Het begin van de Finse prent THE HOUSE OF BRANCHING LOVE zet meteen de toon. Een echtpaar verbrandt de foto’s van hun huwelijksgeluk in een kampvuur aan de rand van een meer. In de stad valt een vrouw achteloos uit een raam. Dat alles tegen de achtergrond van zwelgende tangomuziek. De film verloopt volgens het principe van de entropie.

De initiële situatie is glashelder, maar in het vervolg nemen de verwikkelingen en complicaties almaar toe en bij de finale ontploft de boel zowat. Relatietherapeut Juhani en businesstrainer Tuula houden hun relatie voor bekeken, maar blijven voorlopig in hetzelfde huis wonen. Dat blijkt niet meteen een goed idee. Hun wederzijdse pogingen om elkaar te schofferen monden uit in een romantische stoelendans waarin het einde zoek is.

Regisseur Mika Kaurismäki heeft een goed gevoel voor het tragikomische en het absurde. Met personages die zich huilend op een goedgevulde ijskast storten, in het midden van de nacht een vliegtuigtaxi bellen of zich vol libido aan Shakespeare vergrijpen, zit je dan wel goed natuurlijk. De muziek laveert tussen warme bossanova en snoeiharde rockgitaren. Voeg daar nog de fraaie fotografie aan toe in het fotogenieke Finse schemerlicht en een galerij raak geportretteerde typetjes...

THE HOUSE OF BRANCHING LOVE zit goed in elkaar en laat zich lekker wegkijken. Maar grote cinema is het lang niet. Daarvoor is de plotafwikkeling te mechanisch en voorspelbaar en het geheel te weinig origineel. De film raakte wel een Finse snaar, want twee jaar terug was hij in eigen land een kaskraker. Mika Kaurismäki, broer van de bekendere Aki, is vooral bekend als de maker van documentaires over de muzikale en andere rijkdom van zijn nieuwe vaderland Brazilië (Brasileirinho: The Sound of Rio, Welcome to São Paulo, Moro no Brasil). Voor zijn laatste fictiefilm die bij ons werd uitgebracht moeten we teruggaan naar het weinig geslaagde Helsinki-Napoli (1987), ook al een prent met een ensemblecast.