FILM VAN DE WEEK 03/02/2010 :: THE PRINCESS AND THE FROG

Onze filmcritici scheiden het kaf van het koren en puren uit de wekelijkse über-aanbieding hun eigenwijze topdrie.

1 THE PRINCESS AND THE FROG

Het is voornamelijk de terugkeer naar ‘klassieke’ handgetekende 2D-animatie die ervoor zou moeten zorgen dat Disney’s 49ste animatiefilm opvalt tussen de visueel hoogvliegende concurrentie. De film speelt zich af in het swingende New Orleans van de jaren 20, waarin we de hardwerkende Afro-Amerikaanse jongedame Tiana volgen, die door hard labeur de droom van haar overleden vader waar probeert te maken. Het leven van Tiana en haar moeder Eudora staat in contrast met dat van de rijke familie La Bouff, waarvoor Eudora naaister is. De dochter van rijke zuiderling ‘Big Daddy’ La Bouff, Charlotte, lijkt in de wieg - en in de watten - gelegd om prinses te worden, en dat is dan ook het enige dat ze wil. Wanneer op een dag de goedlachse Prins Naveen uit Maldonia ten tonele verschijnt, begint het avontuur echt. Hebzucht en voodoo gooien roet in de plannen van Charlotte La Bouff, en zorgen ervoor dat Tiana en Naveen dichter bij elkaar komen - zij het dan als kikkers. Een ding staat vast, Tiana moet behoorlijk knokken om Disney’s eerste Afro-Amerikaanse prinses te worden.
De regie van de film werd toevertrouwd aan Ron Clements en John Musker, die niet bepaald aan hun proefstuk toe waren. Ze maakten samen reeds zes films voor Disney. Het is opmerkelijk dat Disney opnieuw kiest voor handgetekende 2D-animatie, omdat de studio in ’04 na het falen van Home On The Range besloten had niet meer in 2D te werken. De handgetekende animatie ziet er dan zeer gepolijst uit, maar wordt wel af en toe aangevuld door computergegenereerde beelden.
De muzikale nummers werden geschreven door Pixars huiscomponist Randy Newman, en laat ons eerlijk zijn, dat is altijd een verbetering. Het lijkt er trouwens op dat Disney niet alleen muzikaal geïnspireerd werd door Pixar, want ook in de dialogen en de komische timing hebben ze hun best gedaan om spitsvondig en droogkomisch uit de hoek te komen. Helaas volstaat een zachte streling van Pixar niet om van THE PRINCESS AND THE FROG een film te maken die, in tegenstelling tot veel van zijn concurrenten, ook een iets ouder publiek kan aanspreken. (va)

2 GAINSBOURG (VIE HÉROÏQUE)

“Mag ik je hand vasthouden?” vraagt een jongetje aan een meisje op het strand. En het meisje: “Nee, je bent veel te lelijk!” Een intro die zit. Die aartslelijke kop zal Serge Gainsbourg, de Frans-Joodse singer-songwriter, zijn hele leven achtervolgen. Regisseur, scenarist en animatiefilmer Joann Sfar bedacht als vorm voor deze lelijke kop waarmee hij in de film graag converseert een levensgrote, getekende, soort mierenkop: ‘La Gueule’. De kleine jood, een brutale vlegel, groeit tijdens de oorlogsjaren in bezet Parijs op tot de jonge schilder en dichter Lucien Ginsburg, later tot pianist in een cabaret onder de naam Gainsbourg, Gainsbarre. De onmiskenbare invloed van schrijver Boris Vian en het eigen muzikaal talent maken van Serge Gainsbourg een artiest met een hoog Peter Pan-gehalte: provocerend, origineel en dwars. Het leven mag dan knellen - hij levert dag in dag uit een stevig gevecht met zijn demonen -, voor de rest is het leven voor de kwajongen gebleven lelijkerd een immense speeltuin waarin het leuk ravotten is. Al luidt dat dan in een van zijn liedjes als: “De liefde verdwaalt in het leven. De zon is zeldzaam, het geluk ook”. Van vrij vroeg volgt GAINSBOURG le séducteur, de vrouwenversierder op de voet. Achtereenvolgens paraderen Juliette Gréco, Brigitte Bardot (een opmerkelijk sensuele Laetitia Casta), France Gall en Jane Birkin voorbij... Sfar geeft aan elke doortocht een mooie creatieve episode mee met even gerenommeerde als spitsvondige liedjes. Als apotheose mogen we nog eens genieten van het gedoe rond zijn reggaeversie van La Marseillaise... Gainsbourg maakte van zijn leven een legende, van zijn persoonlijkheid een mythe. Dankzij Joann Sfar heeft hij nu ook een standbeeld. En mocht Serge incarneren in een hondje dan... (fs)

3 THE BOOK OF ELI

Het idee dat Denzel Washington de laatste Bijbel moet beschermen tegen een zootje ongeregeld stemt niet meteen vrolijk, maar dat is buiten het talent van de regisserende broers Albert en Allen Hughes (Menace II Society, From Hell) gerekend. Hoe indrukwekkend de production design van THE BOOK OF ELI ook mag ogen, de rasvertellers laten het decorum nooit de bovenhand nemen op het verhaal - dat an sich niet meer om het lijf heeft dan het geraamte van een comic book. Nadat de mens zijn eigen beschaving vernietigde, hoorde Washington stemmen die hem geboden zijn Bijbel naar de oceaan te brengen. Vastberaden wandelt hij dagelijks zijn kilometers langs een weg, bezaaid met schroot en slechts gebruikt door plunderend crapuul, verkrachters en kannibalen. We bevinden ons midden in een Mad Max-territorium, met tot forten omgebouwde motoren en lawaaierige stadjes vol gespuis, waar het wreedste creatuur - Gary Oldman - de plak zwaait. Oldmans aanleg voor geperverteerde rollen heeft al tot menig karikatuur geleid, maar hier wendt hij zijn verdorven charisma effectief aan, terwijl Washington zich als tegenpool aan een religieus geïnspireerde Russell Gladiator Crowe-imitatie waagt. Het groepje buitengewoon talent slaagt erin zelfs de grootste ongeloofwaardigheden (wandelt Washington 30 jaar onafgebroken westwaarts dan zou hij ruim de halve aardbol hebben afgestapt) te doen vergeten en een knappe actiefilm af te leveren. Al blijft de voor Amerikanen zo evidente combinatie van religieuze naastenliefde en meedogenloos geweld zeer bedenkelijk. (mt)

PROTEGER ET SERVIR