ARCHIEF G GIMME SHELTER [ 26.02.2010 ]

door Ivo De Kock Julie Decabooter

Regie: David & Albert Maysles, Charlotte Zwerin
Met: The Rolling Stones
Productie: USA, 1970, 89’
Distributie: Warner
Bespreking: F&TV nr. 176 & FM nr. 603

FILM: ***

Legendarische Rolling Stones-documentaire

“Je kon direct zien dat ze de grootste rock ’n’ roll-band ter wereld zijn,” zegt Albert Maysles, “daarvoor hoefde je geen muziekfreak te zijn”. Samen met Charlotte Zwerin en zijn broer David volgde hij in 1969 The Rolling Stones tijdens hun dramatisch eindigende Amerikaanse tour. Resultaat was de baanbrekende documentaire GIMME SHELTER.

“Ik ben heel trots op deze film,” benadrukt Albert Maysles (°1926) op de commentaartrack van deze puik gerestaureerde muzikale documentaire, “wij zagen het altijd als veel meer dan een gewone concertfilm - dat werd het ook. Het maken ervan was een geweldig moment in mijn leven en in dat van mijn broer David. We deden ook de productie. We werkten echt samen als een broeder-team; we schoten erg goed met elkaar op”. De in Brookline, Massachusets geboren broers studeerden beiden psychologie en brachten enige tijd door in het leger vooraleer ze in 1957 samen documentaires begonnen te maken in de ‘cinéma vérité’-stroming (zelf verkozen ze ‘direct cinema’). Hun meest succesvolle films waren Salesman (over deur-aan-deur bijbelverkopers), het Oscargenomineerde Christo’s Valley Curtain, het omstreden Grey Gardens (over de excentrieke levensstijl van een oude vrouw en haar dochter) en het al niet minder controversiële GIMME SHELTER. Vraag was bij deze laatste Stones-doc of het tonen van een reële moord - tijdens het beruchte gratis optreden op de Californische Altamont Speedway doodden de als veiligheidspersoneel ingehuurde Hell’s Angels een concertganger - nu exploitation was of niet. Belangrijker was dat de makers door het vastleggen van de ontvlambare mengeling van chaos, geweld en tegencultuur ook het einde van de Love Generation aankondigden.
“We wilden de kijkers engageren in een film die vèèl groter is dan een concertfilm,” stelt Albert Maysles, “dan heb je ook gewoon een veel betere prent”. De makers volgden ‘s wereld grootste rockband op een tien dagen durende trip van New York naar Californië tijdens hun tournee van 1969. Opzet was een zo realistisch mogelijk beeld te schetsen van de Stones. Hoezeer de sfeerbeelden de geest van de tijd uitademen wordt duidelijk voor wie deze documentaire 40 jaar later (her)ontdekt. Alles houdt verband met de werkwijze van de ‘direct cinema’-adepten. “In tegenstelling tot Woodstock portretteren we de tijdgeest op een heel andere manier; er zijn gèèn interviews in GIMME SHELTER,” stipt Maysles aan, “we lieten de bandleden wel stukjes van de rough footage zien, we filmden hun reacties, én we verspreidden deze over GIMME SHELTER. Zo krijg je een unieke reactie, zonder ze zelf aan het woord te laten. Je krijgt ook vele momenten van stilte; die behoren nu eenmaal tot de sterkste emoties in film - fictie of non-fictie. Op een of andere manier begeef je jou zo ín het hoofd van die persoon; dat is een geprivilegieerde positie”. (jdc/idk)

EXTRA’S: **

Commentaar, achter de schermen beelden, radio-opnamen.