FILMMAGIE ABONNEER ADIEU BLIK IN BLIK VOORUIT CONTACT COVERSTORY DIT = BELGISCH DOSSIER KUBRICK DVD FILM VAN DE WEEK GEWIKT OVER SURFTIPS
| ARCHIEF I IN THE ELECTRIC MIST [ 28.01.2010 ]
door Ivo De Kock Julie Decabooter
Regie: Bertrand Tavernier
Met: Tommy Lee Jones, John Goodman, Mary Steenburgen, Peter Sarsgaard
Productie: F-USA, 2009, 112’
Distributie: Video/FilmExpress
Bespreking: FM 594, 595 & 602
FILM: ****
“We leven in een dictatuur van het heden”
“Het kan me geen bal schelen” antwoordt Bertrand Tavernier op de vraag hoe ontgoocheld hij is dat de Amerikaanse coproducent van IN THE ELECTRIC MIST een eigen versie uitbracht, “ik wou eerst en vooral de film maken die ik gemaakt heb. Daar ben ik tevreden over. Ik lig niet wakker van zijn beslissing”. De op dvd uitgegeven director’s cut van zijn verfilming van James Lee Burke’s diepneurotisch misdaadverhaal is een fijn staaltje van magisch-realistische cinema met morele diepgang.
“Ik maakte alleen maar films die ik wilde en ik mocht ze ook volledig zelf maken,” zegt Bertrand Tavernier (°1941), “ik was mijn hele carrière meester van mijn lot en dus verantwoordelijk voor mijn successen én mislukkingen. Daarom ben ik een gelukkig man en wil ik al aan een nieuwe film beginnen (de Madame de Lafayette-adaptatie La princesse de Montpensier, nvdr), ondanks de moeilijkheden met IN THE ELECTRIC MIST (FM 594)”. Over die problemen lieten we de regisseur van Le juge et l’assassin, La vie et rien d’autre en Ça commence aujourd’hui al aan het woord (FM 595) terwijl ze ook in zijn draaidagboek ‘Pas à pas dans la brume électrique’ (Flammarion) aan bod komen. Wie de Amerikaanse dvd-versie vergelijkt met Taverniers director’s cut merkt dat het conflict draait rond verschillende opvattingen over cinema. In de eerste staat het vertelritme centraal, in de tweede de emotionele sfeer. Zo kiest producent Michael Fitzgerald voor een openingsscène die de hoofdfiguur duidt (in medium shot) terwijl Tavernier opteert voor een contemplatieve introductie (met travelling). Hij wil de emotionele pijn die spreekt uit de melancholische vertelstem versterken via tijdsprongen waardoor via het geheugen heden en verleden fusioneren. “Hun gedrag, levenswijze en taal verwijzen naar een verleden,” schrijft Tavernier over Burke’s personages, “een verleden dat nog leeft, dat hun bestaan bepaalt”. Het verhaal is voor hem meer dan een plot. (idk)
EXTRA’S: 0
|