De roots van de 'found footage' horror liggen in Ruggero Deodato's uit 1980 daterende Cannibal Holocaust maar het subgenre werd pas echt populair anno 1999 dankzij The Blair Witch Project. Die verrassingshit maakte de weg vrij voor Paranormal Activity, REC, Diary of the dead, Cloverfield, The Last Exorcism en Troll Hunter. Omdat het nieuwe er af is mixt APOLLO 18 een cocktail met samenzweringen, koude oorlogssfeer en monsters. De found footage is via internet gelekt materiaal van de laatste maanmissie Apollo 18.

Niet alleen de (militaire) opdracht van de NASA astronauten (raketopsporingsapparaten plaatsen op de maan) blijkt geheim maar ook de aanwezigheid van Russische kosmonauten verrast het drietal. De gruwel begint wanneer voetstappen leiden naar het Russische ruimtetuig én het lijk van een kosmonaut. Het  monster blijkt een maansteen-met-benen die slachtoffers infecteert en gek maakt. Omdat een en ander verborgen moet blijven worden de astronauten aan hun lot overgelaten.

Een ruimtebotsing zorgt voor het klassieke fatale slot. Regisseur Gonzalo Lopez-Gallego ontwikkelt overtuigend beeldmateriaal maar zijn karakterschets is helaas minimaal terwijl er weinig dreiging van de monsters uitgaat en de kritische terugblik afstandelijk blijft. Het geloof in het waarheidsgehalte van 'het (gevonden) beeld' is ook té onwrikbaar. APOLLO 18 is geen Capricorn One (1978), waar Peter Hyams toont dat valse beelden misleiden door een illusie te creëren. Een meer verontrustende manier om een droom in een nachtmerrie te veranderen.