Heeft Stallones The Expendables dan toch een gevoelige snaar geraakt? Jason Statham was er nog niet bij in de jaren 80, maar nadat Sly hem vorig jaar in zijn hommage aan de actiefilms uit die periode een ereplaats gaf, mag de Britse adrenalinebom nu de hoofdrol spelen in KILLER ELITE, een nieuwe oldschool actiefilm.

Waar anders dan in het universum van Chuck Norris, Arnold Schwarzenegger of Dolph Lundgren zweert een doorgewinterde huurling zijn gewelddadige leven af nadat er bij een bloedige opdracht toevallig een kind betrokken geraakt? Na dat debacle gaat Statham de romantische toer op door een hutje op de heide te bouwen waar tot zijn groot jolijt al gauw zijn droomamazone op haar paard langskomt.

Tot hij weer in zijn vertrouwde machowereld wordt binnengetrokken wanneer aloude partner-in-crime Robert De Niro gegijzeld blijkt door een Arabische sjeik. In ruil voor een schier onmogelijke eliminatieopdracht mag Statham zijn maatje opnieuw mee naar huis nemen. Based on true events leren de openingscredits ons, wat zoveel betekent als gebaseerd op een boek uit 1991 waarvan de waarheidsgetrouwheid toen al met gefronste wenkbrauwen werd onthaald. Wat zou er waar gebeurd zijn? Dat de held vastgebonden aan een stoel zijn belagers tot moes slaat? Of dat de ogen van een kind tussen brandende autowrakken hem het geweld laten afzweren?

Tijdens enkele zeldzaam lucide momenten krijgt het geweld het verstikkende gewicht van een misantrope uitputtingsslag die ons de waanzin van deze mensen hun leven doet voelen, maar het grootste deel van de tijd zwelgt de film in zelfgenoegzame platvloersheid zonder noemenswaardige impact. De gesproken tekst bestaat uitsluitend uit oneliners die Sly ongetwijfeld groen doen uitslaan van jaloezie omdat hij ze zelf nooit heeft uitgesproken, genre: “You think you’re done with killing, but maybe killing is not done with you”, of “Killing is easy, living with it is the hard part”.