuwt de Israëlische regisseur Renen Schorr (Late Summer Blues) de grote thema's niet. Het op waargebeurde feiten gebaseerde THE LONERS ('HaBodedim') duwt ons meteen in een donkere, claustrofobe en gewelddadige omgeving wanneer Russisch sprekende Israëlische soldaten in de gevangenis belanden ergens in het noorden van Israël anno 1997. Ze worden er al snel geschoffeerd, behandeld als uitschot.

Slechts mondjesmaat wordt duidelijk dat ze van iets ernstigs worden beschuldigd (het verkopen van militaire wapens die bij een Palestijnse aanslag zijn gebruikt) en het is heel lang wachten tot we weten waarom ze onschuldig zijn (de wapens zijn domweg gestolen tijdens een bezoekje aan prostituees). Hoe het fout kon lopen interesseert Schorr niet echt. Wat de cineast wèl boeit is de eenzaamheid van deze idealistische loners die met toekomstdromen maar zonder familie leven in een land dat ze niet kennen. Het avontuurlijke maar onvolwassen duo is door de beschuldiging in zijn eer gekrenkt en ijvert voor een militaire rechtszaak. Wanneer men hen naar de burgerrechtbank wil doorverwijzen, overmeestert de agressieve Glory een bewaker om daarna samen met de nerveuze Sasha de gevangenis te runnen. Deze muiterij leidt tot stevige onderhandelingen en een harde confrontatie met de ordediensten.

THE LONERS haalt nooit het niveau van 'beleg'-films zoals Rio Bravo en Assault on Preccinct 13 maar zoals bij Hawks en Carpenter wordt het karakter van de hoofdpersonages wel duidelijk wanneer ze 'onder druk' staan. De gevangenis staat ook symbool voor een Israëlische samenleving die angst heeft voor haar eigen multiculturele karakter en die door een permanent oorlogsgevoel verkrampt aankijkt tegen concepten zoals democratie, mensenrechten en rechtvaardigheid. Meer nog, de onverschilligheid is zo groot dat slechts geweld problemen lijkt te kunnen oplossen. Maar dat geweld blijkt contraproductief; de ene straf wordt alleen maar door de andere vervangen.

THE LONERS is een sober geregisseerd realistisch drama dat op geen enkel moment de sentimentele kaart trekt. Ondanks een puike karakterschets ontbreekt het de personages aan evolutie, terwijl ook het verhaal nogal abrupt eindigt. Waardoor we toch wat op onze honger blijven.