Via een uitvergroot metaforisch spektakel dat draait rond een wrede clown, een mooie acrobate en een trieste clown worden historische gebeurtenissen en een tijdgeest (“het was een circus” vertelt de cineast) geëvoceerd. Dàt was voor Alex de la Iglesia (El dia de la bestia) de uitdaging.

“Ik ben opgelucht dat het een soort exorcisme is geworden. In het jaar 1973, toen de Spaanse premier door de ETA werd vermoord, was ik acht jaar. Ik herinner me dat alles een nachtmerrie was, een chaos die ik vruchteloos trachtte te begrijpen. Dat bleek onmogelijk omdat de reacties van de mensen zo verschillend waren.

De helft van de bevolking was van streek en angstig en de andere helft vierde de aanslag met champagne. Dat maakte het moeilijk om te bepalen wat goed en slecht, moreel en amoreel is”. Met zijn mix van ernst (er wordt gepeild naar de roots van het Franco-regime), groteske humor en barokke gewelddadigheid heeft deze onevenwichtige ballade alles om tot een cultfilm uit te groeien.