FILM VAN DE WEEK 31/05/2006 :: THUMBSUCKER

Onze filmcritici scheiden het kaf van het koren en puren uit de wekelijkse über-aanbieding hun eigenwijze topdrie.

1 THUMBSUCKER

Er worden teveel tienerkomedies gemaakt. En al te vaak zijn ze van inferieure kwaliteit. Wanneer het thema dan nog een 17-jarige blijkt te zijn die dwangmatig op zijn duim zuigt, lijken bepaalde grenzen van infantiliteit ver overschreden. Dat is echter buiten regisseur-scenarist Mike Mills gerekend. Hij legt een finesse en een scherpzinnigheid in zijn scenario (de bewerking van een roman van Walter Kirn) waardoor zijn film van meer menselijk inzicht getuigt dan veel zwaarwichtige psychodrama’s. Niet dat zijn debuut zwaar op de hands zou zijn. De voorspelbare seksuele problemen van de hardnekkige duimzuiger Justin (de gelauwerde nieuwkomer Lou Taylor Pucci) worden met een ironische tederheid aangebracht. (...) THUMBSUCKER is zeker geen grootse cinema, maar een welkom curiosum; een onafhankelijke, trefzekere komedie die iets zinnigs én positief te zeggen heeft over opgroeien en over de rol van ouders die zelf enkele essentiële stadia in volwassenwording schijnen te hebben gemist. (mt)

2 EARTH AND ASHES

Afghanistan. Onmiddellijk herken je het landschap uit Delbaran: een stoffige, okerkleurige lege vlakte, met louter stenen en zwerfkeien, zonder het minste sprietje groen en met een ijle lucht erboven. Het is daar dat een pas gearriveerde grootvader in gezelschap van Yassin, zijn vijfjarige kleinzoon, doelloos rondhangt. Talmend, zogezegd wachtend op de vrachtwagen die één keer per dag langskomt en hen naar de plaatselijke mijn zou brengen. (...) Deze eerste langspeelfilm van Atiq Rahimi, die al enkele docs op zijn naam heeft staan, is een adaptatie van zijn van 2000 daterende roman. De in Kabul geboren filmer kreeg intussen in Frankrijk politiek asiel. TERRE ET CENDRES werd gedraaid in een land in oorlog, tussen september en november 2003; de opnames in het noorden van Afghanistan, waar enkele krijgsheren nog erg actief waren, gingen met moeilijkheden en bedreigingen gepaard. TERRE ET CENDRES is een sobere fabel over nauwelijks te harden oorlogsleed, over ontworteling, ontreddering en (niettegenstaande alles) hoop op een toekomst. (fs)

3 THE PROMISE

Chen Kaige stond midden de jaren 80, samen met Zhang Yimou, aan de wieg van de zogenaamde Vijfde Generatie Chinese filmmakers. Zijn meesterwerk: Yellow Earth (1984). Als memorabele opvolgers noteren we: King of the Children (1987), Farewell My Concubine (1993) en Temptress Moon (1996). Sociale bewogenheid, gevoed door persoonlijke ervaringen, uit Chens debuutfilms is al lang voltooid verleden tijd. (...) Chen Kaige is nooit te beroerd geweest om zich op enkele zuivere genrevehikels toe te spitsen. Denken we maar aan Killing Me Softly (2002). THE PROMISE zit in de lijn van The Emperor and the Assassin (1999), een feodaal China waar tal van bendes en keizerrijken het licht in elkaars ogen niet gunnen en waar het oorlogsgeweld tevens plaats laat voor smachtende romantiek en Shakespeareaanse tragiek. De mise-en-scène en de kostuums heeft THE PROMISE mee. (...) THE PROMISE is een mythologisch sprookje en oogt als een opera: groots, weelderig, rijk gestoffeerd met tragiek. De bombast en de gezwollen score (bijna voortdurend aanwezig) neem je er hoofdschuddend bij. De originele speeltijd bedroeg 121 minuten. Voor de westerse markt werd THE PROMISE met negentien minuten ingekort. (pg)

