Ondanks Martin Scorsese's liefde voor muziek en respect voor muzikanten werd deze documentaire over het meest spirituele lid van de Fab Four geen hagiografie. Getuigen belichten ook de negatieve kanten van Harrisons persoonlijkheid en door subtiel op zijn drug- en drankproblemen te wijzen duidt de cineast ook de rusteloosheid die zijn creatief werk beïnvloedde.

Fragmenten uit televisie-interviews geven aan hoe bloedernstig Harrison de door Ringo Starr als “journey inward” omschreven spirituele fase van The Beatles nam. “Door geld te bezitten ontdekten we dat geld het antwoord niet is,” vertelt Harrison. “Mensen zeggen dat ik de Beatle ben die het meest veranderde,” klinkt het nog, “maar daar draait het in het leven nu eenmaal om”.

Deze transformatie, en de angst voor de dood die de rode draad door Harrisons leven vormde, leidt tot een slot waarin wordt benadrukt hoe de muzikant zijn lichaam en de materiële wereld vrolijk verliet.