Binnen de filmrealiteit van ARTHUR CHRISTMAS houdt de kerstman er op de Noordpool een hoogtechnologisch hoofdkwartier op na van waaruit alle kinderen ter wereld met kerstgeschenken worden bevoorraad. Een meer doeltreffende operatie dan de riskante schoorsteenafdalingen die de vorige generaties kerstmannen elk jaar ondernamen. Alles lijkt gesmeerd te lopen.

De kerstman delegeert, zijn twee zonen assisteren én zijn gepensioneerde vader ventileert op tijd en stond wijze raad. Een echt familibedrijf, quoi. Maar dan loopt het mis. Door een onvoorzichtigheidje werd er dit jaar bij de pakjesdistributie één meisje over het hoofd gezien. Arthur, de jongste telg van de kerstman, besluit met zijn grootvader de fout recht te zetten door opnieuw op de ouderwetse manier uit te rukken, d.w.z. met behulp van een door rendieren voortgetrokken vliegende arrenslee en een vleugje nostalgische magie.

ARTHUR CHRISTMAS is de eerste animatiefilm van de Britse Aardman Studio (Wallace & Gromit, Chicken Run) sinds Flushed Away (2006). Opnieuw werd voor computertechnieken geopteerd. De tijd dat Aardman uitsluitend met stop-motion en plasticine experimenteerde lijkt hiermee voorgoed afgesloten. Debuterend regisseur Sarah Smith en Brüno-scenarist Peter Baynham doorspekken de film met woordgrapjes, visuele slapstick en dat typische kerst-familiegevoel zonder in overdreven meligheid te vervallen.

Toch mist de productie enige originaliteit en charme om er een kerstklassieker van te maken. Enkele scènes en verwikkelingen lijken een beetje op een samensmelting van The Polar Express en Cloudy With A Chance of Meatballs en missen eigenheid. Desalniettemin een gezellige eindejaarsfilm.