In 1983 werd biermagnaat Alfred Heineken met zijn chauffeur Ab Doderer ontvoerd en drie weken lang in een loods vastgehouden. Hun verhaal is nu verfilmd, en dat heeft in Nederland voor ophef gezorgd, al was het alleen maar omdat een van de ontvoerders een rechtszaak heeft aangespannen om de film tegen te houden; zijn personage wordt er volgens hem als een sadistische psychopaat in afgebeeld.

Beurtelings krijgen we in DE HEINEKEN ONTVOERING een kijkje in de levens van Heineken en van de ontvoerders, vooral van Rem, wiens vader bij Heineken ontslagen werd om zijn alcoholisme, wat dan weer het gevolg zou zijn van de ongeschreven wet dat vertegenwoordigers moeten meedrinken wanneer ze cafés bezoeken.

Rutger Hauer is zeer overtuigend als de arrogante Heineken, die met geld alles denkt te kunnen oplossen en die tijdens zijn gevangenschap moeizaam probeert zijn geestelijke gezondheid te bewaren. Als we hem dan toch niet altijd helemaal geloven, vooral bij zijn al te makkelijke terugkeer naar ‘het rechte pad’ na zijn ontvoering, lijkt ons dat veeleer aan een wat krakkemikkig scenario te liggen. Want wat gebeurt er met Doderer? Hoe ervaart hij zijn tijd in eenzame opsluiting?

De kijker mag van hem slechts een paar shots zien via een bewakingscamera want na de bevrijding verdwijnt de man totaal in het niets. Ook de ontwikkeling van Rem, die in heel korte tijd verandert van verongelijkte tiener tot een sadist, lijkt niet helemaal logisch. En hoe weet de politie zo snel al wie ze in de gaten moeten houden? Een gemiste kans.