FREEDOMLAND

De blanke Brenda Martin (Julianne Moore) loopt op een avond, met bloed besmeurd, de spoeddienst binnen. Ze beweert dat ze werd gecarjacked. Lorenzo Council (Samuel L. Jackson) is een lokale politieman die de zaak naar zich toe trekt. Brenda beschrijft de dader als een afro-Amerikaanse man en Lorenzo vreest voor rassenrellen in de verpauperde zwarte wijk, zeker wanneer blijkt dat Brenda’s zoontje op de achterbank van de auto zat en Brenda’s broer een heethoofd én een collega is... De set-up van FREEDOMLAND heeft alles in zich om de Amerikaanse multiculturele samenleving onder de loep te nemen. Geef het onderwerp aan Spike Lee en er komt gegarandeerd vuurwerk van. Regisseur Joe Roth (America’s Sweethearts, 2001) heeft echter andere ideeën. Hij en scenarist Richard Price kiezen voor een onsamenhangend en weinig terzake doend psychologisch drama over een ontredderde moeder en een politieman die haar probeert te helpen. (...) Het interessante thema en de talenten van Moore, Jackson en Falco verdienen beter. (ms)

SAUF LE RESPECT QUE JE VOUS DOIS

François Durrieux heeft een gezin, werk en vrienden. Als kaderlid is hij professioneel geslaagd. Moeilijkheden op het werk is hij altijd uit de weg gegaan; telkens heeft hij zich bij de eisen van zijn werkgever neergelegd en de psychologische druk aanvaard. Maar de dag dat Simon Lacaze, zijn collega en vriend, na te zijn ontslagen zelfmoord pleegt, geraakt hij van streek. (...) Van het voldragen speelfilmdebuut SAUF LE RESPECT QUE JE VOUS DOIS gaat de nodige dramaturgische kracht uit die tot interpreteren uitnodigt en tot nadenken stemt. De vertelwijze is elliptisch; verhaalselementen volgen elkaar sprongsgewijze op, de montage is sec. Treffend aangebrachte trekken onthullen geleidelijk aan de uitgediepte karakters en de werksfeer in het bedrijf, getekend door spanningen, moedeloosheid, angst voor ontslag en gebrek aan communicatie. De psychologische vorming en de ervaringen van de cineaste zijn daar niet vreemd aan. (...) Een ander pluspunt is de spelregie van Fabienne Godet. Zo zijn Olivier Gourmet en Dominique Blanc voortreffelijk in hun rol. (js)

VENTO DI TERRA

Voor Vincenzo Marra (°1972) maakt het niet zoveel verschil uit documentaires of speelfilms te maken. Zowel in de ene als de andere vorm zijn z’n Zuid-Italiaanse afkomst, een observerende aanpak en een sociale bekommernis aanwezig. (...) VENTO DI TERRA (te vertalen als Stofwind) is een speelfilm die zich hoofdzakelijk met beelden uitdrukt. De dialogen zijn schaars omdat er weinig te vertellen valt in het Napolitaanse gezin dat in onzekerheid leeft, zowel qua woonst als inkomen. Enzo, de 16-jarige zoon, klust hier en daar en geeft z’n liefje op omdat hij eerst en vooral aan zijn familie wil denken op het ogenblik dat zijn zus naar het noorden vertrekt voor beter betaald werk. Hij lijkt de weg van de kleine criminaliteit in te zullen stappen maar besluit beroepsmilitair te worden. (...) De enkele dramatische gebeurtenissen gooien de serene, observerende vertelstijl niet om maar hun effect is af te lezen van de gezichten van de ingehouden acterende protagonisten die hun lot in stilte ondergaan. VENTO DI TERRA, gesitueerd in de jaren 90, is een kleine film over de condition humaine die niets aan actualiteit inboet. Wellicht daarom dat hij op diverse festivals werd uitgenodigd, met enkele bekroningen als gevolg. (mm)